Poems

Powered by Blogger.

Articles

Variety

Latest Release

Sunday, March 19, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ကဗ်ာ၊ ခင္လြန္း ၏ "ၾကည့္ေမာ က်ီးေမာ"

ၾကည့္ေမာ က်ီးေမာ
POS
မနက္ဖန္
ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔တဲ့
ငါ့ႏွလုံးသား ဆားပက္ထားသလို
ကဗ်ာႀကီးရယ္
ကမၻာႀကီးရယ္
ငါ့ကို ဘာေၾကာင့္မ်ား
တကၽြန္းပုိ႔ထားပါလိမ့္
ေဘာင္ဘင္ေတြသာခတ္ပါရဲ႕
ကမ္းက ေရာက္
မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
ငါ့အလြမ္းမိုင္နဲ႔ဆို
ငါ့ကမ္းငါကပ္ဖုိ႔ရာ
ဘယ္လိုနတ္ဆိုး ဝွက္ထားထား
စိတ္ဟာ ေလွထုိးသားေလးျဖစ္ေပါ့။ ။ 

ခင္လြန္း
ႏ်ဴးဇီလန္-ဟယ္မီတန္
၂၀.၃.၁၆
၂၀း ၅၆ နာရီ
-မတ္ ၂၁၊ ၂၀၁၇ ရက္ေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္က်င္းပမည့္  ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔အထိမ္းအမွတ္-

Saturday, March 18, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာ၊ သင္းရည္လြင္ ႏွင့္ ပိုင္စိုးဦးတို႔၏ ကဗ်ာမ်ား

ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အိပ္မက္မဝယ္ၾကဘူး 
ArtNexus
 စစ္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတဲ့
ဘယ္ေတာ့မက္မယ္မသိတဲ့ အိပ္မက္
ေႏြမွာ ပ်ိဳးမိတဲ့ သစ္ပင္
အရိပ္ကိုေစာင့္တဲ့ ကြင္းျပင္ထဲ။

ဂ်ဳံခင္းထဲ စာကေလးေတြက်သလို
ျဖားေယာင္းတတ္တဲ့ မိန္းမတေယာက္
လွ်ပ္ေပၚေလာလီေနတာနဲ႔ ဆင္တူတယ္။

လိုင္စင္ ရသားသတ္သမား
ေစ်းေန႔အမဲေပၚေနတာမ်ိဳး
အသားေကာင္းလိုခ်င္သူတို႔
ေစာင့္ေနၾက ေစ်းေန႔ေတြဆိုပါေတာ့။

ေသျခင္းဆိုတာ ႏြမ္းရိတဲ့ အဝတ္
ဘယ္သူမွ စိတ္မဝင္စားတာ
အပ္တိုတစ္ေခ်ာင္းမရိွတဲ့ ေရနည္းငါးေတြ
ၾကဳံသလိုကူးေနတဲ့ ခရီးရွည္ၾကီး မဟုတ္လား ။

ပုရြက္ဆိတ္ အိမ္ေျပာင္းတာထက္
ထူးဆန္းတယ္
ေၾကာင္သားခ်ီတာထက္
ပိုေလးနက္ရမယ္
ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဟာ
သည္ေခတ္ထဲ အသုံးမဝင္ဘူးလား
ကမၻာမီးေလာင္ေနတာ မဟုတ္ပဲ
သားေကာင္လိုခ်နင္းခံရတာ
ဘယ္ေလာက္ေၾကကဲြရတယ္ဆိုတာ
ဘာလို႔ဟန္ေဆာင္ေလးေတာင္
မေျပာျဖစ္တာလည္း စဥ္းစားမရဘူး။

ႏွစ္ရွည္စိုက္ေနတဲ့ စိုက္ခင္းပဲ
သမိုင္းအဆက္ဆက္ ေရးေနတဲ့ ရာဇဝင္ပဲ
ျမင္းက်ိဳးခြာလိပ္တာ ဆိုးပါ့။

အျမဲတန္းအိပ္ေရးပ်က္တဲ့ ညေစာင့္လို
အခ်ိန္တန္သံေခ်ာင္းေခါက္ေနတာ တခုပါပဲ
မနက္လင္းေတာ့
ဖုတ္ဖက္ခါ ထြက္သြားလိုက္တာ ။ ။

သင္းရည္လြင္
...
တို႔ေျမေပၚမွာ
Artmajeur
 သူမ်ားမီးခိုးထြက္တိုင္း
ငါအူတယ္
အလွတရားရဲ႕နားထင္ကိုေတ့ထားတဲ့ေသနတ္တလက္
ဆိုေတာ့ကာ
ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ ကြၽဲပါးေစာင္းတီးသလိုျဖစ္မယ္။

စာအုပ္ထဲကဥပေဒဟာ
စာအုပ္ထဲမွာပဲ ေသေန
လမ္းေပၚ မတရားမႈေတြ
ေလတိုက္ရင္လြင့္ေနတဲ့အမႈိက္လား...
မတရားေသာစစ္လည္း မလိုခ်င္ဘူး
တရားေသာစစ္လည္း မလိုခ်င္ဘူး
ဒီမိုကေရစီတံဆိပ္ကပ္ထား႐ုံနဲ႔ေတာ့
လူ႔အခြင့္အေရးက ဟို႔အေဝးမွာ
က်ဳပ္တို႔ဟာ ဒုကၡကိုေက်ာပိုးထားရတာၾကာၿပီ။

ဒီေျမမွာေန
ဒီဆန္ကိုစား
ဒီေရကုိေသာက္
ေဟ့ ဧရာဝတီ
နည္းနည္းမွမတြန္႔ဆုတ္လိုက္ေလနဲ႔
ယမ္းခိုးေတြဖုံးလႊမ္းသြားေအာင္
အလွဆုံးလိႈင္းခတ္သံနဲ႔စီးဆင္းလိုက္။

ပိုင္စိုးဦး
 
 
k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာသုံးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း၏ "အျပာေရာင္အလံမလႊင့္နိုင္ေသးတဲ့နိုင္ငံေတာ္ "

ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၅ )
အျပာေရာင္အလံမလႊင့္နိုင္ေသးတဲ့နိုင္ငံေတာ္ 
ကိုႏိုင္း
သူရိယေနဝန္း-Vol 1.No 141. 18 March 2017 မွေဖာ္ျပၿပီးေဆာင္းပါး-စာေရးသူခြင့္ျပဳမႈအရ။
 
ေႏြရာသီရဲ႕ေကာင္းကင္ဟာလင္းရွင္းၿပီး တိမ္ကင္းစင္တဲ့သဘာဝ တရားနဲ႔ လွပေနရပါလိမ္႔မယ္။ သဘာဝ တရားေကာင္းကင္ႀကီး ကေတာ့ လွပသစ္လြင္ခ်င္ သစ္လြင္ေနမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာ နိုင္ငံရဲ႕ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါမွာေတာ့ အုံ႔အုံ႔ ဆိုင္းဆိုင္း မိႈင္းမိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕နဲ႔ ေကာင္းကင္ဟာ ၿပိဳက်ေတာ့ မေယာင္ ထင္မွတ္ေနရပါတယ္။ ေခတ္အေျပာင္းအလဲကာလမွာ ဒီလိုျဖစ္ တတ္ပါတယ္လို႔ ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ ေျဖသိမ့္ လိုက္ရပါတယ္။ ဒီလိုေျဖသိမ့္ခဲ႔ရေပါင္းလည္း မ်ားလွပါၿပီ။ သမိုင္းတေကြ႔ၾကံဳခဲ႔ေပမယ့္ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွနိုင္ေသးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံဆိုၿပီး ညည္းျပရမလိုပါပဲ။

ဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲညည္းလိုက္တဲ့ ေအာင္စုိးသူ (တခါတုန္း က ခ်စ္မင္းကုိကုိ ဟသၤာတ)ရဲ႕ ေခတ္ေပၚညည္းခ်င္းကဗ်ာကို ဖတ္ လိုက္မိတယ္။
သူေျပာတာက ကုိယ္က်ိဳးၾကည့္ ကုိယ္က်ိဳးသိစိတ္ဓာတ္ရွိသူေတြနဲ႔ ဗုန္းဗုန္းလဲက်ေနတဲ့ နိုင္ငံေတာ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ေနပါသည္ ..တဲ႔။
ဘယ္လိုဗုန္းဗုန္းလဲက်ေနလည္း ဘယ္လိုေနလည္းဆိုတာ ဆက္နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္


အေရးပါခ်င္သူေတြက
အေရးမပါခဲ႔တဲ့သမိုင္းအတုေတြကုိ ကုိးကား
အပ်ိဳရည္ပ်က္ေနတဲ့စာမ်က္ႏွာမ်ားကုိ
လက္ကေလးနဲ႔ေထာက္ေထာက္ျပရင္း
အရာေရာက္လိုျခင္းသီခ်င္းေတြကုိဆို
အသိဥာဏ္ေနညိဳေနတဲ့နိုင္ငံေတာ္မွာ
ကၽြန္ေတာ္ေနတယ္။

လူျဖစ္ၿပီး လူစကားမေျပာတတ္သူေတြ
အရည္ျခံဳအရည္ခြာ၊ အရည္ႏႊာခ်ည္သူေတြ
ဇာတ္တိုက္ျပတိုင္း အတူလိုက္က
အတူလိုက္ႂကြ၊ အတူမိုက္ျပေနရင္း
အဓမၼကုိ ဓမၼလို႔ ထင္ေနၾကသူတစုက
တဘဝစာအေရးၾကည့္ၿပီး ဆိုျပတဲ့သံစဥ္ေဟာင္းကုိ
လြဲမွားစြာ နား၀င္ခ်ိဳေနတတ္သူမ်ားတဲ့နိုင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတယ္။


အခုအခ်ိန္က အဓမၼလို႔ေအာ္ၿပီး အေရွ႕က ထကျပမယ့္သူတေယာက္ေနာက္မွာလည္း အသိတရားမဲ့ သူေတြက လိုက္ေအာ္ေနၾကတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးကလည္း ဘာကုိမွေသေသခ်ာခ်ာမကြဲျပားတဲ့ ေခတ္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ အနီလိုလို၊ အစိမ္းလုိလုိ၊ အနီဘက္ေရာက္ရင္နီလုိက္ၿပီး အစိမ္းဘက္ေရာက္ရင္ စိမ္းလိုက္ၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။
အနီထဲမွာေတာင္ တဖက္ပိတ္နဲ႔ဆန္႔က်င္လာရင္ အေသျငင္းပစ္လိုက္ၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒါေတြက အဓမၼကုိ ဓမၼလုိထင္ေနၾကတာပါပဲ။ ကဲ ဘာေၾကာင့္ နိုင္ငံေတာ္ၿပိဳလဲခန္းကုိ ကဗ်ာဆရာက ဘယ္လုိျမင္လည္းဆိုတာ ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္...


ျပဒါးပ်က္ေနတဲ႔မွန္ကြဲကုိ
ငေတမာအသိနဲ႔ျပန္ဆက္ဖို႔ႀကိဳးစား
မိမိအေနအစားေခ်ာင္ေရးသာၾကည့္
အနာဂတ္ေတြအားလုံးကုိဖိေခ်
လူေတေလေတြရဲ႕အဓမၼနဲ႔
ဗုန္းဗုန္းလဲက်ခဲ႔ရတဲ့ နိုင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ေနတယ္။


ကဗ်ာဆရာေအာင္စုိးသူကေတာ့ အဓမၼကုိလက္ကုိင္တုတ္အျဖစ္ကုိင္စြဲထားသူေတြေၾကာင့္ နိုင္ငံေတာ္ႀကီး ဗုန္းဗုန္းလဲက်ခဲ႔ရတာပါတဲ့။ သူကေတာ့ ခပ္ရွင္းရွင္းပဲေျပာပါတယ္။ ဒီေျပာင္းလဲလာတဲ့ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြကလည္း လူနားလည္ေအာင္ တိုက္ရိုက္ေျပာေနၾကတဲ့ကဗ်ာေတြ မ်ားေနပါၿပီ။ နိမိတ္ပုံေတြသိပ္မသံုးပဲေရးတဲ့ကဗ်ာေတြ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါကလည္း ေခတ္ကုိး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တခုေတာ့ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အနုပညာစာေပ၊ ကဗ်ာမွာ ရသေတြဗုန္းဗုန္းလဲက်ေနတဲ့ နိုင္ငံေတာ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနသည္ေပါ့။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းကမေကာင္းေတာ့ ဒုိက္ေတြ၊ အမိႈက္ေတြကုိ ေရွာင္ရင္း ဝထဲမွာရသစာေပဟာ နစ္ျမဳပ္ေနပါၿပီ။
ေနာက္ကဗ်ာဆရာတေယာက္ကေျပာျပန္ပါၿပီ။ ေတာင္ပံက်ိဳးနဲ႔ ခံတြင္းပ်က္တဲ့။ ကဗ်ာဆရာ စုိးေနလင္းကေတာ့..
.

ေလရူးလို႔ဆိုဖို႔ကလည္း
ေႏြဦးစစ္မဟုတ္ေသာကာလ
သူခိုးကလူလူဟစ္
ျမစ္မခ်မ္းသာျဖစ္စဥ္ထဲ
ဘာနဲ႔ပဲလဲရ လဲရဆိုၿပီး
မီးကုိတိုးမယ့္ပုိးဖလံမ်ဳိး
ရိုးတိုးရြတ ျဖစ္ေနၾကျပန္ရဲ႕။

ျမစ္နက္ေတြဟာ ေရစီးတည္ၿငိမ္ၾကသတဲ႔
အမ်ိဳးသား(ေရး) အမ်ိဳးသား(ေရး)ဆိုၿပီး
နိုးၾကားခဲ႔တဲ့ကာလရွိခဲ႔ေပမယ့္
အမိမဲ႔သား ေရနည္းငါး
တုံးေအာက္ကဖား ျပားျပားခ်ည္းသာ
ရြာနာတာလည္း ကာလရွည္ၾကာ

ေဟာဟုိမွာေတာ့
ဘာလင္တံတိုင္းႀကီးကုိၿဖိဳခ်လိုက္ၾကတာ
ႏွစ္၂၀ ေက်ာ္ၾကာခဲ႔ေပါ့။


ကဗ်ာဆရာက ဘာကုိေျပာခ်င္လဲဆိုတာ ကဗ်ာဖတ္သူေတြသိၾကမွာပါ။ ဟုိတေပါက္ သည္တေပါက္ ေျပာသြားတာကုိေတာ့ နားေပးၾကမွာပါ။ ဒါကလည္း ေခတ္ကုိး။ ၈၀ ဆယ္ေက်ာ္ကာလက ေမာင္ေခ်ာႏြယ္တို႔၊ ေျမခ်စ္သူတို႔ျပန္ဖတ္ခ်င္လို႔မွမရေတာ့ပဲ။ ေခတ္ကေျပာင္းသြားၿပီ။ လူေတြကလည္း ေျပာင္းကုန္ၿပီ။ လူေဟာင္းေတြကလည္း ခါးကုန္းကုန္ၿပီ။ ကဗ်ာေတြလည္း ခါးကုန္းကုန္မွာေပါ့။ ျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ့ေခတ္ေတြမွာ ဒဏ္ရာေတြကလည္း တနင့္တပုိး။ နာတာရွည္ေရာဂါရေနတဲ့ရသမဲ႔နိုင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနသည္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတာက ေခတ္အသစ္ပါပဲ။ ဒါကုိ ေခတ္ကအသစ္ဆိုေပမယ့္လည္းဆိုၿပီး ေဆာင္းယြန္းလ ကဗ်ာကုိ ဖတ္လိုက္မိတယ္။


ေခတ္ကအသစ္ဆိုေပမယ့္
လူကမသစ္ေလေတာ့
အခင္းအက်င္းေတြနဲ႔ အခင္းျဖစ္ပြားမႈေတြရဲ႕ၾကား
စကားနဲ႔တရားဟာ
သမုဒၵရာတစင္းလိုျခားသြားတယ္။

ဓားသြားထက္ပုိထက္ခဲ႔ၾကေသာ အသြားမ်ား
အျပန္မရွိခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္အမွားေတြထဲ
သံသရာလည္းမဆုံးေတာ့ပါ။

ကယ္တင္ျခင္းဟာ
ေရငတ္တုန္းခဏမွာ
ပင္လယ္ျပာကုိရွာေတြ႔ခဲ့သလိုမ်ဳိး
ေႏွာင္ႀကိဳးဟာ
အဓိပၸာယ္မဲ့ျခင္းအထပ္ထပ္နဲ႔ ရစ္ပတ္ရင္း
ေခ်ာင္းဖ်ားေရတိမ္ကုိ ေရေသာက္ဆင္းလာခဲ့ရျပန္ေပါ့။


ကၽြန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕သရုပ္မွန္ျပယုဂ္ကုိျပသသြားနိုင္ခဲ႔တဲ့ကဗ်ာတပုဒ္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမ်ွာ္လင့္ေနခ်ိန္မွာ ကယ္တင္ျခင္းလက္ေဆာင္ကုိရခဲ႔ ပါတယ္။ ရၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကယ္တင္ရွင္ဟာ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြအထပ္ထပ္ထူးခတ္ခံထားရတဲ့သူ ျဖစ္ေနသလုိ၊ သူ႔ကုိျပန္ကူမယ့္သူ မရွိဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။


ေခတ္ကမေဟာင္းေပမယ့္
လူကမေကာင္းေတာ့
ေရမရွိတဲ႔ေခ်ာင္းေတြထဲမွာ
ေဖာ္စရာႏွာေခါင္းနဲ႔ေပၚစရာအေလာင္းလည္းမရွိခဲ႔
ပညာမရွိတဲ႔ေက်ာင္းေတြထဲမွာ
ဆြဲဖြင့္စရာတံခါးနဲ႔တြဲက်င့္စရာတရားလည္းမရွိခဲ႔ပါ။

ေခတ္ကအသစ္ဆိုေပမယ့္
လူက လူမစစ္ေလေတာ့
ငါတို႔ေနထိုင္ရာ ကမၻာႀကီးထဲမွာ
ေမတၱာတရားကုိမီးခြက္ထြန္းၿပီးလိုက္ရွာတိုင္း
အေမွာင္ထဲ
ႏွလုံးသားမရွိတဲ့ ရင္သားေတြခ်ည့္ပဲ ထြက္က်လာတယ္။

ေခတ္ကအသစ္ဆိုေပမယ့္လည္း လူေတြကမသစ္တဲ႔ေခတ္ႀကီးကိုလွတယ္လုိ႔ ဘယ္ဆိုနိုင္ပါ့မလဲ။ မလွတာကုိလွေအာင္ဖြဲ႔့ျပသြားတာ ရင္ထဲကုိ တိုးခတ္ဝင္လာပါတယ္။ ဒီအပတ္ဖတ္မိတဲ့ကဗ်ာေတြထဲမွာ ခံစားမိတဲ႔ကဗ်ာတပုဒ္ပါ။
ေနာက္ ဒီအပတ္ သတိရမိတာက မတ္လအတြက္ ေမ့ေဖ်ာက္လုိ႔မရတဲ့အရာေတြပါ။ 
မတ္ ၁၃၊၁၆ စက္မႈတကၠသုိလ္နဲ႔ အင္းလ်ားတံတားနီအျဖစ္ေတြေရာ၊ သတိအရဆုံးသူကေတာ့ ထာဝရ အျပာဝတ္အက်ဥ္းသားဘဝကေန အျပင္ဖက္ကုိထြက္ခြာသြားသူတေယာက္။ သူ႔အေၾကာင္းကုိ ကဗ်ာဆရာေမာင္ေမာင္ၿငိမ္းေအးက တမ္းတလိုက္သံ ၾကားလိုက္ပါတယ္။

အပြင့္ေတြမ်ားမ်ား
ေသနတ္ႀကီးေတြတကားကားနဲ႔
လူထုရဲ႕ေက်ာျပင္ကုိ စစ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔နင္း
စားေကာင္းျခင္းမစားရေအာင္
အိပ္ေကာင္းျခင္းမအိပ္ရေအာင္
အခ်ိန္ျပည့္
အာဏာေလာင္ေနတဲ႔သူေတြ
အမိန္႔ဒီကရီေတြထုတ္တိုင္းျပည္ယုတ္ေတာ့
ဒီအျပာေရာင္အလံေတာ္ကပဲ
မတရားတဲ့အမိန္႔ဟူသမွ်
တာ၀န္အရဖီဆန္ၾက တဲ႔
တကယ့္ကုိ ရဲရဲေတာက္ေတာ့
ေသနတ္ေတြေၾကာက္
အေျမာက္ေတြတုန္
သမိုင္းဝင္ သမိုင္းတြင္မယ့္
ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာမ်ဳိးကုိ
လက္ေတြ႔က်က်ျပသ
လြတ္လပ္စြာ၊ တလူလူလြင့္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။


ေအာ္၊ တခ်ိန္တုန္းအခါကကုိ ျပန္သတိရေနမိတယ္။ အနီရဲရဲေတြလက္ထဲက လႊင့္ထူထားခဲ့ စစ္ဝါဒ ေတာ္လွန္အလံေတာ္က ေကာင္းကင္ျပာျပာထဲ တလူလူလြင့္ေနခဲ႔တာကုိ သတိရလိုက္မိပါတယ္။
အခုထိေတာ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာထဲမွာ ၾကည္ျပာေရာင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအလံေတာ္ကုိ မလႊင့္ထူးနိုင္ေသးတဲ့ နိုင္ငံမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ပါသည္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း။


ကုိႏိုင္း

ထုံကူးခဲ႔သည့္ကဗ်ာမ်ား

၁။ ေအာင္စုိးသူ(ကုိယ္က်ိဳးၾကည့္ ကုိယ္က်ိဳးသိစိတ္ဓါတ္ရွိသူေတြနဲ႔ဗုန္းဗုန္းလဲက်ေနတဲ႔နိုင္ငံေတာ္မွာကြ်န္ေတာ္ေနပါသည္)
၂။ စုိးေနလင္း(ေတာင္ပံက်ိဳးနဲ႔ခံတြင္းပ်က္)
၃။ ေဆာင္းယြန္းလ(ေခတ္ကသစ္ေပမယ့္လည္း)
၄။ ေမာင္ေမာင္ျငိမ္းေအး(အျပာေရာင္အလံ

Saturday, March 11, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္၊ ဆရာႀကီး ေမာင္စြမ္းရည္ ကဗ်ာ -စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားကိုဖုန္းေမာ္က်ဆုံးျခင္း (၂၉) ႏွစ္ေျမာက္အထိမ္းအမွတ္

အို… ဖုန္းေမာ္ 

 ေမာင္စြမ္းရည္
google.com
အို…သားငယ္ဖုန္းေမာ္၊ ေမာင္ဖုန္းေမာ္။
မင္းဟာ၊ မင္းေလးဟာ ဒို႔ရဲေဘာ္၊
ေသြးအိုင္ထဲလဲခဲ့ရွာတဲ့ ရဲေဘာ္၊
လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္
အသက္ေပးခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္။
ဒို႔ေမွ်ာ္လင့္ ဒို႔အားထား
ဒို႔သား ဒို႔ညီ၊ ဒို႔ေမာင္ငယ္
ဒို႔တူ၊ ဒို႔သားအ႐ြယ္
ဉာဏ္ေကာင္းတုန္းအ႐ြယ္၊ အၾကံေကာင္းတုန္းအ႐ြယ္
မာန္ေကာင္းတုန္းအ႐ြယ္၊ ဟန္ ေကာင္းတုန္းအ႐ြယ္
သန္တုန္း ျမန္တုန္းအ႐ြယ္၊ အ႐ြယ္ေကာင္းတုန္း
ပန္းေကာင္း အၫြန္႔ခ်ဳိး
ခ်ဳိးခဲ့ပါတယ္၊ ေၾသာ္…က်ဳိးခဲ့ရွာပါတယ္။

မင္းဟာ…မင္းေလးဟာ
ဒို႔တူ ဒို႔သား ဒို႔ညီဘြားေပါ့
သူတို႔တူ၊ သူတို႔သား
သူတို႔ညီဘြားဆိုရင္
ဒီလုိပစ္ပါ့မလား၊ ဒီလိုျဖစ္ပါ့မလား
သားေကာင္အမွတ္ ရန္သူအမွတ္
ေသနတ္နဲ႔ပစ္မွာလား။

ပစ္ရက္မွာလား၊ ပစ္ရက္ပါ့မလားဟင္…လို႔
ေမးလိုက္စမ္းခ်င္တယ္။
သားခ်င္းစာနာ၊ တူခ်င္းစာနာ၊ ညီခ်င္းစာနာ
ေၾသာ္… ကိုယ္ခ်င္းစာနာပါအံုးေတာ့လား၊
ဒါလားေဟ့ ဒါလားဗုဒၶဘာသာ၊ ဘုရားဒကာ
ဗမာလူယဥ္ေက်းလို႔
ေမးလိုက္စမ္းခ်င္လွပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေလးေတြပါ
ကေလးေတြ သက္သက္
လက္နက္ဆို အပ္တိုေတာင္ေဆာင္မထားပါဘဲ၊
ႏိုင္ငံျခားသား ယိုးဒယား တ႐ုတ္
က်ဴးေက်ာ္သူလည္း မဟုတ္ပါဘဲ၊
သူခိုးဓားျပ၊ တႏၱမုဒိန္း၊
ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ၊ ေလာကရန္သူ
လူဆိုေတြလည္း မဟုတ္ပါဘဲ၊
သူပုန္သူကန္၊ မႈဆန္အန္တု၊
မလႅင္လု၊ ရန္ျပဳသူလည္းမဟုတ္ပါဘဲ။

မတရားလို႔
မတရားတာကို၊ မတရားေၾကာင္း
မွားလို႔ မွားတာကို
မွားတဲ့အေၾကာင္း
သားေကာင္းတုိ႔ထံုးစံ၊ အမုန္းအခံမပါပဲ၊
အမွန္တရား၊ အမွန္စကားကို
အမွန္သမားေတြနဲ႔အတူ
လူလိုသူလုိေျပာတာကို လူလိုသူလိုမဆက္ဆံ
အဖက္မတန္သလို၊ တဖက္ရန္အလား
ပြက္ပြက္ညံ ဘ၀ဂ္ကိုဆန္လို႔
က်ည္ဆန္ေတြနဲ႔တံု႔ျပန္တယ္။

မလိုခ်င္လို႔ မလိုခ်င္တာကို
မလိုခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာ႐ံုနဲ႔….
လိုခ်င္လုိ႔ လုိခ်င္တာကို
လုိခ်င္တယ္ေဟ့၊ လိုခ်င္တယ္ေျပာ႐ံုနဲ႔…
ေျပာသူပါးစပ္ကို ေသနတ္နဲ႔ပိတ္တာ
စစ္စိတ္ စစ္မာန္၊ စစ္တပ္ရဲ႕တာ၀န္လား။

ျပည္သူ႔ေငြ ျပည္သူ႔အားနဲ႔
ျပည္သူေတြခင္းထားတဲ့၊ ျပည္သူလမ္းမ်ားေပၚမွာ
ျပည္သူျပည္သားေတြ၊ မလာမသြားရေအာင္တားရမွာ
စစ္ဗိုလ္စစ္သား စစ္၀တၱရားက ဒါပဲလား။

စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္သူအေပါင္းဟာ
ေက်ာင္းသားမွ ေက်ာင္းသားစစ္စစ္
ကေလးေတြျဖစ္ရက္နဲ႔
အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာခဲ့၊
အျပစ္အနာရွိပါတယ္ ဆိုပါအံုး၊
ဟဲ့…ငဖုန္းေမာ္လုိ႔ ႐ံုးေတာ္ကိုေခၚေဆာင္
ေနာင္ၾကည္ေအာင္၊ ေထာင္ဒဏ္ႀကိမ္ဒဏ္
ေငြဒဏ္ေတြနဲ႔၊ ဒဏ္ခတ္ဆံုးမ
ၫြန္ျပသြန္သင္
စစ္တပ္ရဲ႕တရားအစဥ္ကို အမွားမထင္ဖို႔
နား၀င္ေအာင္ၫြန္ျပေပါ့။
ခုေတာ့… ေမာဟေျမၾကမ္းမွာ၊ ေလာဘေျခလွမ္းနဲ႔
ေဒါသေရွ႕တန္းတင္
ျမင္ျမင္ကရာကိုပစ္
ျပႆနာအေထြေထြကို ေသနတ္မွာအေျဖရွာေတာ့
ေသြးဆာတဲ့ သမိုင္း
ကမၻာတြင္ေအာင္၊ ရာဇ၀င္႐ိုင္းခဲ့ၿပီ။

ဒါလား ဗုဒၶဘာသာ…၊ ဒါလားေဟ့ ဓမၼရာဇာ
ေစတီတကာမွာ ျငမ္းဆင္၊ ထီးတင္ၾက ထံုးသုတ္ၾက
လမ္းထီးလမ္းမေတြ ဘယ္ညာေဖာက္
က႑ားေတြေထာက္၊ တံတားေတြေဆာက္
အေျမာက္တင္ကားမွာ ေဗ်ာက္ဆင္တဲ့ခါးနဲ႔
ဘုရားတကာ ဗိုလ္တစု၊ ဗိုလ္႐ႈခံ ခရီးထြက္မတဲ့
႐ုတ္တရက္ ဘားခနဲ ကားေရွ႔မွာသခင္ေအာင္ဆန္း
ရင္ေဘာင္တန္းတာက ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္
ဖုန္းေမာ္ရဲ႕အေလာင္းကိုပိုက္ၿပီး
ငမိုက္သားေတြကို မမိုက္မွားေစေအာင္ ကိုယ္ထင္ျပ
ဆံုးမမယ္ဆိုရင္
ဘာျဖစ္မယ္ထင္သလဲ…?၊ ဘာလုပ္မယ္ထင္သလဲ…?
ငရဲသား စစ္ဗိုလ္အေပါင္းက
ေကာင္းဘြိဳင္လက္၊ ဖက္ဆစ္လက္၊ လွ်တ္ျပက္နဲ႔
ခါးထက္က ေဗ်ာက္ေတြထုတ္၊ လူသတ္ပဲြလုပ္မွာပါပဲ
ငရဲသားဆိုတာ၊ ငရဲလားမွာေၾကာက္ပါ့မလား
ေနာက္က်မွ ေျမမ်ဳိ၊ ခုလိုခ်င္တာ အာဏာ
အာဏာမွာ ဦးေႏွာက္မပါေပဘူး၊
ဒါေပမဲ့…
ဒါေပမဲ့ ရဲေဘာ္တို႔
ဒင္းတို႔သတ္လည္း သတ္လို႔မေသ ဖုန္းေမာ္ေတြ
စိန္ပန္းေျမမွာ စိန္တံတိုင္းမွာ
စိန္သမိုင္းျဖစ္လို႔ေနပါၿပီ။

ေအာင္ဆန္းလည္း ကမၻာမေသ
ေအာင္ေက်ာ္လည္း ကမၻာမေၾက
ခြပ္ေဒါင္းရဲေဘာ္ ဖုန္းေမာ္လည္း မေသ
ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ၾကားက
သမိုင္းျဖစ္ လူသားကို
ဓားနဲ႔ထိုး ဓားက်ဳိးလို႔လွံေခြ
ေသနတ္ေတြ ယမ္းမကူး၊ ထပ္ဦးက အာဇာနည္ထံုးနဲ႕
ဖုန္းေမာ္တို႔မေသ၊
ဖုန္းေမာ္ေတြ၊ ဖုန္းေမာ္ေတြ၊
ဖုန္းေမာ္ေတြဆယ္ဆတုိးၿပီး
ဘုိးဘိုးေအာင္ ၀လံုးလို
ဖုန္းေမာ္ေတြ အေထာင္အေသာင္းနဲ႔
ဒို႔ေက်ာင္းသားျပည္သူအေပါင္းတို႔
ဒို႔ႏိုင္ငံ လြတ္ေစေၾကာင္းနဲ႔
လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ေပးေဟ့ေပး…
ဒီမိုကေရစီ အခြင့္အေရး ေပးေဟ့ေပး…
ေပးေဟ့ေပး၊ ေပးေဟ့ေပးလို႔ေတာင္းၾက
ေသြးစည္းမယ္ မဖည္မေစာင္းေစနဲ႔
ေဟ့...ခြပ္ေဒါင္းသံ လႊင့္
ခြပ္ေဒါင္းအလံ ျမႇင့္။  ။

ေမာင္စြမ္းရည္
မတ္လ ၁၂၊ ၂၀၀၆
- ၁၉၈၈ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔က အာဏာပိုင္မ်ားလက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆုံးခဲ့ရသည့္ 
စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားကိုဖုန္းေမာ္ ကြယ္လြန္ျခင္း (၂၉) ႏွစ္ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။

သစ္ခက္သံလြင္
k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာစင္ျမင့္၊ ေမာင္ရဲေႏြ ပလိပ္၊ အာကာဦး ႏွင့္ လင္းသက္ၿငိမ္တို႔၏ ကဗ်ာမ်ား

 သမိုင္း

IRF
လုပ္ရဲလို႔
လုပ္ခဲ့တဲ့ မင္းတို႔ သမိုင္း
ထင္ရာစိုင္း
ရိုင္းခဲ့တာ
ကမၻာသုိ့ေစ
ဘယ္မေက်။

ေမာင္ရဲေႏြ ပလိပ္
       ၉.၃.၁၇
ေက်ာင္းသား သပိတ္ၿဖိဳခြင္းမႈ (၂) ႏွစ္ျပည့္
            
            
 ...
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္
Alibaba.com
ေဆးေရာင္မရွိေတာ့တဲ့စားပြဲတလံုးေပၚ
ေမွာက္မွားခဲ့တဲ့အတိတ္ေတြကိုသြန္ခ်လိုက္ေတာ့
အႀကမ္းပန္းကန္လံုးထဲကေရေႏြးပူပူရဲ႕အေငြ႔လို
ေခတ္ဟာ ေထာင္းေထာင္းထတယ္။
အေမွာင္ေခတ္ထဲကလူငယ္တေယာက္နဲ႔တူတဲ့
ေလာင္းကၽြမ္းသြားတဲ့ေဆးလိပ္ေတြရဲ႕အေငြ႔ဟာ
ေမ်ာခ်င္ရာကိုေမ်ာလို႔။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ျမင္ေနရတဲ့
ေခတ္ၿပိဳင္ရုပ္လံုးေတြႀကား
ငါတို႔ဟာ
တေယာက္အသံကို
တေယာက္ကအားစိုက္
ဂ်င္းထည့္ခံထားရတဲ့သမိုင္းေတြကို
ႀကိဳးစင္တင္လိုက္ႀကတယ္
သမိုင္းသစ္ေတြထြန္းလင္းခဲ့ေပါ့။

အာကာဦး
...   
 ေမ့ေနလို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး
Pinterest
ငါ့မ်က္ႏွာေပၚက်လာမယ့္ မင့္လက္သီးကိုအားနာတယ္
မင္းမ်က္ႏွာေပၚသြားက်မယ့္ ငါ့လက္သီးကိုလည္းအားနာတယ္
ဓားခ်င္းယွဥ္တ့ဲ ေခတ္လြန္ခ့ဲၿပီ
တရားခ်င္းယွဥ္တ့ဲ ေခတ္ကိုလည္းလြန္ခ့ဲၿပီ
သိပ္ေခတ္မစားလွတ့ဲအျပံဳးန႔ဲ
ငါတို႔အမုန္းကို ေဆးေၾကာရင္အဆင္ေျပမလား
တကယ္ေတာ့လူတေယာက္က လူတေယာက္ကုိ
ျပံဳးျပလိုက္တာ
လူတေယာက္ကို လူတေယာက္က
ေႏြးေထြးလိုက္တာ
ငါတို႔ေမ့ေလ်ာ့ေနတ့ဲ ငါတို႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေတြ
မဟုတ္ဘူးလား ။

လင္းသက္ၿငိမ္