Poems

Powered by Blogger.

Articles

Variety

Latest Release

Tuesday, May 23, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္အက္ေဆး၊ ခ်မ္းၿငိမ္းႏိုင္ ၏ အိုမင္းျခင္းအႏုပညာ

အိုမင္းျခင္းအႏုပညာ
ခ်မ္းၿငိမ္းႏိုင္
သည္ေန႔နံနက္ သန္လ်င္မွာ ျမဴႏွင္းမ်ားအေတာ္က်ေနသည္။ ဝန္းက်င္တခြင္လံုး ခရမ္းျပာေရာင္ ျမဴႏွင္း ေတြျဖင့္ ေဝလ်က္။ ေစာေစာထၿပီး အိမ္ေရွ႕ျခံထဲ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္သည္။ ျမဴႏွင္းၾကားထဲ လမ္းေလွ်ာက္ ခ်င္သည္။ မ်က္ႏွာျပင္ကို ျမဴႏွင္းေတြ လြင့္စင္ထိမွန္လာေသာ ေအးျမ စိုစြတ္မႈကို ဟိုဘက္ႏွစ္ေတြထဲက စြဲလမ္းခဲ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းႏွင့္ ဖ်တ္ခနဲေတြ႔လိုက္ရသည္ ပန္းအေႂကြေလး..။ ရင္ထဲလွိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ မ်က္စိကို ညင္ညင္ဖြဖြေလးမွိတ္ၿပီး သူ႔ရဲ့ရနံ႔သင္းသင္းရီရီေလးကို အသာရႈိက္နမ္းမိသည္။ မရေသး။ မဟုတ္ေသးပါ။ သည္အပြင့္ေတြ႔ရင္ သည္ရနံ့ေလးကို အပင္ေအာက္မွာ ရေနၾကျဖစ္သည္။ အပြင့္ေႂကြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည့္သည္။ 

ဟုတ္ပါသည္။ ခံပြင့္အေႂကြပါ။ မေၾကနပ္၍ ခံပင္ကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ေၾကကြဲစိတ္ျဖင့္ ရင္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ခံပင္က အပင္အိုမင္းေနေပၿပီ။ ပင္မကိုင္းႀကီးေတြက ေျခာက္ၿပီးအက္ကြဲေနေလၿပီ။ ကိုင္းအသစ္ေလးေတြက ထြက္ေနတုန္း။ ကိုင္းအသစ္ေတြထြက္လာေတာ့ လမ္းေပၚကို ထိုးထြက္သြားလို႔ အိမ္က ခုတ္ၾကသည္။ မခုတ္ဖို႔ေျပာရသည္။ ခုေတာ့ အပင္အိုႀကီးက အရင္ကလို အပြင့္ေတြ ေဝေဝ ဆာဆာ မပြင့္ႏိုင္ရွာေတာ့။ ခံပြင့္နည္းလွ်င္ ခံသီးလည္း နည္းေပေတာ့မည္။

 "ပန္းစံပယ္ နန္းအလယ္မေပၚခိုက္ဟာမို႔ အလိုက္ေတာ္တန္သင့္႐ံုပ ခံပြင့္ကိုကံုး။ နန္းရေဝ မန္းေျမမွာ စံပယ္လႈိင္ေတာ့ ခံပန္းခိုင္ယာယီေရႊ႕တယ္ ေတာေလ့ရြာသံုး" 

တခါတေလ က်ေနာ္ဘဝင္မက်ခ်င္ ျဖစ္မိသည္။ စံပယ္မေပၚခင္ကတည္းက ခံပန္းသည္ ေတာ္ဝင္နန္းေတာ္ သံုးပန္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ စံပယ္ေပၚလာေတာ့ ခံပန္းကို နန္းေတာ္ကမသံုးေတာ့ပဲ ေက်းလက္ေတာအရပ္ တြင္ သာသံုးသည္ဟု ဆိုေလသည္။ ရနံ႔ေၾကာင့္သာ ေရြးျခယ္ျခင္းဟု ေနာက္မွသိရသည္။

နန္းေတာ္ သံုးပန္းမ်ားကို ေရြးျခယ္ရာတြင္ ပန္းမ်ားကိုခ်ထား၍ အေဝးမွေမ်ာလြင့္ေမႊးရီလာေသာ ပန္းမ်ားကို သာ ေရြးခ်ယ္အသံုးျပဳေလ့ရွိသည္ဟု ဆိုပါသည္။ သည္လိုႏွင့္ ရန႔ံသင္းသင္းေလးေမႊးရီေသာ ခံပန္းသည္။ ေက်းလက္သို႔ေရႊ႕သြားရျခင္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ 

“အျဖည့္ခံ(သို႔) ခံပြင့္” 

ခံပြင့္ခိုင္ႏုႏုေထြး 
ပန္းမုေလးပမာႏွယ္ 
ပန္းႏုေသြးျခယ္ 
သီးခိုင္လွပန္ခ်င္ဖြယ္ 
လံုမငယ္သူထင္ျငား၊ 
နံ႔မႂကြယ္ဆူးေထာင္ကား 
ဆြတ္ငင္သူရွား။ 

ကဗ်ာဆရာ ေက်ာ္ေဇာဟန္ကလည္း ခံပြင့္ဘက္က ထူးထူးျခားျခား ခံစား၍ စာဖြဲ႔ထားသည္။ အျဖည့္ခံဘဝ။ စံပယ္ပန္းေလာက္ အန႔ံမႂကြယ္လို႔လား။ အပင္မွာ အဆူးေတြပဲ ပါေနလို႔ေၾကာင့္လား။ ဒါေတြေၾကာင့္ အျဖည့္ခံဘဝေရာက္ခဲ့ရသည္ဟု ကဗ်ာဆရာက အျဖည့္ခံဘက္က ဝင္ခံစားေပးခဲ့သည္ ထင္ပါသည္။  

က်ေနာ္က ခံပန္းပင္ကို ႏွစ္သက္သေဘာက်မိသည္။ ခံပန္းက သူ၏အဆင္းျဖင့္ သူႏိုင္သေလာက္ ေလာကကိုအလွဆင္ေပးရွာသည္။ အပြင့္ေႂကြသြားလွ်င္လည္း အသီးျဖင့္ ေလာကကို အလွဆင္ျပန္ေလ သည္။ ခံပင္သည္ ၿခံဳပင္မ်ဳိးႏြယ္ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို Carissa carandas ဟုေခၚသည္။ ခံပန္း၏ရနံ႔သည္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ စူးစူးရွရွ ေမႊးေမႊးအီအီမျဖစ္လွပါ။ ခံပန္းက သစၥာရွိသည္ဟု ဆိုရမည္။ သူ႔နားကပ္ၿပီးနမ္းရႈိက္မွ သင္းလႊေသာ ရနံ႔ေမႊးေမႊးေလး ရလာပါသည္။  

က်ေနာ္တို႔အိမ္က ခံပင္သည္ အိုမင္းေနေပၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္စဥ္ဘဝက သူ႔၏အကိုင္းအလက္မ်ား ေပၚတြင္ တက္ကစားခဲ့ရသည္။ သူက က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြကို စိတ္ရွည္သည္းခံၿပီး ထိန္းေက်ာင္း ေခ်ာ့ျမဴေပးခဲ့ေသာ ကေလးထိန္းဟု ဆိုရေပမည္။ အခု က်ေနာ့္တူေလးကို ဆက္ထိန္းေနရ ျပန္သည္။ အိမ္ကခံပင္သည္ ဆူးေတြပါေသာ္လည္း သူ၏ကိုင္းတကိုင္းကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ပုခက္လိုညႊတ္က်ေန၍ ထိုကိုင္းေပၚတြင္ က်ေနာ္တို႔ တက္ကစားခဲ့ၾကသည္။ ခံပြင့္ပြင့္ေသာအခ်ိန္တြင္ ပန္းကိုလိုခ်င္၍ ပန္းခိုင္လိုက္ခ်ဳိးေသာသူမ်ားကို က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္ရသည္။ သူတို႔ကိုေျပာျပရသည္။ ေႂကြက်ရင္ေကာက္ၾကပါလို႔။ 

ခံပန္းသည္ တျခားပန္းေတြလိုမဟုတ္။ စံပယ္ပန္းေႂကြသြားလွ်င္ ၿပီးၿပီ။ ဘာမွမေပၚ။ ခံပြင့္ကေတာ့ ေႂကြ သြားၿပီးလွ်င္ ထိုအပြင့္ေနရာမွာ ခံသီးျဖစ္ေပၚလာသည္။ ကိုင္းကိုခ်ဳိးလွ်င္ အသီးမရေတာ့ေၾကာင္း ေျပာျပရ သည္။ အိမ္ကခံပင္ကေတာ့  က်ေနာ္တို႔ကိုထိန္းေက်ာင္းပဲ့ျပင္ခဲ့သည္သာမက ေလာကသံုးပါး၏အေရြ႕မ်ား ကိုလည္း စိတ္ရွည္ရွည္ျဖင့္သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္တဦးပင္ ျဖစ္သည္။ ခက္ေနသည္က က်ေနာ္အမ်ဳိးအေဆြေတြထဲမွာပဲ သည္ခံပင္ကို အမ်ဳိးမ်ဳိး ရန္ရွာေနၾကသည္။ ညီတေယာက္မဂၤလာေဆာင္ေတာ့ မ႑ပ္ထိုးရန္အေၾကာင္းျပဳၿပီး ခံပင္ရွင္းလင္းရန္ ႀကံၾကေတာ့သည္။  က်ေနာ္က တလက္မွအခုတ္မခံပဲ ခံပင္ကိုငံု၍ ထိုးခိုင္းသည္။  က်ေနာ္တို႔ကို မညီးမညဴပဲထိန္းလာေသာ ကေလးထိန္းႀကီး၏အကိုင္းအခက္ေတြ ခုတ္ထစ္ျဖတ္ပစ္မွာကို က်ေနာ္မျမင္ရက္ပါ။ 

ခံပန္းကိုပန္ၾကသည္။ ခံသီးကို စားၾကသည္။ ငယ္ငယ္က ခံသီးမ်ားျဖင့္ ကစားၾကသည္။ ခံသီးကို င႐ုတ္ သီး၊ ငါးပိစိမ္းစားျဖင့္ ေထာင္းစားၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က ခံသီးအမွည့္မ်ားကို ႏွစ္သက္ၾကသည္။ ခံသီးရဲ့ အရသာက ခ်ဥ္တင္တင္ေလး ျဖစ္သည္။ စူးစူးရွရွ ခ်ဥ္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္သလို၊ အခ်ဳိျမျမဘက္ႏြယ္ေသာ အခ်ဳိမ်ဳိးမဟုတ္သည့္အတြက္ သည္ခ်ဥ္ျမျမအရသာကိုသာ က်ေနာ္စြဲလမ္းခဲ့ပါသည္။ ကေလးထိန္းႀကီးသည္ ေလဒဏ္၊ မိုးဒဏ္ကိုလည္း ခံရသည္။ သူ႔ကိုခုတ္ထစ္ျဖတ္ေတာက္လိုသူမ်ား၊ ရန္ရွာသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည္။  က်ေနာ္တို႔၏အႏြံအတာကိုလည္း ခံခဲ့ရသည္။ နာဂစ္ကို လည္း ႀကံ့ႀကံ့ခံခဲ့ရသည္။ ေလာကႀကီးကိုအရႈံးမေပးဘဲ သူ႔စည္းသူေဖာက္သြားတာကို က်ေနာ္ တႀကိမ္ တခါ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရသည္။ 
က်ေနာ္အျမင္အရဆိုလွ်င္ သူ႔ကိုယ္သူ အၿမဲတေစ ႏွိမ္ခ်ရိုက်ဳိးၿပီး ေလာကႀကီးကို သူ႔စြမ္းရွိသမွ် အလွေလး မ်ားျဖင့္ ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႔ေပးခဲ့ေသာ ေလာကသစ္ပင္တမ်ဳိးဟုေတာင္ တင္စားလိုက္ခ်င္သည္။ ခုေတာ့ခံပင္သည္ ဇရာပိုင္းကို ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္လာလို႔ျဖစ္လိမ့္မည္။ ႏုသစ္စဥ္တုန္းကလို ရဲရင့္သန္စြမ္းမႈ မ်ဳိး သူ႔မွာမေတြ႔ရေတာ့ပါ။ သို႔ျငား…… သူ႔မွာက်န္ရွိ ေနေသးေသာ သူ၏အားမာန္ျဖင့္ ရနံ႔သင္းသင္းေလး ေမႊးရီသင္းပ်ံ႕ေနေသးေသာ အနည္းငယ္ေလာက္ေသာ ခံပြင့္ေလးေတြကို တည္ၿငိမ္ေလးနက္စြာ ပြင့္ဖူးေလ ေနေသာအခါ……။
 
ခ်မ္းၿငိမ္းႏိုင္

Saturday, May 20, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ကဗ်ာ ၊ ေမာင္ေနာင္မြန္၏ "ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့အတၱပံုေဆာင္ခဲ "

ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့အတၱပံုေဆာင္ခဲ
www.pinterest.com
 ေလဟုန္စီးသလို ရင္ဘတ္ႀကီးနိမ့္လိုက္ျမင့္လိုက္
ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးထမ္းထားရသလို
တကိုယ္လံုးတုန္ရီေမာဟိုက္လိုက္နဲ႔
နွာသီဖ်ားထိပ္တိုး၀င္လာတဲ့ေအာက္စီဂ်င္
ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ျဖစ္မလား
ဘဝသစ္တခုရဲ႕အစပ်ဳိးျဖစ္မလား
ပါးလႊားတဲ့နံရံတခုထဲ ဟိုဘက္ဒီဘက္ျဖတ္သန္းေနဆဲ
စၾကဝဠာႀကီးကိုေတြ႔တယ္
မီးေတာင္ႀကီးကိုေတြ႔တယ္
အတၱအစိုင္အခဲေလးေတြေတြ႔တယ္
သမုဒၵရာႀကီးကိုေတြ႔တယ္
မိုးသားထက္ေပၚပစ္လႊတ္လိုက္တဲ့ျမား
ဒီရင္ဘတ္ထဲျပန္စုိက္တယ္
ဦးေခါင္းထဲေဝလာတယ္
မ်က္ခြံႀကီးေလးလာတယ္
ရင္ေခါင္းသံက်ယ္လာတယ္
ဟိုေျပးဒီေျပးဘ၀တခုရဲ႕စီရင္ပိုင္ခြင့္
ဒီလက္ထဲမွာ ရွိတယ္
ေရြးစမ္း
ငါရဲ႕အတၱလား
အသက္ရွဴခြင့္လား။    ။

ေမာင္ေနာင္မြန္

k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာသုံးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း ၏ " ေခတ္ေပၚကဗ်ာမ်ားထဲမွထုတ္ယူလုိက္ေသာလြဲေခ်ာ္မႈမ်ား "

ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၁၂ )

ေခတ္ေပၚကဗ်ာမ်ားထဲမွထုတ္ယူလုိက္ေသာလြဲေခ်ာ္မႈမ်ား


ေခတ္ေပၚကဗ်ာရဲ႕အေရြ႕ကုိေမ်ွာ္ေငးၾကည့္ဖို႔ ျပတင္းတံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္ျပန္ပါၿပီ။ တိုက္ခတ္လာတဲ့ကဗ်ာရပ္ဝန္းထဲက ေလေတြ ဟာ တခါတခါ ၾကမ္းတမ္းစြာတိုက္ခတ္လာပါတယ္။ ဒီလုိ ၾကမ္း တမ္းစြာ တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလၾကမ္းေတြရဲ႕အထိအေတြ႔က တခါ တခါ က်ေနာ္တို႔ကုိၾကက္သီးထသြား ေစပါတယ္။ တခါတခါ တုန္လႈပ္သြားရပါတယ္။ တုန္လႈပ္ရံုတင္မက ေၾကာက္ရြံ႕တဲ့ ခံစားမႈကုိျဖစ္ေပၚ ေစပါတယ္။
အဲဒီလိုပဲ၊ တခ်ိဳ႕တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလက ညင္းညင္းညံ့ညံ့နဲ႔ သိမ္ေမြ႔ မႈကုိ ခံစားေစပါတယ္။ ဒီေလကုိ ခံစားလုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ရင္ထဲကုိ ၾကည္နူးသြားေစပါတယ္။ ဒီလုိ ေခတ္ေပၚကဗ်ာရပ္ဝန္းဟာ ခပ္ ၾကမ္းၾကမ္း တိုက္ခတ္တာေတြရွိသလုိ၊ ညင္သာသိမ္ေမြ႔မႈေတြ လည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒီပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ေလတိုက္ခတ္မႈေတြ ထဲက ေခတ္ကုိလွမ္းၾကည့္နိုင္ပါတယ္။ ေခတ္ရဲ႕ျမင္ကြင္းေတြကုိ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေလထဲမွာ ထိုးေဖာက္ၾကည့္ရင္း  ေလာကရဲ႕ျဖစ္တည္ေနမႈမ်ားကုိနားလည္ျပီး ဘဝေတြ ႀကီးထြား ရွင္သန္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရွင္သန္လာခဲ႔ရတဲ့ဘဝေတြကုိနားမလည္နိုင္ခဲ့တဲ့အေျခအေနမ်ား၊ ပတ္ဝန္းက်င္မ်ားလည္း ရွိတတ္ပါတယ္
          ဒီအေျခအေနကုိ ကဗ်ာဆရာသစၥာနီက ေမလထုတ္ Idea မဂၢဇင္းထဲမွာ စီးကရက္တလိပ္ကုိမီးမညွိ ဘဲေသာက္တဲ့အခါ ဆိုျပီးေရးျပပါတယ္။

တခါတရံ
ျပင္သစ္စားေသာက္ဆိုင္က
မီႏူးကတ္လုိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ နားမလည္ႏိုင္တာေတြ။

ျပာမရခင္
ဘာရလုိက္သလဲ
၀က္သားဟင္းတခြက္ကဗ်ာေဗဒ
အေဖ့ႀကိမ္လုံးအဆုတ္ေရာဂါနဲ႔
ကုိယ့္ကုိမခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလး။

ရည္းစားဦးနဲ႔လြဲခဲ့တယ္
စီးမယ့္ရထားနဲ႔လြဲခဲ႔တယ္
ဘဝနဲ႔မလြဲေစနဲ႔။  ။

          က်ေနာ္တို႔နားမလည္နိုင္ပဲရွင္သန္ႀကီးထြားခဲ႔ရတာေတြကုိ ျပန္စဥ္းစားလုိက္မိရင္၊ ကုိယ္ျမိဳ႕ ကုိယ့္ ေဒသ ကုိယ့္လူမ်ဳိး ကုိယ္ဘာသာစကား ကုိယ့္အစားအစာေတြရွိတဲ့ေနရာမွာ အရာရာတိုင္းကို ကုိယ္နား လည္ၿပီလုိ႔ မေတြးထားပါနဲ႔။ ကုိယ္ရပ္ဝန္းထဲမွာ ၀င္တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလေတြကုိ အတတ္နိုင္ဆုံး ရႈရိႈက္ရတဲ့ အခါမ်ဳိးလည္း ရွိလာတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိပဲ ေခတ္ေပၚကဗ်ာရပ္ဝန္းက တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလေတြကုိ ၾကမ္း သည္ျဖစ္ေစ၊ ညင္သာသည္ျဖစ္ေစ၊ ရႈရိႈက္ရမွာပါ။
ဒီလိုရႈရိႈက္မိျပီးတဲ့အခါမွ ကုိယ္မႀကိဳက္တဲ့ေလကုိမရႈရိႈက္မိေအာင္ ႏွာေခါင္းပိတ္ထားသည္ျဖစ္ေစ၊ ေရွာင္ တိမ္းသည္ျဖစ္ေစ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရပါလိမ့္မယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာကုိခံစားမိျပီး အီလည္လည္ျဖစ္သြားတာ မ်ဳိး၊ ရင္ဘတ္ကုိမထိပဲေက်ာေအာင့္သြားရတာမ်ဳိး၊ ကုိယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေပမယ့္ ကုိယ္နဲ႔မအပ္စပ္တဲ့ ဘဝေတြေနာက္ မလုိက္သင့္ဘူးဆိုတာကုိ အသိတရားနဲ႔စဥ္းစားဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။
အသိတရားနဲ႔လူေတြထဲမွာလည္း ကုိယ့္ဘဝ၊ ကုိယ့္အေျခအေနကုိနားမလည္တဲ့လူေတြ မ်ားေနတတ္ပါ တယ္။ ဒီလိုနားမလည္မႈေတြ မ်ားေလ အေယာင္ေဆာင္တတ္သူေတြ ႀကီးပြားေလဆိုတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ျဖစ္ေနတာေတြလည္း ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒီလုိေတြ႔ရွိေနတဲျအေၾကာင္းကုိ ကဗ်ာဆရာ သန္းေဆြမိုး(ကေလာ)က ေရႊျပည္ေတာ္ေမ်ွာ္တိုင္းေဝးဆိုျပီး ေရးလုိက္ပါတယ္။ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္နဲ႔ေတာ့ မဆိုင္သလုိပါပဲ။ ထားပါေတာ့။

ေခြးတအုပ္က
ခိုးစားေနၾကအစာေတြကုိ
ေၾကာင္သူေတာ္ေယာင္ေဆာင္
ေညာင္လုိ႔ေအာ္ျပီး ျပန္ေခ်ာင္းေနရဲ႕။

ေၾကာင္ေတြကလည္း
နည္းမ်ိဳးစုံ အသံမ်ဳိးစုံနဲ႔ေဟာင္ျပီး
ေလာင္လုလုအူေနတဲ႔မီးကုိ ကုန္းမႈတ္လုိ႔ေနရဲ႕။

အမိုးအကာမဲ့
အရိပ္မဲ့ရြာႀကီးမွာေတာ့
ၾကက္ယက္သလုိရွာစားေနၾကရင္း
တြင္းနက္နက္ က်ယ္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ
လက္ပစ္ကူးေနၾကတာက လူေတြေလ။  ။

 ဒုကၡပင္လယ္ႀကီးထဲမွာ လူေတြ အလူးအလဲ ကူးခတ္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေခြးတအုပ္က ေလာကႀကီးကုိ ခိုးစားေနၾကတာကုိ အားလုံးအသိပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သူခိုးသူခိုးလုိ႔ေအာ္ဖို႔ ပါးစပ္ျပင္ေနတဲ့လူေတြမေအာ္ ႏိုင္ခင္မွာ သူခိုးျပန္စြပ္စြဲခံလုိက္ရတယ္။ေလာကႀကီးထဲမွာ တကယ္ခိုးေနၾကတဲ့သူခိုးေတြမွန္း သိေပမယ့္ တိုင္းျပည္ကုိခုိးယူျပီး တရားလုိလုပ္ျပီး တရားရံုးကုိဦးတိုက္ ေလ်ွာက္ထားသူမရွိၾကပါဘူး။ တရားရံုးရဲ႕ထိုင္ခုံေပၚမွာလည္း တိုင္းျပည္ေဒါက္တိုင္ေတြကုိ ခုိးယူေနၾကေတာ့၊ လူအမ်ားဟာ ေသေရး ထက္ ရွင္ေရးအတြက္ ပင္လယ္ထဲမွာ ကူးခတ္ေနၾက ရပါတယ္။ ဒါကုိလည္း သူခိုးႀကီးေတြသိခဲ့ၾကၿပီး ေလာကရဲ႕အထာ၊ လူအမ်ားရဲ႕အထာကုိ သိေနခဲ့ၾကတာေၾကာင့္လို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။
          ဒါကုိ ေမလထုတ္ မေဟသီမဂၢဇင္းထဲမွာ ကဗ်ာဆရာ တမ်ဳိးနီက ေသေရးရွင္ေရးဆိုတဲ့ကဗ်ာကုိ ေရးခဲ့ပါတယ္။

ဘဝမွာ
ဖိနပ္ကုိ ခါးၾကားထိုးျပီး
ဘုရားအဆူဆူ ဖူးျပီးျပီ။

ေလာကမွာ
နာေနတဲ့သြား ႏႈတ္ပစ္ခဲ့ၿပီ၊
အမိႈက္ရွင္းေနတဲ့ရိ္ုက္ကြင္းကု္ိ
အမိႈက္ပုံေတြၾကားက ၾကည့္ခဲ့ဖူးျပီ။

ဘာလိုေသးလဲ
ေျခေထာက္ဗလာဟာ
လမ္းအထာကုိ သိခဲ့ပါျပီ။  ။

          ေလာကႀကီးက အထာသိေနမွ အထာနဲ႔ခပ္တည္တည္ေနနိုင္တယ္။ သူသိခဲ့တဲ့လမ္းကုိ ဘယ္ ေလ်ွာက္ရမယ္ဆိုတာလည္း သိေနတယ္။ ဖိနပ္မပါေပမယ့္ လမ္းအထာကုိသိေနတဲ့လူအတြက္ ဘယ္ေန ရာမွာ ခ်ဳိမ့္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ခလုပ္တိုက္တတ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဆူးေညာင့္ စသျဖင့္ သိေနတယ္။ ဒီအထာကုိလူအမ်ားသိသြားမွာကုိေတာ့ ေၾကာက္တယ္။ မသိသူေတြမ်ားတဲ့အရပ္မွာ လူေတြရဲ႕ကုတ္ကုိ ေသြးစုတ္ျပီးရွင္သန္ခဲ့တယ္။ လူေတြရဲ႕ဘ၀ေတြကုိ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ သတ္ပစ္ခဲ့တယ္။ ဒါကုိဘယ္လုိကာကြယ္ရ မလဲ၊ ဘယ္လိုေရွာင္တိမ္းရမလဲဆိုတဲ့အထာကုိ သိတယ္။ အထာကုိမသိတဲ့သူေတြကေတာ့ ေသဆုံးသြား တဲ့အသက္ေတြကုိ ဘယ္လုိရွင္သန္ေအာင္ လုပ္မလဲမစဥ္းစားခဲ့သူေတြပါပဲ။
          ဒီလူေတြဟာ ရိုးသားျခင္းကုိတည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ လူေတြလား၊ ရိုးသားျခင္းကုိတည္ေဆာက္ရင္း ကုိယ္က်င့္တရားျပိဳပ်က္ခဲ့ၾကတဲ့ လူေတြလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတို႔လက္ခံရထားတဲ့ ကံၾကမၼာ ညံ့ေန တာရယ္၊ အည႔ံေတြစုေ၀းေနေတာ့ ပုိၿပီးညံ့သြားတာရယ္ေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ မသန္႔ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ မိမိကုိယ္ကုိယ္မိမိဆင္ျခင္ႏိုင္ဖို႔ လုိေနပါျပီ။ ဒီေန႔ေခတ္မွာ လုိအပ္ေနတာက လူေတြရဲ႕အသိတရားေတြ ငုံ႔လ်ွိဳးကြယ္ေပ်ာက္ေနတာပါပဲ။ ဒါေတြ အျမဲျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကုိ ေရရိုင္းေျမရိုင္း အလြန္ ျငိမ္း ခ်မ္းေရးႏွင့္ ကဗ်ာအင္အားစု group ထဲက ကဗ်ာဆရာရိုးတံ(ပုလဲေျမ)ရဲ႕ ျဖစ္သြားပုံကဗ်ာကုိ ဖတ္ၾကည့္ ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္
အျပစ္ေဆးေၾကာဖို႔
တလမ္း၀င္ တလမ္းထြက္
ေတြ႔မယ္ထင္လား၊

အေမွာင္ကုိခင္ေနသမွ် ကာလပတ္လုံး
အလင္းနဲ႔အိမ္ျပန္ရမွာမဟုတ္ဘူး။

ဒါနဲ႔
ခုႏွစ္စင္ၾကယ္
ဘယ္ေရြ႕သြားပါလိမ့္။  ။

          လူေတြဟာ အ၀ိဇၨာဆိုတဲ့အေမွာင္ဖုံးလႊမ္းေနသမ်ွကာလပတ္လုံး အနာဂတ္လမ္းဟာ အလင္းေတြ ေတြ႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဝိဇၨာဆိုတဲ့အသိတရားကုိ ရွာေဖြႏိုင္ဖို႔ လုိအပ္ေနပါတယ္။ ရွာေဖြမေတြ႔ႏိုင္ေသးခင္မွာ ဒုကၡပင္လယ္ႀကီးထဲမွာ လက္ပစ္ကူးေနၾက ရဦးမွာပါ။ လူလိမၼာဆိုသူေတြရဲ႕ အထာနပ္မႈထဲမွာ လွည့္ဖ်ားခံေနရဦးမွာပါ။ ခုႏွစ္စင္ၾကယ္ရဲ႕လမ္းျပမႈဟာလည္း မၾကည့္တတ္ၾကတဲ့ သူေတြအတြက္ ေရြ႕လ်ားေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာပါ။
          ေနာက္ဆုံး ရုန္းကန္ရွင္သန္ေနရတဲ့ဘဝနဲ႔လြဲေခ်ာ္ျပီး ဆုံးရံႈးမႈေတြသာ ရင္ဆိုင္ေနရပါလိမ့္မယ္။ ဘဝေတြမဆုံးရံႈးေစခ်င္လုိ႔ရွိရင္ အဝိဇၨာဆိုတဲ့အေမွာင္ထဲကေန တိုးထြက္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကပါ။ ဝိဇၨာအသိ တရားမ်ားလာဖို႔အတြက္ စာမ်ားမ်ားဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ကုိႏိုင္း

ထုံကူးခဲ႔ေသာကဗ်ာမ်ား

၁။ သစၥာနီ(စီးကရက္တလိပ္ကုိမီးမညိႇဘဲေသာက္တဲ႔အခါ)၊ Idea မဂၢဇင္း၊ေမလ ၂၀၁၇။
၂။ သန္းေဆြမိုး(ကေလာ)၊( ေရႊျပည္ေတာ္ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀း)၊ Than Swe Moe ေဖ့ဘုတ္၊ ေမလ ၂၀၁၇။
၃။ တမ်ိဳးနီ( ေသေရးရွင္ေရး)၊ မေဟသီမဂၢဇင္း၊ ေမလ ၂၀၁၇။
၄။ ရိုးတံ(ပုလဲေျမ)၊( ျဖစ္သြားပုံ)၊ ေရရိုင္းေျမရိုင္းအလြန္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ကဗ်ာအင္အားစု group၊ ေမလ ၂၀၁၇။

-သူရိယေနဝန္းဂ်ာနယ္
Vol 1.No 148 . 20 May 2017 မွ...

Friday, May 19, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ကဗ်ာ၊ ကိုက်ဴး၊ ထက္လူေအာင္ ႏွင့္ ရာမညမင္းၿငိမ္းခ်မ္းတို႔၏ ကဗ်ာမ်ား

အ ေ က ာ င္ း ျမ င္ သ မ ာ း
Pinterest
ေျမတူးသူက ေျမကိုတူးလို႔
အုတ္စီသူက အုတ္ကိုစီလို႔
ေဆးျခယ္သူက ေဆးကိုျခယ္လို႔
နံရံေပၚက ပန္းခ်ီကား အမည္ဟာ "လမ္း"
ေရေျမာင္းက လမ္းရဲ ့တဖက္တခ်က္စီ
ၿမိဳ ့မွာလည္း ေနခ်င္တယ္
ၿမိဳ႕သူ/သား လို႔လည္း အထင္ခံခ်င္တယ္
ေျမာင္းထဲ ေရစီးမွ
ေျမာင္းထဲ အမိႈက္မပစ္မွ
ေျမာင္းဟာ အႏုပညာေျမာက္ေနမွ
ေျမာင္းထဲ ေဇာက္ထိုးက်ေနေသာ သင့္ဆီ
ၿမိဳ ့ကို လွလွပပ
လမ္းခင္းလိုက္ပါတယ္ ။

ကိုက်ဴး
၁၈ ေမ ၂၀၁၇
...
ေမွာ္ဆရာ
Etsy
ေနေရာင္က ပူျပင္းလြန္းတယ္
အရြက္ဖားဖားသစ္ပင္ေလးလို ငါဟန္ေဆာင္
လမ္းေထာင့္မွာ အရိပ္ေလးေပးမယ္
ကေလးေတြလာကစားတဲ့အခါ
သစ္သီးေတြကို ေႁခြခ်ေပးလို႔
စစ္ပြဲေတြမ်ားျပားလြန္းတယ္
တူတလက္လို ငါဟန္ေဆာင္
ေသနတ္ေျပာင္းေတြကို ရိုက္ခ်ဳိးပစ္မယ္
စစ္ေၾကာင့္ပ်က္စီးသြားတဲ့အိမ္ေတြ
ျပန္ေဆာက္တဲ႔အခါ သံေလးေတြငါရိုက္ေပးမယ္
ေရခ်ဳိေတြနည္းပါးလြန္းတယ္
ျမစ္တစင္းလိုငါ ဟန္ေဆာင္
ၿမိဳ႕ရြာေတြကို ျဖတ္ၿပီးစီးမယ္
ငါးေလးေတြကူးခတ္တဲ့အခါ
ေရစီးကို ငါေႏွးေပးမယ္
အေမွာင္ေတြမ်ားျပားလြန္းတယ္
ဆီမီးခြက္ေလးလို ငါဟန္ေဆာင္
အလင္းေရာင္ေတြေပးမယ္
လူေတြအိပ္စက္မွ အလင္းေရာင္ကိုမွိတ္
တိတ္တိတ္ေလး ငါၿငိမ္းလိုက္မယ္
အျခားလိုခ်င္တာရွိလည္းေျပာၾကပါ
ကဗ်ာထဲကေမွာ္ဆရာတေယာက္
သူ႔ႏွလုံးအိမ္ကို သူျပန္ထုတ္လို႔
စာသားေတြကို ေသြးစက္နဲ႔ေရး
ကမ႓ာႀကီးအတြက္ ေတးေတြ
နာေပ်ာ္ဖြယ္ရွိၾကပါစ ။
              
ထက္လူေအာင္
သယံဇာတက်ိန္စာ
Counterlight's Peculiars - blogger
မုိးေကာင္းဆဲအခ်ိန္က
အငမ္းမရစားသုံး
ဟထားတ့ဲပါးစပ္ႀကီးေတြ
အေငြ႔ေထာင္ေထာင္ထ
အနံ႔အရသာနဲ႔ျပည့္စုံတ့ဲ
ျမစ္ဆုံအမႊာညီအမကုိ
ညစာမခ်န္
ၿပိဳင္တူခပ္ေသာက္ေနၾကတယ္။
သဘာဝကုန္စုံေပါင္းစု
လွ်ပ္စစ္ထုထည္ႀကီးလည္းပါဝင္
ဒီေရေတာေတြျပဳန္း
အဆီအႏွစ္ေတြဆုံးရွဳံးလည္း
ဂရုတစုိက္ျပဳျပင္လုိစိတ္မရွိ
စရုိက္ဆန္ဆန္ဆုံးျဖတ္မႈေနာက္
ျမစ္မင္းဧရာရဲ႕အေသြးအသား
အလုိရမၼက္ႀကီးစြာ
သူတုိ႔စားသုံးေနၾကတယ္။
ဘယ္ေမ့ႏုိင္မလဲ
လ်ွာဖ်ားမွရစ္မူးဖြယ္အရသာ
အလုိအေလ်ာက္အေကာင္ေပါက္လာတ့ဲဥ
အိပ္ကပ္ထဲတေလ်ာေလ်ာဝင္လာတယ္
ရာဇာဝင္မ်ားရဲ႕သတုိးသမီးေသြး
အေလာတႀကီးစုပ္ယူေနတုန္း
ဇူဇကာပုဏၰားလုိ႔သတ္မွတ္ေတာ့
မက္မေျပသူအခ်ိဳ႕က
ေတာက္တေခါက္ေခါက္
မနက္စာေနာက္က်ေပါင္းမ်ားလုိ႔
ဆင္ေျခထပ္တက္ျပန္တယ္။
ျခားနားမႈေတြစီးမုိးထားတ့ဲ
အျခားရုပ္ဝတၳဳထက္
ခ်ဥ္ငံစပ္တြဲစပ္ထားတ့ဲ
ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕လက္ကုိအန္တုမရခ့ဲတာ
ငါတုိ႔ေတြသာအသိဆုံး
ေနာက္ဆုံးေတာ့
ကံၾကမၼာဖန္လာလုိ႔
သမုဒၵရာဝမ္းတထြာအတြက္
ႀကိဳးစင္ေပၚကဧရာဝတီကုိ
ထာဝရမေသဆုံးသြားဖုိ႔
သယံဇာတက်ိန္စာတုိက္ပြဲ
မနက္ျဖန္ရဲ႕လက္ဆင့္ကမ္းတာဝန္။

ရာမညမင္းၿငိမ္းခ်မ္း