Saturday, August 6, 2016

k

သစ္ခက္သံလြင္ အက္ေဆး၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမရည္စမ္း၏ လက္ကိုင္ပုဝါေလးႏွစ္ထည္၊ (၂၈ ႏွစ္ေျမာက္ ၈ ေလးလုံေန႔အထိမ္းအမွတ္)



လက္ကိုင္ပုဝါႏွစ္ထည္​​ေၾကာင္ 
(၂၈ ႏွစ္ေျမာက္ ၈ ေလးလုံးေန႔ အထိမ္းအမွတ္)

 ေက်ာ္ေက်ာ္ျမရည္စမ္း


 ေရဒီယိုနားေထာင္ဖို႔ ေခၚ​​ေတာ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္​​ေယာက္လံုး ေရဒီယိုနား ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။  
        ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၂၂ ရက္ ေန႔၊ ည ၈ နာရီသတင္း။  ဇြန္လ ၂၁ ရက္​​ေန႔က၊ ေက်ာင္သားမ်ား ဆႏၵျပသည့္အ​​ေၾကာင္း။

       လက္ကိုင္ပုဝါေလးေတြကို  ယခုအခါ အသက္ ေလးဆယ္​​ေက်ာ္​​ေက်ာ္ရွိေနသူတိုင္း အသံုးျပဳဖူးၾကမည္ ဟု က်ေနာ္ ထင္ပါသည္
ယခု ေခတ္ကို ျဖတ္သန္ေနၾကသည္လူငယ္​​ေလး ေတာ္​​ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတာ့ လက္ကိုင္ပုဝါ ေဆာင္ထားတာ၊ သံုးတာမေတြ႔ရေတာ့။
သူတို႔ေခတ္မွာ အလြယ္တကူ သုတ္သင္သန္႔စင္ႏိုင္သည့္ တစ္ရွဴးစကၠဴေလးမ်ား အလြယ္တကူရ ေအာင္ ေပါမ်ားလာတာ​​​ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္​​ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္
           က်ေနာ္တို႔လူငယ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းရသည့္အခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ တဖက္သတ္ပိတ္ထား သည့္ "တံခါးပိတ္ဝါဒ" ​​ေၾကာင့္ ဘယ္အသံုးေဆာင္ ပစၥည္းကိုမွ် လြယ္လြယ္ႏွင့္မရခဲ့ဖူးေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ထင္ပါသည္ခက္ခက္ခဲခဲႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္ေလးတခုတေလ တိုး လာတိုင္းလည္း  တန္ဖိုးထားတတ္ခဲ့ၾကသည္
ေတာၿမိဳ႕ေလးကေနၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဆီကို  အထက္တန္းပညာသင္ၾကားဖို႔ ​​ကေနာ္​​ေရာက္လာေတာ့ အသက္ဆယ့္ေလးႏွစ္​​ေက်ာ္စ အခ်ိန္၊ လူပ်ဳိေပါက္ ရွိဳးထုတ္တတ္အခ်ိန္ ထိုစဥ္ ကာလက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က  က်ေနာ့္အ႐ြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ေက်ာင္းလြယ္ အိတ္ထဲတြင္ လက္ကိုင္ပုဝါ ေလးေတြ ကိုယ္စီ ပါၾက သည္ေတာသားက်ေနာ္လည္း ဘာရယ္ညာရယ္ မဟုတ္ၿမိဳ႕သားဂိုက္ေပါက္​​ေအာင္ သူတို႔ကို တုရေသာအခါ လက္ကိုင္ပုဝါေလးတစ္ထည္ဝယ္ကာ ကိုင္ ျဖစ္ခဲ့သည္
          က်ေနာ့္အေဒၚအိမ္က ေတာင္ဥကၠလာပ၊ ဆယ္ရပ္ကြက္ တြင္ရွိပါသည္။ ထိုအိမ္မွ ေန၍ အ.ထ.က (၃)သို႔အေဒၚ၏သမီးျဖစ္သူ အမဝမ္းကြဲႏွင့္ ေက်ာင္းအတူ သြားၾကသည္။  ရပ္ကြက္ႏွစ္ခု ေက်ာ္ေျခက်င္သြားၾကျခင္းျဖစ္ရာ  မနက္ခင္းျဖစ္​​ေသာ္လည္း  ေက်ာင္ေရာက္ခါ နီးတြင္ မ်က္ႏွာတြင္ ေခၽြးစ ေလးမ်ားစို႔လာသည္။ အမျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာတြင္လည္ေခၽြးစေတြႏွင့္။ 
ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ လက္ကိုင္ပုဝါေလးေတြကိုယ္စီႏွင့္ေခၽြးသိပ္သြားေအာင္ မ်က္ႏွာကိုဖြဖြ တို႔ရသည္။ ၿပီးေတာ့ တရိုတေသေလး ျပန္သိမ္းရသည္
         လက္ကိုင္ပုဝါ ကိုကာလာစံုသံုးသည္ဆရာမ်ားကိုလည္း ထိုစဥ္ကာလက ေတြ႔ခဲ့ရဖူးသည္ေက်ာင္းတက္သည္မွာ ေတာင္ဥကၠလာပ၊ အ.ထ.က (၃) ျဖစ္​​ေသာ္လည္း က်ဴရွင္တက္​​ေသာအခါ သဃၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္တြင္ရွိေသာ ဓာတုေဗဒဆရာ ဦးညီညီႏွင့္ ရူပေဗဒ ဆရာဦးဉာဏ္လြင္တို႔ထံ သြားတက္ရသည္
ဆရာဦးညီညီသည္ ဓာတုေဗဒ သင္​​ေသာအခါ စာသင္စတိတ္ခံုေပၚေခါက္တံုေခါက္ျပန္ လမ္ေလွ်ာက္ရင္း အားပါးတရ သင္တတ္သည္။ စီးကရက္ကိုလည္း မနားတမ္း ဖြာတတ္​​ေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ ေခၽြးထြက္လာလွ်င္ ခါးၾကားမွလက္ကိုင္ပုဝါထုတ္ၿပီး အားရပါးရသုတ္တတ္သည္။ ႏွစ္ခါသံုးခါသုတ္ၿပီးလွ်င္ထိုလက္ကိုင္ပုဝါ ကို က်ဴရွင္စာေရးတယာက္ကလာသိမ္းၿပီး ဆရာ့လက္ထဲ အသစ္တထည္ ထည္ေပးတတ္သည္။ တေရာင္ၿပီးတေရာင္၊ ေရာင္စံုလက္ကိုင္ပုဝါေလးမ်ားကို စာသင္​​ေနရင္း လွစ္ခနဲ လစ္ခနဲျမင္ေတြ႔ရသည္
ဆရာဦးဉာဏ္လြင္က်ျပန္​​ေတာ့ ဆရာဦးညီညီလို ေအာ္ဟစ္လမ္းမေလွ်ာက္ေခၽြးမထြက္ပါ။ သို႔ေသာ္ မၾကာခဏဆိုသလို သူဝတ္ဆင္ထားသည့္တိုက္ပံုအက်ႌထဲမွ လက္ကိုင္ပုဝါေရာင္စံုေလးမ်ား ကိုထုတ္၍  ေခၽြးသိပ္သလို မ်က္ႏွာကို တို႔တတ္သည္
          ဇြန္လ ပထမအပတ္ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီးမၾကာခင္မွာ  ေက်ာင္းစည္းကမ္းမ်ားတင္းက်ပ္လိုက္သည္ေက်ာင္ေနာက္က်လွ်င္ ေက်ာင္းတံခါးဖြင့္မေပးေတာ့။ မိဘအုပ္ထိန္းသူ ကိုယ္တိုင္လိုက္ပို႔ ပါမွေနာက္က်သည္ေက်ာင္းသားကို တံခါးဖြင္ေပးပါသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ဝီရိယေကာင္းလွသည့္ အမ ျဖစ္သူကေတာ့ ေက်ာင္ေနာက္က်သည္ဟူ၍ မရွိ။ ဝီရိယနည္ေသာ က်ေနာ့္ကို အမျဖစ္သူက အစဥ္အၿမဲ တြဲေခၚပါသည္။ 
          ေတာၿမိဳ႕ေလးက ေက်ာင္းလာတက္သည္က်ေနာ္အဖို႔ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ရာမ်ားကို မၾကာ ခင္ျမင္ရ၊ ၾကားရေတာ့သည္ေက်ာင္းမုန္႔စားဆင္း ၁၅ မိနစ္နားခ်ိန္တြင္စည္းကမ္းတင္းက်ပ္စြာ ပိတ္ဆို႔ထားေသာေက်ာင္းဝင္းအတြင္းသို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအကိုႀကီးႏွစ္​​ေယာက္၊ သံုးယာက္တတြဲ တရားလာေဟာၾကျခင္းပင္
အံ့ၾသစရာပင္။  မည္သို႔မည္ပံု ဝင္လာၾကသည္မသိ။ ၾကည့္မိခ်ိန္တြင္ သန္႔စင္ခန္ေဘးက အုတ္​​ရ ကန္​​ေပၚတက္ၿပီး တရားေဟာေနၿပီ။ ေခါင္းစဥ္က အာဏာရွင္အစိုးရ၏ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ျခယ္မႈ မ်ားအ​​ေၾကာင္း။
ထိုတကၠသိုလ္​​ေက်ာင္းသားအကိုႀကီးမ်ားသည္ ၄င္းတို႔၏မ်က္ႏွာတစ္ဝက္ကို လက္ကိုင္ပုဝါကိုယ္စီျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားၾက၏။
        က်နာ့္မွာ သူတို႔၏အသံကိုသာၾကားရၿပီး မ်က္ႏွာအျပည့္အစံု မျမင္ေသာအခါ  အားမလို အားမရ ျဖစ္ေသးသည္။  ထိုစဥ္ ဆရာမမ်ားေရာက္လာၿပီး သူတို႔ကိုသနားလွ်င္ျပန္ၾကပါဟုေျပာေသာအခါ ထိုအကိုႀကီးမ်ားက  ၅ မိနစ္ေလာက္​​ေတာ့ခြင္ျပဳေပးပါဆိုၿပီး တရားဆက္​​ေဟာၾကသည္ေက်ာင္းျပန္တက္ရန္ ေခါင္ေလာင္းထိုးလိုက္လွ်င္အလွ်ဴိလွ်ဴိ  ေပ်ာက္သြားၾကပါသည္
       ထိုကဲ့သို႔ေသာညမ်ဳိးတြင္ က်ေနာ္၊ အေတာ္ႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္​​ေတာ့၊ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ၾကားခဲ့ရေသာ စကားမ်ားကို ျပန္ၾကားေနၿပီး လက္ကိုင္ပုဝါအုပ္ထားေသာ မ်က္ႏွာတဝက္ကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္
က်ေနာ္တို႔ငယ္ဘဝကဖတ္ခဲ့ရေသာ ကာတြန္း ရုပ္ျပမ်ားထဲတြင္ လူဆိုးဓားျပမ်ားသည္သာ မ်က္ႏွာကို ပုဝါအုပ္၍ ရုပ္ဖ်က္ၾကရသည္။ ထိုတကၠသိုလ္​​ေက်ာင္းသား အကိုႀကီးမ်ားသည္ကား လူဆိုးဓားျပမ်ားမဟုတ္ပါဘဲႏွင့္ ရုပ္ဖ်က္ၾကရရွာသည္။ အဘယ္​​ေၾကာင့္နည္း။ ေတာသား က်ေနာ္ ဉာဏ္မမီစြာစဥ္းစားၿပီး အေတြး ခ်ာခ်ာလည္ခဲ့ရဖူးပါသည္
           ဗဟုသုတအေတာ္အတန္ျပည့္ဝေနေသာ  ရန္ကုန္သူ အမေျပာျပမွသာ သူခိုးကလူျပန္ဟစ္န၍  တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအကိုႀကီးမ်ား  ရုပ္ဖ်က္ထားၾကရသည့္အ​​ေၾကာင္း ကိုသိခဲ့ရ၏။ ထိုေန႔ညတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ...ည ၈ နာရီတြင္  BBC မွ သတင္းလာသည္
        ဦးေလးျဖစ္သူက  ေရဒီယိုနားေထာင္ဖို႔ ေခၚ​​ေတာ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္​​ေယာက္လံုး ေရဒီယိုနား ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။  
        ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၂၂ ရက္ ေန႔၊ ည ၈ နာရီသတင္း။  ဇြန္လ ၂၁ ရက္​​ေန႔က၊ ေက်ာင္သားမ်ား ဆႏၵျပသည့္အ​​ေၾကာင္း။
စစ္တပ္၏လံုထိန္းကားမ်ားႏွင့္ လမ္ေပၚမွာတင္ တိုက္သတ္သည့္အေၾကာင္း။
ကေလးေတြ ေသဆံုး။ အေရအတြက္အတိအက်မသိရသည့္အေၾကာင္း။ ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ျမန္မာျပည္ရွိ  "စာေပႏွင့္အႏုပညာရွင္မ်ား" က လႊတ္ေတာ္သို႔ကန္႔ကြက္စာတင္ေၾကာင္း။ စာေပ သမား ၁၀၀ ေက်ာ္လက္မွတ္ေရးထိုးတင္ျပေၾကာင္း  ...​​ေၾကညာသြားပါသည္။ အမက လက္ခုပ္ တီး၍ ေရဒီယိုကို အားေပးသည္
က်ေနာ္ အူလည္လည္ ျဖစ္​​ေနသည္
         စာၾကည့္စားပြဲေရာက္မွ သူတိုးတိုးေလးေျပာျပ၍  အေၾကာင္းစံုသိရသည္
ရန္ကုန္​​ေမြး၊ ရန္ကုန္ႀကီးသည့္ အမက ရန္ကုန္၏လတ္ေလာအေျခအေနကို အေတာ္ပင္သိေနသည္။  
        က်ေနာ့္မွာ.. မေရာက္ဘူးသည့္ျပည္လမ္းမႀကီးဆီသို႔ စိတ္ကူးျဖင္ေရာက္သြားၿပီ။ "ဒို႔အေရး...ဒို႔အေရး...." ေအာ္ဟစ္​​​​ေႂကြးေနသည့္ဘဝတူ အျဖဴအစိမ္ေလးမ်ားကို  ျမင္​​ေယာင္လာ သည္။  စစ္ကားႀကီးမ်ား၏အသံမ်ား ၾကားလာသည္။ ၿပီးေတာ့ ငယ္သံမေပ်ာက္ေသးသည့္ နာက်င္ဟစ္​​ေအာ္သံမ်ား။ ေသြးကြက္မ်ား။ 
စိတ္ေကာင္းျခင္းမ်ားစြာႏွင့္ အိပ္ရာဝင္ခဲ့ရပါသည္
         မနက္​​ေက်ာင္းသြားေတာ့ ၃၁ ဘတ္စ္ကားဂိတ္နားက စတိုးဆိုင္ေရွ ႔မွာ က်ေနာ့္ကို ရပ္​​ေစာင့္ခိုင္းၿပီး ေစ်းဝင္ဝယ္သည္။ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ပလပ္စတစ္အၾကည္ျဖင့္ထုပ္ပိုးထားေသာ လက္ကိုင္ပုဝါႀကီးႏွစ္ ထည္။  တည္ကို သူ႔ကခ်င္လြယ္အိတ္အနီေရာင္ေဘးအိတ္​​ေလးထဲထည့္ၿပီး၊ ေနာက္တထည္ကို က်ေနာ္ ့ ရွမ္းလြယ္အိတ္အျပာေရာင္​​ေလး၏ ေဘးအိတ္ထဲသုိ႔ထည့္ေပးသည္။ အခုမသံုးရေသးဘူး။ ဒါေပမဲ့ အၿမဲ ထည့္ထားရမယ္ဟု ဆို၏။
           ထိုအခ်ိန္မွစ၍ က်ေနာ့္လြယ္အိတ္ထဲတြင္ အသံုးမျပဳရေသးသည့္ လက္ကိုင္ပုဝါတစ္ထည္အၿမဲပါခဲ့သည္။ ဓာတု၊ ရူပက်ဴရွင္မ်ားေရာက္တိုင္း ဆရာမ်ား၏လက္ကိုင္ပုဝါေရာင္စံုမ်ားကို ၾကည္ျဖစ္ဆဲ။ 
            ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မ်ားတြင္တကၠသိုလ္​​ေက်ာင္းသားအကိုႀကီးမ်ား ခပ္စိပ္စိပ္​​ေရာက္လာတတ္ကာ  လက္ကိုင္ပုဝါမ်က္ႏွာအုပ္၍ တရားေဟာဆဲ။ က်ေနာ္ေတာသား၏ဉာဏ္ဦးေႏွာက္က်ည္​​ေပြ႔လည္း အတက္နည္းနည္းခ်င္း ထြက္ခဲ့ၿပီ။  လက္ကိုင္ပုဝါေလးႏွစ္ထည္ကေတာ့ ကိုယ္စီေနရာယူၿငိမ္သက္ကာ  သူခိုးက လူျပန္ဟစ္သည့္ေခတ္ကိုသရုပ္​​ေဖာ္ရမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားဆဲ။
        ထိုေန႔ မနက္​​ေက်ာင္းတက္ကတည္းက ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား မ်က္ႏွာမွာ စိုးရိမ္ပူပန္သည့္အေရာင္ဟပ္ေနတာေတာ့ သတိထားမိသည္။  ဆရာမတေယာက္က
" သူမ်ားေယာင္လို႔ေယာင္  အေမာင္​​ေတာင္မွန္ေျမာက္မွန္းမသိ မလုပ္ၾကနဲ ့" ဟု ေျပာေသာအခါ အမက ထိုဆရာမကိုမထီသလို လွမ္းၾကည္တာေတာ့ က်ေနာ္​​ေတြ႔လိုက္သည္။  မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ က်ေနာ့္အနားသို႔ အမေရာက္လာၿပီး၊ ေက်ာင္းဆင္ေခါင္ေလာင္းထိုးတာနဲ႔သူ႔အနားကပ္ေနဖို႔မွာ သည္
         ေက်ာင္းဝင္းအျပင္ဘက္​​ေရာက္​​ေတာ ့ က်ေနာ္တို႔႐ြယ္တူ ေက်ာင္းသားမ်ားေစာင့္ႀကိဳေန ၾကၿပီ။ အမက သူ႔လက္ကိုင္ပုဝါႀကီးကိုထုတ္၍ မ်က္ႏွာစည္းလိုက္ၿပီး၊ ကခ်င္လြယ္အိတ္နီကို စလြယ္သိုင္း လိုက္သည္
သူ႔အရိပ္အကဲၾကည့္ေနသူ က်ေနာ္လည္း သူႏွင့္တသေဝမတိမ္း လိုက္လုပ္​​ေတာ့သည္။  ေမာင္ႏွမႏွစ္​​ေယာက္ လက္ခ်င္းၿမဲၿမဲတြဲကာ  လူတန္းႀကီးႏွင့္ ပါသြားသည္။ 
           ၃၁ ဘတ္စ္ကားဂိတ္၊ သံသုမာလမ္းခ်ဳိင့္ဝွမ္းမ်ား၊ ၃၇ ဘတ္စ္ကားဂိတ္၊ စာတိုက္လမ္းဆံု၊ 

           "ေနဝင္းအစိုးရျပဳတ္က်ေရး
           ဒို႔အေရး....
           ဒီမိုကေရစီ၊ ရရွိေရး
           ဒို႔ အေရး....."
           
ေအာ္ရလြန္း၍ လည္ပင္းမ်ားနာလာသည္
         ေမာင္ႏွမႏွစ္​​ေယာက္ လက္တြဲမ်ားျပဳတ္သြားလိုက္၊ သတိရခ်ိန္ ျပန္တြဲလိုက္...။ေျခေထာက္မ်ား အားမစိုက္ရပါဘဲႏွင့္ ေ႐ြ႕သြားတာျပန္မွတ္မိသည္ေရႊတိဂံုကိုလွမ္းျမင္ေနရၿပီ။ ဟစ္ေႂကြးသံမ်ား ညံဆဲ။
ေျခလွမ္းမ်ားသြက္ဆဲ။
        " သူမ်ားေယာင္လို႔ေယာင္ေမာင္​​ေတာင္မွန္ေျမာက္မွန္း မသိ" ဟု ဆရာမေျပာခဲ့သည္စကားကို ျပန္သတိရမိသည္။ မဟုတ္ပါ။  ေယာင္ျခင္းမဟုတ္ပါ။ ေတာင္မွန္ေျမာက္မွန္းလည္းသိ ၾကပါ၏။  လူႀကီးမ်ားအိမ္မွာ တိုးတိုးက်ိတ္​​ေျပာရသည့္မေက်မနပ္စကားကို၊ လမ္းမမ်ားေပၚထြက္ ၍ေအာ္ဟစ္ခဲ့ၾကၿပီ။ 
လက္ကိုင္ပုဝါေလးေတြ မ်က္ႏွာစည္းလို႔ လူဟစ္ေနသည့္သူခိုးမ်ား၏သရုပ္မွန္​​ေပၚေအာင္ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကေလၿပီ။
၂၈ ႏွစ္တာၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဝီရိယရွိ၍ ဉာဏ္ထက္​​ေသာ အမသည္  ဆရာဝန္မဟုတ္သည္ေဒါက္တာဘြဲ႔ကို  ဂ်ပန္ျပည္ကယူလာခဲ့တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။  က်ေနာ္ကေတာ့၊ ၈၈ အေရးေတာ္ပံု ႀကီးၿပီးေတာ့ ေတာၿမိဳ႕ေလးျပန္သြားခဲ့ၿပီး၊ တေန႔တျခား ေပါမ်ားလာေသာ မူးယစ္​​ေဆးဝါးေထာင္​​ေခ်ာက္ေတြက လြတ္ေအာင္ မနည္ေရွာင္ခဲဲ့ရသည္။  အနားမွာ..စီမံခန္႔ခြဲ ေပးတတ္သည့္လက္ကိုင္ပုဝါဝယ္​​ေပးသူအမမရွိေတာ ့  ပညာေရးမွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာ။
အမႏွင့္ က်ေနာ္ယွဥ္ႏိုင္တာကေတာ့ သားသမီးအေရအတြက္ပင္။ က်ေနာ္ကသံုးေယာက္။ပညာမက္​​ေမာသူ  အမကတေယာက္တည္း။  
တူညီတာကေတာ့ ယေန႔ထက္တိုင္ထိုစဥ္ကလက္ကိုင္ပုဝါေလးေတြကိုကိုယ္စီသိမ္းထားၾကျခင္းပင္

ေက်ာ္ေက်ာ္ ျမရည္စမ္း