Poems

Powered by Blogger.

Articles

Variety

Latest Release

Monday, March 27, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာသံုးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း၏ " ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ကာရန္"


ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၆ )
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ကာရန္
ကိုႏိုင္း

ကမၻာေပၚကတိုင္းျပည္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပြဲေတာ္ေတြ က်င္းပ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတးသံေတြသီဆိုေနၾက၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကဗ်ာေတြရြတ္ဆိုေနႏိုင္ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ျပည္သူအခ်င္းခ်င္း အယူ၀ါဒေတြကြဲျပားၿပီး လက္နက္စြဲကုိင္တိုက္ခိုက္ခဲ႔တဲ့စစ္ပြဲေတြဆိုတာကလည္း မရွိ သေလာက္ နည္းပါးသြားခဲ့ပါၿပီ။ ေနာက္တတိုင္းျပည္ကတတိုင္းျပည္ ကုိ က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပုိက္တဲ့ စစ္ပြဲေတြ လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ေတြ၊ ေငြေတြကုိအကုန္ခံၿပီး လက္နက္စြဲကုိင္ကာ လူလူခ်င္း သတ္ျဖတ္ေနၾကတဲ့ေခတ္ဟာအေတြးအေခၚေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ တိုင္းျပည္နည္းနည္းမွာပဲက်န္ခဲ႔တာပါ။ 

အဲဒီတိုင္းျပည္နည္းနည္းမွာကြ်န္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္ဟာ အင္မတန္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေကာင္းေလာက္ေအာင္  က်န္ေနပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းခုႏွစ္ဆယ္နီးပါးမ်ွအသံတိုးတိုးတမ်ိဳး၊ က်ယ္ က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ထေအာ္ေနတဲ့ အသံက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိငတ္မြတ္စြာေတာင္းေနၾကတဲ႔အသံေတြပါ။ ဒီအထဲမွာ ကဗ်ာေတြကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေတာင္းဆိုတဲ့ ကာရန္ေတြအျမဲၾကားေနၾကရမွာပါ။ မိုးမခမဂၢဇင္းထဲက ကဗ်ာဆရာ နီဇူလိုင္ကလည္း ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုျပီးကာရန္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ေရပါတာပဲလိုခ်င္ခဲ႔တဲ႔ေန႔ေတြမွာ
ေရဘူးေပါက္ႀကီးေတြနဲ႔ပဲ
ခပ္ ခပ္ေနခဲ႔ၾကရေတာ့
သူ႔ခဗ်ာ
ေခတ္နဲ႔ခ်ီ ခမ္းေျခာက္ခဲ႔။

အခုအထိ
အိတ္ေပါက္ႀကီးထဲပဲ
ေကာက္ ေကာက္ထည့္ခံေနရေတာ့
ထြက္ထြက္က်
ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး။
သူ႔ခဗ်ာ
ေခတ္နဲ႔ခ်ီ အဖတ္ဆယ္မရေသး။

နီဇူလိုင္က ရိုးရိုးေလးေရးထားတာပါ။ က်ေနာ္တို႔ေျပာေနၾကစကားအတိုင္းပါပဲ။ ပလိုင္းေပါက္နဲ႔ဖားေကာက္ ထြက္ေနခဲ႔တယ္ဆိုၿပီး။ က်ေနာ္ထပ္ဆင့္ၿပီးေျပာခ်င္တာက အဲဒီပလိုင္းေပါက္ထဲကထြက္က်သြားခဲ့တာေတြ က က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ကံၾကမၼာေတြပါ။ ကေ်နာ္တို႔ရဲ႕အနာဂတ္ေတြပါ။ ေနာက္ဆုံးေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ တိုင္း ျပည္တျပည္လုံး ထြက္က်သြားခဲ့တာပါ။ ထြက္က်သြားတဲ႔တိုင္းျပည္ကလည္း အသက္ ထြက္လုလု၊ ေသြးစိမ္း ရွင္ရွင္က်ေနခဲ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္းကလည္း ေသတဲ့အထိ ေတာင္းဆိုၿပီး သူေတာင္းခဲ႔တဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိျမင္ မသြားခဲ့ရရွာပါဘူး။ ဒါကုိ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္းထဲမွာ ေမာင္သန္းစုိး(ေခ်ာက္)က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အဘုိးရဲ႕ မ်ိဳးဆက္တခုလုံး ခုထိဆာတယ္ဆိုၿပီး ေရးဖြဲ႔ျပသြားပါ တယ္။

ေဒါင္းတေကာင္ ပ်ားရည္တအိုးနဲ႔
အဘုိးသခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႕ပုံကုိၾကည့္
ႏွလုံးမခ်ည့္ေအာင္ ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာ
‘ငါ မေသခင္
တျပည္လုံး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရတာ ျမင္သြားခ်င္တယ္’ တဲ႔
ရင္နင့္ဖြယ္
သမိုင္းထဲက ကၽြံက်လာတဲ့စကား
ဘယ္တရားနဲ႔ ေျဖလို႔မွမရဘူး နာတယ္။

လြမ္းရတဲ႔စိတ္ေတြက အနာဘက္ကုိေရာက္ခဲ႔ပါၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္းတင္ ဆုံးရံႈး ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ အေတာက္ပဆုံးၾကယ္ေတြေႂကြသြားခဲ႔ရတာလည္း နာတယ္။

လူးလြန္႔တြယ္တက္လာတဲ့ စိတ္
အိပ္လို႔မရတဲ့ညဟာ သံသရာလိုပဲ
အုံခဲေနတဲ့အတိတ္ကုိ တူးဆြ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအရသာကုိ ဆာေလာင္ၾကရင္း
ေဗဒါလမ္းၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
ပ်ဥ္းမငုတ္တိုၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
နရသိန္ၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
မီးပင္လယ္ၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
သမိုင္းပါေမာကၡၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
လူထုၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
ေအာက္စီဂ်င္ပုိက္တန္းလန္းနဲ႔ၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
ပန္းနုေရာင္ၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
ဟံသာ၀တီၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
တဖိတ္ဖိတ္တ၀င္း၀င္း
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေမ်ွာ္လင့္ေတာင့္တရင္း
အစင္းစင္း ေၾကြသြားၾကတဲ႔ၾကယ္ႀကီးေတြ
တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ေႂကြခဲ့ၾကေပါ့
ငါ ေမာ့ၾကည့္မိတဲ့ ေကာင္းကင္
မီးစင္
ၾကည့္ျပေနတဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရွဴိး
အဘိုးရဲ႕ မ်ဳိးဆက္တခုလုံးကုိလည္းဆာတယ္။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ေကာင္းကင္ေပၚကေႂကြက်သြားခဲ႔ၾကတဲ့ၾကယ္ေတြအေၾကာင္းျပန္ေတြးမိရင္ အင္မတန္မွ ႏွေမ်ာစရာေကာင္းပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတဲ့ၾကယ္ႀကီးက ျမန္မာေျမျပင္ေပၚကုိေႂကြက်မလာပဲ ျမန္မာ ေကာင္းကင္ေပၚက အေတာက္ပဆုံးၾကယ္ေတြကသာ ကမၻာေျမအျပင္ဖက္ကုိ ေႂကြက် ဆုံးရံႈးသြားခဲ့ေပါင္း မ်ားပါၿပီ၊ ႏွေမ်ာစရာေကာင္းပါတယ္။

ႏွေမ်ာတာထက္ ၾကာလာေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ကံၾကမၼာကုိ နာခ်င္လွၿပီ။ ႏွလုံးသားထဲကုိ စူးဆူးေနသလို နာပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္ မမက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ နာက်င္ ေၾကကြဲရပါတယ္။ ေျပာမယ္ဆို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္ကုိ ဘယ္သူမွမ၀ယ္ခ်င္ၾကေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဒီအေၾကာင္း ကဗ်ာဆရာ သင္းရည္လြင္က သစ္ခက္သံလြင္အြန္လိုင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အိပ္မက္ မ၀ယ္ၾက ဘူးလို႔ ေရးလိုက္ပါတယ္။

စစ္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတဲ့
ဘယ္ေတာ့မက္မယ္မသိတဲ႔ အိပ္မက္
ေႏြမွာ ပ်ိဳးမိတဲ့သစ္ပင္
အရိပ္ကုိေစာင့္တဲ့ ကြင္းျပင္တဲ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာကလည္း အရိပ္မရွိတဲ့ကြင္းျပင္ထဲမွာအရိပ္ရေအာင္ ေႏြမွာပ်ဳိးမိတဲ့သစ္ပင္လိုပါပဲ။သစ္ပင္ျဖစ္မယ္ၾကံကာရွိေသး၊အပူေႏြအညိႇဳးနဲ႔ ႏြမ္းေၾကသြားရတာပါပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္ မက္မယ္ ၾကံတုန္း၊ အိပ္မက္က မိုင္းခြဲခံလိုက္ရၿပီး၊ တစစီေၾကမြလြင့္စင္သြားခဲ့ရတယ္။ဒါ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္လဲ။ ကဗ်ာကုိဆက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့။

ကုိယ္ခ်င္းစာတရားဟာ
သည္ေခတ္ထဲ အသုံးမ၀င္ဘူးလား
ကမၻာမီးေလာင္ေနတာမဟုတ္ပဲ
သားေကာင္လိုခ်နင္းခံရတာ
ဘယ္ေလာက္ေၾကကြဲရတယ္ဆိုတာ
ဘာလို႔ ဟန္ေဆာင္ေလးေတာင္
မေျပာျဖစ္တာလည္း စဥ္းစားမရဘူး။

စဥ္းစားမရတာကုိမစဥ္းစားပါနဲ႔ေတာ့လို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဟန္ေဆာင္ေနလို႔မရတဲ႔ေခတ္ႀကီးမွာ ဟန္ေဆာင္ၿပီး တဖက္လွည့္မေနတတ္သူေတြကေတာ့ ေျပာေနရမွာပါပဲ။ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေလာင္ေနတာကုိ တေယာထုိးေနရဲ႕နီရိုးဘုရင္လိုေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ တိုင္းျပည္ပ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္ မွာ အႏုပညာခံစားေနရတာထက္ ပ်က္ေနတဲ့တိုင္းျပည္ႀကီးကုိ အနုပညာစြမ္းအားနဲ႔ကူညီတည္ေဆာင္နိုင္ဖို႔ပဲ စဥ္းစားၾကေစခ်င္တယ္။ တိုင္းျပည္ပ်က္ေနတာအားလုံးသိခဲ့ၾကပါတယ္။ အပ်က္ႀကီးကုိေဘးက ထိုင္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနလို႔လည္းမရဘူး။ ခက္ေတာ့ခပ္ခက္ခက္ပဲဆိုတာ၊ လေရာင္လမ္းခ်ဳိး မဂၢဇင္းထဲက ႏိုင္ထက္နိုင္ရဲ႕ ေျခတုတဖက္ရဲ႕ ခပ္ခက္ခက္ ကဗ်ာကုိဖတ္လိုက္မိတယ္။

ခုမွ ၿငိမ္းခ်မ္းသြားသေယာင္
ေျခတုတဖက္နဲ႔ စစ္သားအိုႀကီးလည္း
ေအးေအးလူလူ ေငးလို႔
စစ္သားပ်ိဳေလးေတြၾကည့္ၿပီး ေလးလံေဆြးရီလို႔
ကဗ်ာဆရာတေယာက္လုံးဆိုင္ထဲမွာ ရွိေနလ်က္နဲ႔
ပူေလာင္တဲ႔ စုိးရိမ္ေသာကမ်က္ႏွာဟာ
ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းတခုလို
ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ပ်က္ေတာ့မယ့္
နံရံေရးထြင္းပန္းခ်ီလို
အလိုမက်မႈကုိ က်က်နနတပ္ဆင္လို႔။

ခက္ေတာ့လည္းခက္တာပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွမေပ်ာက္ပ်က္ေတာ့မယ့္ စုိးရိမ္ပန္းခ်ီကားေတြက လူေတြရဲ႕ စိတ္ကုိလႊမ္းမိုးထားသလို၊ အေၾကာက္တရားကပဲအေၾကာက္စိတ္ကုိျပန္ေျခာက္ေနၿပီလား။ အေၾကာက္ တရားနဲ႔ ရွင္သန္ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ေခတ္ႀကီးထဲကမထြက္နိုင္ေအာင္ က်ိန္စာမိေနၾကၿပီလား...

ခက္တာက
အေမွာင္ထဲမွာ
ေတာက္ပလင္းထိန္ေနတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးကေန
အေမွာင္ထဲက ဘ၀ေတြကုိ
အထပ္ထပ္အေမွာင္ခ်ေနပါတယ္ဆိုတာမ်ဳိး၊

ခက္တာက
အရွက္မရွိ သိကၡာမရွိ
တြန္တြန္ျပတတ္တဲ့
ထစ္အအ အသံကုိ
ေဒါင္းတြန္သံလိုထင္ေနတယ္ဆိုတာမ်ဳိး
အမ်ဳိးမ်ဳိးအေထြေထြ
မရိုးႏိုင္ မကုန္ႏိုင္ ထိုးဇာတ္ေတြနဲ႔
ရိုးမယ္ဖြဲ႔လို႔ မဆုံးနိုင္မေရာင္ရာဆီလူးေတြနဲ႔
စကတည္းက နဲ႔ၿပီးသားကုိထပ္ထပ္ႏွဲ႔ေနရတာနဲ႔
ကုိယ္က်ဳိးေတြလည္း တနင့္တနဲ႔နဲ႔ နဲ႔လို႔
၀မ္းနည္းပူေဆြးျခင္းေတြလည္း
တလိမ့္လိမ့္ တလဲ့လဲ့ လဲ့လို႔
ငါတို႔ရဲ႕၊ ေျခတဖက္ျပတ္ေျမပုံမွာ
စေနမိုးဟာ
ေခတ္အဆက္ဆက္ မိေနေသာ
ရင္နင့္ဖြယ္ရာ က်ိန္စာ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့၊ က်ေနာ္တို႔နိုင္ငံေတာ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို႔ေအာ္လိုက္တာနဲ႔။ ေအာ္ေနတဲ့အသံကုိမိႈင္းခြဲခံလိုက္ရသလို။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္ကုိကေယာင္ကတမ္းထမက္မိလိုက္တာနဲ႔ မက္မိတဲ႔အိပ္မက္ဟာ က်ည္ဆန္မွန္သြားခဲ႔သလုိ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ဖြဲ႔လိုက္မိတဲ႔ကာရန္ကလည္း က်ိန္စာမိေနၿပီထင္ပါရဲ႕။
သည္လိုသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာက်ိန္စာမိေနဦးမယ္ဆိုရင္ ေရွးေရွးတုန္းကလို ယၾတာေျခရေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ယၾတာေခ်လို႔မွမရရင္ေတာ့ ဇာတ္ၾကမ္းတိုက္ရမယ့္ေခတ္ကုိမေရာက္ပါေစနဲ႔လို႔ေတြးေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေလ်ွာက္ေတြးေနမိပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ႕ ကံၾကမၼာ၊ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြ မိေနတဲ့က်ိန္စာ …..  ….  …။
ဒါေတြအားလုံးျဖစ္ပ်က္ေနတာ ငါတို႔ေနထိုင္တဲ့ဲျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ။ ငါတို႔ပုိင္တဲ႔ေျမေပၚမွာ။ ေနာက္ဆုံး သစ္ခက္သံလြင္၀က္ဆိုဒ္ထဲက ပုိင္စုိးဦးရဲ႕တို႔ေျမေပၚမွာ ကဗ်ာနဲ႔အဆုံးသတ္လိုက္မိပါတယ္။

သူမ်ားမီးခိုးထြက္တိုင္း
ငါအူတယ္
အလွတရားရဲ႕နားထင္ကုိေတ့ထားတဲ႔ေသနတ္တလက္
ဆိုေတာ့ကာ
ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ ကၽြဲပါးေစာင္းတီးျဖစ္မယ္။

စာအုပ္ထဲကဥပေဒဟာ
စာအုပ္ထဲမွာေသေန
လမ္းေပၚက မတရားမႈေတြ
ေလတိုက္ရင္လြင့္ေနတဲ႔အမိႈက္လား
မတရားေသာစစ္လည္း မလိုခ်င္ဘူး
တရားေသာစစ္လည္း မလိုခ်င္ဘူး
ဒီမိုကေရစီတံဆိပ္ကပ္ရံုနဲ႔ေတာ့
လူ႔အခြင့္အေရးက ဟုိအေ၀းႀကီးမွာ
က်ဳပ္တို႔ဟာ ဒုကၡကုိေက်ာပုိးထားရတာၾကာၿပီ။

ဒီေျမမွာေန
ဒီဆန္ကုိစား
ဒီေရကုိေသာက္
ေဟ့ ဧရာ၀တီ
နည္းနည္းမွ မတြန္႔ဆုတ္လိုက္ေလနဲ႔
ယမ္းခိုးေတြလႊမ္းသြားေအာင္
အလွဆုံးလိႈင္းခတ္သံနဲ႔စီးဆင္းလိုက္။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ေကာင္းကင္ေပၚမွာထူထပ္မိႈင္းညိဳ႕ေနတဲ့ယမ္းခိုးယမ္းေငြ႔ေတြအေ၀းဆီလြင့္ၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနမိေတာ့တယ္။


ကုိႏိုင္း
ထုံကူးခဲ့ေသာကဗ်ာမ်ား

၁။ နီဇူလိုင္(ၿငိမ္းခ်မ္းေရး)၊ မိုးမခမဂၢဇင္း(မတ္လ)
၂။ ေမာင္သန္းစုိး(ေခ်ာက္)၊(ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အဘရဲ႕မ်ဳိးဆက္တခုလုံး ခုထိဆာတယ္)၊ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္း(မတ္လ)
၃။ သင္းရည္လြင္(ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္မ၀ယ္ၾကဘူး)၊သစ္ခက္သံလြင္၀က္ဆိုဒ္(မတ္လ)
၄။ နိုင္ထက္နိုင္( ေျခတုတစ္ဖက္ရဲ႕ ခပ္ခက္ခက္ကဗ်ာ)၊ လေရာင္လမ္းခ်ိဳးမဂၢဇင္း
၅။ ပိုင္စုိးဦး(တို႔ေျမေပၚမွာ)၊သစ္ခက္သံလြင္၀က္ဆိုဒ္(မတ္လ)

-စာေရးသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ ေဖာ္ျပသည္။
သစ္ခက္သံလြင္
 
k

သစ္ခက္သံလြင္၊ ၿငိမ္းေဝ(ကဗ်ာ ့အိုးေဝ)၏ "ေတာ္လွန္ေရး ဥဒါန သို႔မဟုတ္ သူ႔မွာတမ္းကဗ်ာကို ခင္းက်င္းျခင္း "



ေတာ္လွန္ေရး ဥဒါန သို႔မဟုတ္ သူ႔မွာတမ္းကဗ်ာကို ခင္းက်င္းျခင္း
 ၿငိမ္းေဝ (ကဗ်ာ ့အိုးေဝ)

ဆရာႀကီးမင္းသုဝဏ္- အင္တာနက္မွ

(က)

ရြာထဲမွာ ရန္သူမရိွေတာ့ဘူးထင္ရဲ႕။
ေသခ်ာတိက်မသိရလို႔ ရြာစပ္ကို ကပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္အထိ သူက သတိ လက္မလႊတ္။ ရြာေဘးက လယ္ကြက္ေတြကိုမေက်ာ္ခင္ ရြာေျခ ဆီကိုေစာင့္ၾကည့္သည္။ ရြာထဲကအသံကို နားစြင့္သည္။ အသံေတြတိတ္ဆိတ္ လြန္းေန သည္။ ကြင္းထဲကျဖတ္လာတဲ့ေလက သူ႔ နားရြက္ေဘးနားက သစ္ရြက္ကိုတိုးတိုက္ၿပီး ေလကေတာ့ထုိးကာ တ႐ႊီ႐ႊီအသံကို ၾကားေနရ၏။ သူက နားကို ပိုၿပီးစြင့္သည္။ မ်က္ေစ့ကို ပိုၿပီးဖြင့္သည္။

ရြာ့ဟိုဖက္ထိပ္တြင္ ရန္သူ႔တပ္ခြဲစခန္းရိွခဲ့၏။ ညက ရန္သူ႔စခန္းကို ေျပာက္က်ားတပ္က ၀ိုင္းေတာ့ ရန္သူက ရြာထဲသို႔၀င္ၿပီးခံသည္။ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္မ်ားက ရြာကိုထိမည္စိုးသျဖင့္ ေသနတ္သံေပးၿပီး ေျခာက္သည္။ ရန္သူ႔စခန္းႏွင့္ လယ္တကြက္ျခားအထိေျပးကပ္ကာ လက္ပစ္ဗံုးႏွင့္ထုသည္။ စခန္းကုန္ေပၚက ေသနတ္ သံေျခာက္တိေျခာက္ခ်က္သာ ျပန္ၾကားရသည္။ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ ခုခံျခင္းမျပဳ။ ထိုအခါ ရန္သူက ရြာထဲတြင္ ၀င္ခိုၿပီး ရြာကို ဒိုင္းအျဖစ္လုပ္ေနသည္ကို အားလံုးသေဘာေပါက္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မုိးလင္းကာနီးအထိ ရြာကို ပေစါက္သ႑ာန္ ခတ္ႀကဲႀကဲ၀ိုင္းထားလိုက္၏။ ရန္သူ႔တပ္ကို ထြက္ေပါက္တခုေပး ၿပီး ၀ိုင္းထားလိုက္ၾက၏။
ေနရာင္ျခည္ျမင္ရေသာအခါ သူႏွင့္ အျခားရဲေဘာ္ (၅)ဦး ရြာထဲသို႔ ေရွ႕မွ၀င္ရန္ တာ၀န္ယူလိုက္သည္။ ေျပာက္က်ားတခ်ဳိ႕က ရန္သူ႔တပ္ခြဲကုန္းကို ၀င္သိမ္းလိုက္ၾက၏။ သူက စခန္းကုန္းသိမ္းအဖြဲ႔ႏွင့္ လိုက္ခ်င္ ေသာ္လည္း အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္က ရြာထဲ၀င္ရန္သာ တာ၀န္ေပး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုအခါ သူႏွင့္ ေျပာက္က်ား ရဲေဘာ္ (၅) ဦး ၊ ရြာႏွင့္ လယ္တကြက္အကြာ ႐ိုးထဲတြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ေနရာယူထားလိုက္ၾက၏။

ရြာထဲက ၾကက္တြန္သံမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ၾကၿပီ။ ရြာမလွမ္းမကမ္း ေတာအုပ္ေတာတန္းဆီက ၾကက္တြန္ သံမ်ားပင္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ၿပီ။ တဆက္တည္းဆိုသလို အိပ္တန္းဆင္းငွက္ျမည္သံမ်ားပါး သြားခဲ့ၿပီ။ ေနရာခန္႔မွန္းရခက္သည့္ ရြာထဲတေနရာက ေခြးေဟာင္သံၾကားရ၏။ တျခားမည္သည့္အသံမွ် မၾကားရ။
သူႏွင့္ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ၀ပ္ေနသည့္ရဲေဘာ္မ်ားကိုလက္ျဖင့္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။ ရြာထဲသို႔၀င္ရန္ လယ္ ကြက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ေျပးကပ္သည္။ ရြာစည္း႐ိုးအတြင္းအထိ တဟုန္ထိုးေျပး၀င္သည္။ 


စည္း႐ိုးႏွင့္ကပ္လ်က္ အိမ္ႏွစ္လံုးၾကားတြင္ ေနရာယူသည္။
တၿပိဳင္နက္တည္းဆိုသလို သူႏွင့္ယွဥ္လ်က္ ေျခသံမ်ားၾကားရသည္။ သူက က်န္ရဲေဘာ္မ်ားကို လက္ႏွင့္ အခ်က္ျပကာတားသည္။ သူတဦးတည္း ရြာလည္လမ္းေပၚတက္ႏွင့္မည့္အေၾကာင္း အခ်က္ျပသည္။ ထို႔ေနာက္ ရြာလည္လမ္းေဘးကို ေျပးကပ္သည္။ ရြာထဲတြင္ လူသူမရိွသေလာက္ တိတ္ဆိတ္လြန္းေန သျဖင့္ သူက ေရာက္ရာေနရာတြင္ပင္ ေသနတ္ကိုအသင့္ကိုင္ၿပီးရပ္သည္။ ရြာလည္လမ္းေပၚတက္သည္။ မ်က္ေစ့လ်င္လ်င္ နားတစြင့္စြင့္ႏွင့္ ေရွ႕ကိုဆက္ၿပီး ေလွ်ာက္သည္။ ေျခလွမ္းႏွစ္ဆယ္မွ်လွမ္းၿပီးမွ ေနာက္က ရဲေဘာ္မ်ားကို ျပန္ငဲ့ၾကည့္သည္။
ထိုစဥ္မွာပင္ သူ႔ညာေျခဖ၀ါးေအာက္က အရာကို သတိျပဳမိေတာ့သည္။ သူက ေျခေထာက္ျပန္မႂကြပဲ သည္ အတိုင္း ရပ္သည္။ သူ႔ကိုလွမ္းေမာ့ၾကည့္ေနၾကသူမ်ာကို ေျမႀကီးနဲ႔ကပ္ၿပီးဝပ္ေနရန္ အခ်က္ျပသည္။ သူ႔ေျခဖ၀ါးေအာက္ကို လက္ညိႇဳးထိုးၿပီး မိုင္းဗံုးနင္းမိထားေၾကာင္း အခ်က္ျပသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ေပါက္ကြဲ သံႀကီး ထြက္ေပၚလာခဲ့၏။
လူတေယာက္ ဖံုလံုးႏွင့္အတူ လက္ခုပ္တေဖာင္ခန္႔အထိ ေျမာက္တက္ပါသြားၿပီးမွ ျပန္က်သည္။ ေခြးေဟာင္သံမ်ား၊ လူသံမ်ား ဆူညံသြား၏။ ေသနတ္သံမ်ားကိုမူ မၾကားရ။ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ သူ႔ေဘးသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ရြာသားတခ်ဳိ႕ သူ႔အနားကို ေရာက္လာၾကသည္။ သူက မ်က္လံုးမ်ားကို မိွတ္ကာ ေသနတ္ကိုသာ တင္းတင္းဆုပ္ထားမိ၏။ ထို႔ေနာက္ သူ႔ေဘးတြင္ အေမွာင္ထုႀကီး ႐ုတ္တရက္ လႊမ္းမိုးသြားေလသည္။


(ခ)

သူတို႔အဆုတ္၊ ထားခဲ့ျမႇဳပ္သည့္
ဗံုးငုတ္တိုက္မွား၊ ေမာင္ေျပာက္က်ားကို
ရြာသားရြာသူ၊ ေမးၾကျမဴသည္
အူအူယမ္းေငြ႔ ထတုန္းတည္း..။


အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ ခ်စ္သူအားကို
ဘာမ်ားမွာခဲ့လိုသနည္း” ။


ငယ္ကၾကင္ျမတ္၊ မိသက္မွတ္ကို
ခြင့္လႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ေျပာပါေလ” ။


မ်က္လံုးမ်ားကို ဖြင့္ၾကည့္သည္။ စူး႐ွတင္းမာသည့္အလင္းေရာင္မ်ားက သူ႔ဦးေႏွာက္အထိ တိုး၀င္လာသလို နာက်င္ သြားရ၏။ မ်က္လံုးမ်ားကို ျပန္ပိတ္သည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္တေနရာမွေလမ်ား ခႏၶာကိုယ္အတြင္း တိုး၀င္ လာေနသလို ခံစားရ၏။ လက္ကို မၾကည့္ သည္။ ေျခေထာက္ကို ဆၾကည့္သည္။ သူသည္ ေလထဲ၌ ေမ်ာပါ ေနသလိုျဖစ္ေန၏။
နားထဲတြင္ ၾကားရသမွ်အသံမ်ားကို စစ္ထုတ္ေနရသည္။ မည္သည့္အသံမွ် အဓိပၸာယ္ မသဲကြဲ။ မည္သည့္အသံမွ် အဆံုးအထိ ဖမ္းဆုပ္လို႔မရ။ သူ ဘယ္ေရာက္ေနသလဲ။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ။ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ ....။ ဘာတခုမွ် မသဲကြဲ။

ခႏၶာကိုယ္အတြင္းက အင္အားဟူသမွ် က်စ္သထက္က်စ္ေအာင္ စုစည္းကာ၊ အေတြးအာ႐ံုကို ျမႇင့္ သည္။ ထုိအခါ သူ႔ေဘးတြင္ လူတခ်ဳိ႕၀ိုင္းအံုၿပီး ရိွေနသည္ကို သတိျပဳမိလာရသည္။ မည္သူမွ် စကား မေျပာၾက။ သူ႔ကို ငံု႔ၾကည့္ေနၾကသည္။

က်ေနာ့္ ... မိန္းမကို ေျပာလိုက္ပါ၊ မတတ္သာတဲ့အဆံုး ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္ ခြင့္ျပဳ တယ္”

လူတခ်ဳိ႕ထံမွ ၿငီးျငဴစုတ္သပ္သံမ်ားကို ၾကားရသလိုရိွသည္။ သူတို႔ငိုေနၾကတာမ်ားလား။ သူ႔အျဖစ္က မ်က္ရည္က်ရေလာက္ေအာင္ တန္ဘိုးႀကီးေနလို႔လား။ လူတေယာက္ ...။ ေသနတ္တလက္ႏွင့္ ...။ ေတာ္လွန္ေရးသမား ...။ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္။ တိုက္ပြဲ၀င္။ ဒဏ္ရာရေသဆံုး...။ သူ႔အျဖစ္မ်ဳိး... သူ တေယာက္တည္းသာ ႀကံဳရသည့္ ထူးျခားသီးသန္႔ဆန္သည့္ဘ၀တခုေပလား။ သူဒီလို မယံုၾကည္ပါ။ သူသည္ အညၾတလူတေယာက္။ လူထဲက လူတေယာက္။ သူသည္ လူတေယာက္လို ေမြး၊ လူတေယာက္လို ႀကီးျပင္းကာ၊ လူတေယာက္လို ျပဳမူသြားလာခဲ့။ လူတေယာက္လို နိဂံုးခ်ဳပ္ျခင္း သေဘာမွ်သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူသည္ ...။

အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ မိဘအားကို
ဘာမ်ား မွာခဲ့လိုသနည္း”။
ေမြးသည့္မိခင္၊ ေမြးဖခင္ကို
ဦးတင္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ”။


ဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ ေခ်ာင္းဟန္႔သံကို သူၾကားလိုက္ရ၏။ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ၾကည္ျမေလးနက္လွသည့္ ဘုရားရိွခိုး ဆုေတာင္းသံကိုလည္း ၾကားရ၏။ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ ေျခသံ၊ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဆုေတာင္းသံမ်ားမွာ သူႏွင့္ နီးလာ လိုက္၊ ေ၀းသြားလိုက္။ ထိုအခါ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ မည္သည့္ ေ၀ဒနာဒုကၡမွ် မခံစားရ။ ေလထဲတြင္ ေပါ့ပါးစြာ ေမ်ာပါလ်က္။ သို႔မဟုတ္ ရပ္တန္႔လ်က္။

ေမြးသည့္မိခင္၊ ေမြးဖခင္ကို
ဦးတင္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ” ။


ထူးျခားလွသည့္ တူရိယာသံကို သူၾကားရသည္။ ေထာင္ေသာင္းမကေသာ သူရဲေကာင္းတို႔၏ ေအာ္သံ ဟစ္သံမ်ားကို သူၾကားရသည္။ စစ္သည္ရဲမက္မ်ား၏ လွံမ်ား ဓားမ်ား ... ဒိုင္း၊ ကာ၊ လႊားတို႔ႏွင့္ ႐ိုက္ခတ္သံ ကို သူၾကားရသည္။ တိုက္စည္တိုက္ေမာင္းမ်ား တၿပိဳင္နက္ တီးခတ္လိုက္သည့္ မိုးၿခိမ္းသံႀကီးကို သူ ၾကားရသည္။ ေျမျပင္လႊာသည္ ျပင္းစြာတုန္ခါလ်က္။ မိုးသက္မုန္တိုင္းမ်ား က်လ်က္။

ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကၿပီလဲ။ သူႏွင့္အတူ ေတာအုပ္ကို ျဖတ္လာခဲ့ၾကသည့္ သူ႔ရဲမက္မ်ား ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္ ၾကၿပီလဲ။ သူက အဘယ့္ေၾကာင့္ ကြင္းစပ္တခုတြင္ ရပ္ေနခဲ့သည္လည္း။ ရဲမက္တို႔၏ေျခသံမ်ားကို သူ မၾကားရေတာ့။ ရဲမက္တို႔၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ာကို သူမၾကားရေတာ့။ တိုက္စည္ တိုက္ေမာင္းသံမ်ားမွာ ႐ုတ္ ခ်ည္းေပ်ာက္ကြယ္၏။
သူသည္ ရဲမက္္တို႔၏ေနာက္တြင္ တဦးတည္းက်န္ရစ္ခဲ့ၿပီကို သတိျပဳမိ ေသာအခ်ိန္၌ ေနရာင္ျခည္မ်ားလည္း အားအင္ဆုတ္႐ုပ္လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သူ လက္ကိုလႈပ္သည္။ ေျခေထာက္မ်ားကို လႈပ္သည္။ မည္သည့္အရာမွ် လႈပ္ရွားလို႔မရေတာ့။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္တြင္ ေျခလက္အဂၤ ါမ်ား မရိွေတာ့။ ထိုအခါ သူ႔ႏႈတ္ခမ္း မွ တစံုတရာစကားတခြန္းကို အပီသဆံုး ေျပာထြက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေတာ့သည္။ သူသည္ အဘယ့္ ေၾကာင့္ ရဲမက္တို႔ႏွင့္အတူ လုိက္ပါမသြားခဲ့သနည္း။ သူသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးခရီး အဆုံး အထိ မခ်ီတက္ႏိုင္ပဲ ရပ္ေနခဲ့ရသနည္း။ သူသည္ သူရဲေဘာေၾကာင္သူေလာ။ 

အခြင့္အေရးသမားေလာ။ မဟုတ္ ...။ လံုး၀မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔မွာ ရိွသမွ် ခြန္အားဟူသမွ်ကို တစက္ မက်န္ေအာင္ညႇစ္ထုတ္ကာ စကားတခ်ဳိ႕ကို အပီသဆံုး ေျပာလိုက္၏။

အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ တိုင္းျပည္အားကို
ဘာမ်ားမွာခဲ့ လိုသနည္း” ။

ခရီးမတ္တတ္၊ လမ္းခုလတ္တြင္
ကိုယ္လြတ္ေရွာင္ခြာ၊ ခြဲရပါ၍
အးနာခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ” ။


(ဂ)

ယမ္းေငြ႔အူအူ၊ တလူလူႏွင့္
ေမးျမဴၾကတုန္း၊ အေနာက္ကုန္းတြင္
ေနလံုးကြယ္ေလၿပီတကား။ ။



ၿငိမ္းေ၀(ကဗ်ာ ့အိုးေ၀)
(ကဗ်ာဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ ရဲ႕ “သူ႔မွာတမ္း” ကဗ်ာကို ခံစားျဖန္႔ခင္းၾကည့္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)


Friday, March 24, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာ၊ ျမတ္လိႈင္းႏွင့္ ဟိန္းႏိုင္(မႏၱေလး) တို႔၏ ကဗ်ာမ်ားး

ေမ့ေလ်ာ ့ေနခဲ့တဲဒီေန႔
www.pinterest.com
 ဝကၤဘာပန္းခ်ီကားတပ္ခ်ပ္ထဲ
ငါထြက္ေပါက္ရွာေနမိတယ္
မနက္ျဖန္ကုိ ငါပုိင္သလား
ခက္ဆစ္အေမးကုိလမ္းညႊန္ေျမပုံလုိၾကည့္ခဲ႔။
စီးကရက္တလိပ္လုိျပာက်ေနခဲ႔
ငါ့ကုိေလာင္ကြ်မ္းခဲ႔တဲ႔ေန႔ေတြတလိပ္ၿပီးတလိပ္
ဒီပစၥကၡကုိေျဖရွင္းဖို႔ရိကၡာရွာရင္း
မနက္ျဖန္အတြက္အသိတရားဝမ္းစာကုိေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ႔
ခႏၶာကုိယ္ဟာ တျဖည္းျဖည္းေဖာင္းပြလာ
ဦးေနွာက္ကပုိလီယုိေရာဂါသည္ျဖစ္ေနရ။
ငါတို႔ထြက္ေပါက္ဟာ
တျဖည္းျဖည္းက်ဥ္းေျမာင္းလာခဲ႔
မနက္ျဖန္ဟာ ဘာျဖစ္မလဲ
ကံၾကမၼာႀကိဳးဆြဲေနတဲ႕ရုပ္ေသးတရုပ္လုိ က ေနရမွာလား
ရုပ္ဝတၳဳေတြႀကီးထြားလာတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးဟာ
အနာဂတ္စိတ္ဝိညာဥ္ေတြကုိစိန္ေခၚေနၾကတယ္။
ဒီဝကၤဘာပန္းခ်ီကားထဲမွာ
ထြက္ေပါက္ရွာရင္း
အတိတ္ေတြထားပစ္ခဲ့ၿပီး
အရိပ္လုိထြက္သြားခဲ႔တဲ႔ ငါေတြ
စာတစ္ေၾကာင္းကုိေရးနိုင္ခဲ႔သလား
ဒီေန႔ကုိရွာေဖြဖို႔အေရးႀကီးတယ္။    

ျမတ္လိႈင္း
https://ssl.gstatic.com/ui/v1/icons/mail/images/cleardot.gif…..
ခ်ဳပ္ထားေသာစာအုပ္အစိမ္း
 
www.pinterest.com

နလန္မထူ အသက္ရွူမဝ
ထေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေရးတိုက္ပြဲ
အေျပာင္းအလဲေတာင္းဆိုတယ္ 
မေျပာင္းရဲသူအုပ္စု
လုယူေကာက္စားလုပ္
စာအုပ္စိမ္းၾကီးဆုပ္ကိုင္
တစ္က်ပ္ထဲက- တစ္မတ္ႏႈတ္
သုးံမတ္ - ေရွ႕သြားမရေအာင္္
သုံးခုယူၿပီး တားထားတယ္ ၊။ 


ဟိန္းႏိုင္(မႏၱေလး)
၂၄၊ မတ္၊ ၂၀၁၇