Tuesday, June 13, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ကဗ်ာသုံးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း ၏ " ေခတ္ျပိဳင္အမ်ဳိးသမီးကဗ်ာမ်ားရဲ႕အသံ( ၂ )"

ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၁၅)

ေခတ္ျပိဳင္အမ်ဳိးသမီးကဗ်ာမ်ားရဲ႕အသံ( ၂ )
ကိုႏိုင္း

ေခတ္ျပိဳင္အမ်ဳိးသမီးကဗ်ာဆရာမေတြမ်ားလာခဲ့သလုိ ေခတ္ရဲ႕ အျမင္မ်ားကုိလည္းေပၚလြင္ေအာင္ ေရးနိုင္ေနၾကတာ ေတြ႔ရပါ တယ္။ တခ်ဳိ႕အမ်ဳိးသမီးကဗ်ာဆရာမမ်ားကအေတာ္လွပတဲ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေရး ဟန္ေတြသာမက၊ ကဗ်ာအေတြးေတြကလည္း အံ့ၾသေလာက္ေအာင္ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာရဲ႕အေၾကာင္းအရာနဲ႔ပုံသ႑ာန္ေတြကုိ ထူးျခားစြာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာကဗ်ာေတြကုိလည္း ပုံသ႑ာန္လိုက္ ေနတာေတြကုိ ျမင္ရပါတယ္။

ပုံသ႑ာန္လိုက္ေနတဲ့ေမာ္ဒန္၊ ပုိ႔ေမာ္ဒန္ေတြရဲ႕ပုံသ႑ာန္ေတြကုိ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ အခုျဖတ္ သန္းေနရတဲ့ေခတ္ကုိေက်ာ္ လြန္ျပီး ေရးတဲ့အေတြးေတြကို ေတြ႔ရမွာပါ။ အနုပညာဆန္ေပမယ့္ ဖတ္သူေတြ နဲ႔ေဝးေနပါလိမ့္ဦးမယ္။

က်ေနာ္ယာက္ထဲအေနနဲ႔ေျပာရရင္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြကုိ ဖတ္သူနဲ႔ေဝးမေနေစခ်င္ပါဘူး။ 
နိုင္ငံေရးဆန္ခ်င္ဆန္ေနပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အႏုပညာဟာ က်ေနာ္တို႔ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ေခတ္ကာလကုိ မေက်ာ္ မလြန္ေျမာက္ေသးပါဘူး။
ျပည္သူေတြဘက္ကရပ္တည္ျပီး ျပည္သူေတြရဲ႕ခံစားေနရမႈေတြကုိ ႏွလုံးသားထဲထည့္ျပီး ျပည္သူေတြရဲ႕ႏွလုံးသားဆီကုိ ျပန္ပုိ႔ေပးနိုင္ရ မွာပါ။
အမ်ဳိးသမီးကဗ်ာဆရာမေတြေရးဖြဲၾကတဲ့  ပန္ဒိုရာစုစည္းထုတ္ေဝ လုိက္တဲ့ ေလသံျပင္းျပင္း အမ်ဳိးသမီးကဗ်ာမ်ားစုစည္းမႈ စာအုပ္ ထဲမွာလည္း ေခတ္အျမင္၊ ေခတ္အေတြးနဲ႔ေခတ္ကုိထင္ဟပ္ေနတဲ့ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေကာင္းေတြကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
          က်ေနာ္လည္း ေခတ္ကုိခံစားၾကည့္ခ်င္လုိ႔ ျပတင္းတံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္ပါတယ္။ ေလသံျပင္းျပင္းေတြကုိ တိုက္လာတဲ့အထဲမွာ ကဗ်ာဆရာမ ႏွင္းသစ္ရဲ႕ ေမွ်ာ္စင္ ကုိ စျမင္လိုက္ရပါတယ္။

အေဝးႀကီးကေန ျမင္ရင္ေတာ့ အေဝးႀကီးေပါ့
အသက္ရႈသံေတြ က်ပ္ညပ္လာရင္
စၾကာဝဠာထဲသာ ခုန္ခ်ပစ္လုိက္
ေဖာက္ကနဲ ေႂကြသြားတဲ့ၾကယ္ေတြဟာ
ဆုေတာင္းေနစရာမလုိတဲ့ အေပ်ာ္ေတြပါပဲ
စိတ္ပါပါ မပါမပါ ျပတင္းေပါက္ကုိသာ
ျမန္ျမန္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္
ရႈေမွ်ာ္ခင္းေတြ ကုိယ့္ဆီျပန္လာမွာ ေသခ်ာတယ္။

ျပတင္းတံခါးထဲကေနလွမ္းေတြ႔လုိက္ရတဲ့ ေမ်ွာ္စင္ဟာ ရိုးရိုးေလးနဲ႔အေတြးလွလွေလးကုိသယ္ေဆာင္လာပါတယ္။ လူသားဆန္တဲ႔ ေနထိုင္မႈနဲ႔ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းကုိျပသြားတယ္လုိ႔ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာထဲမွာေျပာေန သလို အေဝးႀကီးေနျမင္ရင္ေတာ့အေဝးႀကီးပါပဲ။ စိတ္နဲ႔ျမင္ရင္ေတာ့ နီးလာနိုင္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့စိတ္ေတြပါပဲ။ ေနာက္ဆုံး ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းစိတ္၊ လူသားဆန္ဆန္တည္ေဆာက္ေနတဲ့အခါ လွပတဲ့ရႈခင္းေတြက ကုိယ့္ဆီျပန္လာပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ဆိုတာ အင္မတန္မွအေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါကုိ ကဗ်ာ ဆရာမ အခရာက ဖိနပ္ထဲက မိန္းကေလး ဆိုတဲ့ကဗ်ာကုိေရးျပလုိက္ပါတယ္။

ဖိနပ္တစ္ရံရဲ႕ မာနတရားထဲမွာ
မိန္းကေလးကုိ ေမြးဖြားထားတယ္။
ဝန္ပိခဲ႔တဲ႔ အသက္ရႈသံေတြနဲ႔
ေပ်ာ့ညံ႔ေျခလွမ္းေတြ မာေက်ာေစနိုင္ခဲ႔။
အေမွာင္ကမ္းပါးနဲ႔ အလင္းတံခါးၾကားမွာ။
သူ႔ရွာေဖြစိတ္က အျမင့္မေၾကာက္တဲ့ေရာဂါ။
သူ႔ကုိယ္သူ ျပန္ေငးခ်င္လို႔ျဖစ္မယ္။
အျမင့္ဆုံး ေဒါက္ေပၚမွာ ေခါင္းေမာ့ျပံဳးျပေနျပန္တယ္။

ေၾကာက္တတ္ျခင္းကလည္း စိတ္ဆီကလာသလုိမေၾကာက္ျခင္းကလည္း စိတ္ဆီကလာပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကုိေတြးရင္ ကဗ်ာေရးသူေျပာျပခ်င္တာေတြ မ်ားပါလိမ့္မယ္။ အေတြးေတြကုိနယ္ခ်ဲ႕ခ်င္တိုင္းခ်ဲ႕ေတြးလုိ႔ရတဲ့ကဗ်ာတပုဒ္ပါ။ မိန္းကေလးတေယာက္အတြက္ ေယာက်္ားထက္ပုိေၾကာက္တတ္တာ သဘာဝလုိ႔ ေျပာရလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကဗ်ာထဲက ျပသြားတာက မိန္းကေလးတေယာက္ အတြက္ သာမကပဲ လူသားေတြရဲ႕မေၾကာက္စိတ္နဲ႔ မေၾကာက္တရားကုိျပျပီး အားေပးလုိက္ပါတယ္။ အေၾကာက္တရားနဲ႔ မေၾကာက္တရားဆိုတာကလည္း ကုိယ္ရပ္တည္ေနတဲ့အေပၚမွာ အမ်ားႀကီးမူတည္ေန ပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ႕ရပ္တည္မႈခိုင္မာေလေလ အေၾကာက္တရားနည္းေလပါပဲ။ 
ကုိယ့္ရပ္တည္မႈေပ်ာ့ညံ႔ေလေလ အေၾကာက္တရားမ်ားေလျဖစ္မွာပါ။ ကုိယ့္ရပ္တည္ေနတဲ့ အေျခခံေျမက ေပ်ာ့ေနမယ္ဆိုရင္ မာျပီးျမင့္တဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္ေပၚမွာရပ္နိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါလိမ့္မယ္။ ဒါကုိ ကဗ်ာေရးသူက မေၾကာက္တရားကုိ ရွာေဖြခ်င္တဲ့ေရာဂါလုိ႔ တင္စားသြားပါတယ္။

          ဒီစိတ္ေတြကုိ အျမဲတည္ေဆာက္နိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားရပါလိမ့္မယ္။ ဒီလုိေမ်ွာ္လင့္ျခင္းကုိ ကဗ်ာ ဆရာမ ယိင္း က ေနာက္ဆုံးေကာက္ရိုးတစ္မ်ွွင္ ကဗ်ာနဲ႔ ထပ္အားေပးလုိက္တာကုိ ျမင္လုိက္မိျပန္တယ္။

နံနက္ခင္းေလး အလင္းေရာင္ သိပ္မလင္းခင္
ညေနခင္းေလးမေမွာင္ခင္
အလြန္ေတြရဲ႕အလြန္မွာ စိတ္ကုိခဏတည္ထားမလား
မေတာ္တဆနဲ႔ စတင္ခဲ႔တာ ဘယ္ကေနလဲ
ျမိဳ႕ေလးကလည္း ေျမသင္းနံ႔ေတြနဲ႔ လြမ္းနာက်ေနသလုိလုိ
ကဗ်ာရြတ္မလား သီခ်င္းဆိုမလား
အဲဒီလို သာယာၾကည့္ခ်င္သား
မိုးပ်ံပူေဖာင္းေလးေတြလုိ ေရာက္တတ္ရာရာ
အေဝးေျပးကားဂိတ္ေတြရယ္
ေနာက္ထပ္ ထြက္ခြာမႈကုိႀကိဳဆိုပါ
ကုိယ့္နာမည္ ကုိယ္လိုက္ဖမ္းတယ္
ဝင္သက္ ထြက္သက္ၾကား ေမာဟေတြလည္း အတုန္းအရံုး
အသိဟာ အသ္ိသက္သက္ရယ္ ခက္တယ္။

         မတည္ျငိမ္ေသးတဲ့စိတ္ကုိ ဘယ္လိုထားရမွန္းမသိတဲ့အခ်ိန္မွာ တခဏေလးဆိုတဲ့ကာလမွာ ေတြေဝ မႈဆိုတာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွ စိတ္ကအဓိကက်ပါတယ္။ မိမိကုိယ္မိမိထိန္းနိုင္ဖို႔၊ မယုိင္လဲေအာင္ ထိန္းနိုင္ဖို႔ စိတ္ဓာတ္အင္အားလုိပါတယ္။ အသိကုိအသိသက္သက္သာထားေနမယ္ဆိုရင္ ဘဝဟာ အေမွာင္ထဲက မထြက္နိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္မွာပါ။

ဘုရားစူးရယ္ မိုးႀကိဳးပစ္ရယ္ထဲ
သံသယဟာ နက္သထက္နက္လာ
မေသာက္ရေသးတဲ့ေကာ္ဖီဟာ မ်က္စိထဲခါးမေနဘူး
ဝလုံးကုိခပ္ဝိုင္းဝုိင္းမဆြဲတတ္/ႏိုင္တဲ့ ထုံအမႈမ်ား
ကန္႔လန္႔ကာခ်ေတာ့မယ္ဆိုမွ
မထင္မွတ္ပဲရွည္လာတဲ့အခန္းဆက္ေတြ
ဘဝဆိုတာ ရဲရဲစြန္႔ျပီးရင္းရသတဲ့
ရူးတဲ့လူက ရူး ထူးတဲ့လူကထူး
ဘယ္သူကေရာ ဆုေတာင္းမွားခ်င္မလဲ
အမွားေတြဟာ တမင္တကာ မွ်ားခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ

လူတေယာက္အတြက္မသိလိုက္ပဲမွားေနတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ အမွားမွန္းသိလ်က္နဲ႔ က်ဴးလြန္ လုိက္တဲ့အမွားေတြကေတာ့ အျပစ္ယူထိုက္ေပးထိုက္တယ္လုိ႔ေျပာရမွာပါပဲ။ မသိပဲနဲ႔လုပ္မိတဲ့အမွားေတြကုိေတာ့ အျပစ္ေပးဖို႔၊ အျပစ္ယူဖို႔ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ ေလာကမွာ လူမိုက္ဆိုသူေတြထက္ ထုံအသူေတြမ်ားပါတယ္။ လူအမ်ားစုႀကီးဟာ အမွားေတြကုိမသိစိတ္နဲ႔ က်ဴးလြန္ခဲ႔သူေတြမ်ားပါတယ္။ မသိစိတ္နဲ႔အမွားကုိက်ဴးလြန္လုိက္ျပီးမွ အမွားမွန္းသိတဲ့အခါ ေနာင္တဆို တာ ျဖစ္လာပါ။ ဒီလိုေနာင္တျဖစ္လာတဲ့အခါ ဝမ္းနည္းစိတ္ပ်က္ေနတာထက္ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစား လုိက္ျခင္းက အေကာင္းဆုံးေနထိုင္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေနလိုက္စမ္းပါ
ညည အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ဂ်င္းအက်ႌေလးရယ္
ဘဝေတြဟာ ပင့္ကူအိမ္ေတြပါပဲ
က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ကံဇာတာကုိ လိေမၼာ္ေရာင္ပဲေပးပါ
လိေမၼာ္ေရာင္ရဲ႕ေကာင္းျခင္းအဓိပၸာယ္ေတြထဲ ေခြေခါက္အိပ္ေနလုိက္တယ္
တေရးနိုးေျခလွမ္းေတြဟာ ႀကိဳးတန္းေပၚမွာတထိတ္ထိတ္
သံသရာလို႔မေျပာခင္ အနီးစပ္ဆုံး မနက္ျဖန္
အဲဒီမွာ ဒုကၡေတြေလညင္းခံပါေစ
ၾကမၼာအလွည့္အေျပာင္းဟာ ျပကၡဒိန္တရြက္ခ်င္းစီမွာ
ေနာက္ဆုံး လွမ္းဆြဲလိုက္တဲ့ေကာက္ရိုးတမွ်င္ဟာ ကုိယ့္စိတ္ပဲ
အသံမ်ား/ရယ္သံမ်ားကုိနင္းျဖတ္လုိက္တယ္။   ။

         အမွားကုိမသိပဲလုပ္လုိက္မိသူအတြက္ ေလာကမွာ ေနထိုင္နိုင္ဖို႔အေကာင္းဆုံးအေတြးကုိ ကဗ်ာ ေရးသူက ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ လူတေယာက္အျဖစ္ရွင္သန္ဖို႔က်န္ရွိေနေသးတဲ့ေန႔ရက္ေတြကုိ အမ်ားႀကီး ႀကိဳမေတြးပဲ အနီးစပ္ဆုံး နက္ျဖန္အတြက္သာေတြးပါ။ စိတ္ထဲက တင္းၾကပ္ေနမႈေတြကုိ ေလ်ွာ့နိုင္သမ်ွ ေလ်ွာ့ပစ္လိုက္ပါ။ ဒါက အေကာင္းဆုံး စိတ္တခုကုိေမြးျမဴလုိက္တာပါပဲ
          ဒါဟာ  ေနာက္ဆုံးရွင္သန္မႈအျဖစ္ ေကာက္ရိုးတမ်ွင္ကုိဆြဲယူလုိက္သလိုပါပဲ။
ဒီအခ်ိန္မွာ စိတ္ေတြကုိအေကာင္းဆုံးေနရာမွာထားပါ။ ဆက္ျပီးရွင္သန္ႏိုင္ရမယ္ဆိုတဲ့စိတ္တခုကုိ ဖန္တီး ယူလုိက္ပါ။ ဒါဆို အားလုံး အဆင္ေျပေျပနဲ႔ ေရွ႕ဆက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆုံး ျပတင္းတံခါးထဲက ေလသံျပင္းျပင္းတိုက္ေနတဲ့အထဲက စိတ္ေတြေနာက္ကုိ စိတ္နဲ႔ပဲလုိက္ေနမိတဲ့အခါ ေတြ႔လုိက္မိတာကုိ ျပန္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါက ကဗ်ာဆရာမ ဧသုခ်ိဳ ရဲ႕ အေမွာင္ဟာ ညကုိ တရစ္ရစ္လွီး အျဖဴထည္ေန႔မ်ဳိး ေစ့ေလး က်န္တဲ့အထိ တဲ့။

ရုန္းေလ ႏွစ္ေလ စိတ္ႏြံထဲ
အိပ္မက္ကုိ ကုိယ္ေဖာ့ထားရ။

ကုိယ့္အသက္ရွဴသံဟာ ကုိယ့္နာရီ
တခ်ပ္ခ်ပ္ မရပ္မနားလည္ပတ္
ကံသံပတ္မကုန္သေရြ႕
အသက္ဓာတ္ခဲေလးအားမကုန္သေရြ႕။

တဝုန္းဝုန္း မိုးသည္းညမ်ား
ပူေလာင္အိုက္စပ္ ေႏြညမ်ား
ရိုးတြင္းျခင္ဆီ ပြက္ထ ေဆာင္းညမ်ား
ၾကယ္ေတြေၾကြတာျမင္ဖူးျပီ
လသာညေတြလည္းၾကံဳဖူးျပီ။

အရုဏ္တက္တာနဲ႔
ဓာတ္ႀကီးေလးပါးကုိ တူးဆြ
အသက္ကုိေန႔သစ္နဲ႔အတူစုိက္ပ်ဳိးရလိမ့္
“ည”ကုိ ခုႏွစ္လႊာလုံးခြ်တ္ၾကည့္ခဲ႔ျပီးေနာက္။  ။

စိတ္ဓာတ္ေတြက်ေနခဲ႔ရင္ အနီးစပ္ဆုံးမနက္ျဖန္ကုိ ဘယ္လုိရွင္သန္ျဖတ္သန္းႏိုင္မလဲဆိုတာေတြးလုိက္ပါ။ ေလးပင္ေနတဲ႔စိတ္၊ ၾကပ္တည္းေနတဲ႔စိတ္ကုိ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရီ(ရယ္)ခြင့္ေပးလုိက္ပါ။ ေလညင္းေအးေအးေလးကုိစိတ္အာသီသေျပတဲ့အထိ ရႈရႈိက္ခိုင္းလိုက္ပါ။ မနက္ျဖန္မွာေန႔သစ္တခုကုိ ေက်ာ္လႊားနိုင္ဖို႔ ဒီညကုိ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ပါေစ။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေလသံျပင္းေတြမတိုက္ခတ္ေသးပါဘူး။ ေလညင္းေလးေဝ့သလုိေဝ့ဝဲေနတဲ့ စိတ္ေတြ ေနာက္ကုိလိုက္ရင္း ေက်နပ္စြာျ ျပတင္းတံခါးပိတ္လုိက္ပါေတာ့မယ္။  
ပန္ဒုိရာစုစည္းစီစဥ္တဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးကဗ်ာမ်ား စုစည္းမႈ ထဲမွာ ေခတ္ကုိေဖာ္က်ဴးထားတဲ့ အသံေတြ ကုိလည္း ေတြ႔နိုင္တယ္ဆိုတာေျပာရင္း ဒီအပတ္ျပတင္းတံခါးကုိ ပိတ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။

ကုိႏိုင္း

သုံးသပ္မိေသာကဗ်ာမ်ား

(ပန္ဒုိရာစုစည္းစီစဥ္ေသာျမန္မာအမ်ုိးသမီးကဗ်ာမ်ားစုစည္းမႈ အမွတ္ ၂ ကဗ်ာစာအုပ္၊၂၀၁၇)

၁။ ႏွင္းသစ္(ေမ်ွာ္စင္)
၂။ အခရာ( ဖိနပ္ထဲက မိန္းကေလး)
၃။ ယိင္း ( ေနာက္ဆုံးေကာက္ရိုးတစ္မွ်င္)
၄။ ဧသုခ်ိဳ (အေမွာင္ဟာ ညကုိတရစ္ရစ္လွီး အျဖဴထည္ေန႔မ်ဳိးေစ့ေလးက်န္တဲ့အထိ)

 သူရိေနဝန္းဂ်ာနယ္ -Vol 1.No 151.10 june.2017











2