Saturday, May 6, 2017

Mimi Thaw

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာသုံးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း၏ " ေခတ္ကျပန္အန္ထြက္လာတဲ့ကာရန္မ်ား"

ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၁၀ )


ေခတ္ကျပန္အန္ထြက္လာတဲ့ကာရန္မ်ား

ကိုႏိုင္း
ပူေလာင္အိုက္စပ္ေနတဲ႔ ေႏြကာလ။ ေခတ္ကုိျပတင္းတံခါးဖြင့္ၿပီးၾကည့္ လိုက္မိပါတယ္။ ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အံ႔ၾသ သြားမိပါတယ္။အခုေနာက္ပုိင္းမွာ ျပတင္းတံခါးကုိဖြင့္လိုက္တိုင္း အသံ မ်ဳိးစုံ ၾကားေနခဲ႔ရတယ္။ ဒီေျမမွာေနၿပီး ဒီေရကုိေသာက္ေနတဲ့ လူေတြ ရဲ႕ညည္းျငဴသံေတြ၊ လူတေယာက္ရဲ႕ေနထိုင္မႈဘဝကုိၿခိမ္းေျခာက္ေန   ၾကတဲ့အသံေတြ၊ လူကုိလူခ်င္း သတ္ျဖတ္ေနၾကတဲ့အသံေတြ၊ ဗုံးသံ   ေသနတ္သံေတြသာမက ၿမိဳ႕လည္ေခါင္က ေသနတ္သံဓားထိုးသံ   ေတြ၊ လူကုိလူက လုယက္ေနသံေတြ၊ လူကုိလူက အဓၶမျပဳ က်င့္ေန ၾကတဲ႔အသံေတြ၊ လူကလူကုိ ေခါင္းပုံျဖတ္အျမတ္ႀကီးစားေနတဲ့ .. ေလာဘအသံေတြ၊ လူကုိလူက ေဒါသေခ်ာင္းေခ်ာင္းထအတၱသံေတြ ...ေန႔စဥ္နဲ႔အမ်ွ ေနထိုင္စားေသာက္ေရး ဒုကၡေတြအျပင္ အခု ေခတ္မွာ .. ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ႔သြားလာေရးအခက္အခဲၾကပ္တည္းမႈ အသံေတြ၊ အသံေတြအသံေတြ။ အမဂၤလာ အသံေတြၾကားေနရတယ္၊

ဒီေျမႀကီးေပၚမွာ ျမက္ရိုင္းပင္ေတြျပန္ရွင္သန္ေနၾကၿပီလားလို႔ထင္မိရေတာ့မလို။ 
သတၱကမၻာႀကီးထဲမွာ သတၱ ေဗဒကဗ်ာတပုဒ္ကုိဖတ္လိုက္မိေတာ့...

ေခြးရူးေကာင္းစား
တမြန္းတည့္  တဲ႔။

မြန္းတည့္ခ်ိန္ေတာင္
ေက်ာ္ေနၿပီ။

ေခြးရူးေတြ
အခုထိ
ေကာင္းစားေနၾကတုန္း။  ။

ဒီကဗ်ာကုိေရးသူက ကဗ်ာဆရာ၊ ဝတၳဳေရးဆရာ ေမာင္လွမ်ိဳး(ခ်င္းေခ်ာင္းျခံ)ပါ။ တကယ္က ေခြးေတြရူးေန တတ္တာကုိ ေရးတာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိၾကမွာပါ။ လူေတြအတၱႀကီးၿပီး ရူးေနတတ္တာ၊ ေနာက္ဆုံး အာ ဏာရူးရူးေနတတ္တာေတြ။ နိမ့္ပါးသြားတဲ႔အေျခအေနကုိေရာက္ခဲ႔ရေပမယ့္ ဆက္ၿပီး အတၱေတြေမြးျမဴ ရွင္ သန္ေနၾကတာကုိလည္းေတြ႔ျမင္ေနၾကရပါတယ္။ ေခြးရူးရဲ႕သဘာ၀အတိုင္းလူေကာင္းေတြကုိအညိွဳးနဲ႔ လိုက္ကုိက္ေနသလိုပါပဲ။ ေခြးေကာင္းကုိက္တာထက္ ေခြးရူးကုိက္ရင္ ပုိဆိုးပါတယ္။

ဒီေခြးရူးေတြေကာင္းစားေနတာကုိ အျပတ္ရွင္းမွျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေခြးရူးဆိုတာက မၾကာခင္ေသေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး ေရွာင္ေနခဲ႔ရင္ မေသခင္ကာလမွာမည္းမည္းျမင္ရာလိုက္ကုိက္တတ္တာကုိေတာ့ သတိျပဳဖို႔လိုပါ တယ္။

ေခတ္ႀကီးအပ်က္ေတြ ေတာင္လုိပုံေနပါတယ္။ ဒီအပ်က္ေတြကုိျပင္ေနရင္း ပုိပ်က္ေနတာေတြ ေတြ႔ေန ရေတာ့ ေကာင္းေလမလားလုိ႔ေမ်ွာ္လင့္ေနတဲ႔လူေတြ ေမာေနရပါတယ္။ ေခြးရူးေတြလိုက္ကုိက္တာထက္ ကူး စက္ေရာဂါက်သလို လူေတြအတြက္အေၾကာက္တရားေတြ၊ ေတြးၿပီး မလုံျခံဳတဲ့ခံစားမႈေတြေၾကာင့္ျဖစ္ရ တဲ႔သက္ျပင္းေမာေတြက ကူးစက္ေရာဂါတခုလို ျပန္႔ႏွံ႔ကူးစက္ေနပါတယ္။ လွည္းအက်ိဳးႀကီးကုိ ဝင္ထမ္းသူ   ေတြကုိယ္တိုင္ ကူးစက္ေရာဂါရေနသလိုပါပဲ။ ဒါကုိ သစ္ခက္သံလြင္ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္းထဲမွာ ရာမည မင္း ၿငိမ္းခ်မ္းက လွည္းက်ိဳးထမ္းသူမ်ားကဗ်ာမွာ ေရးထားပါတယ္။

ကူးစက္ေရာဂါ
ျပန္႔ပြားႏႈန္းျမန္တဲ႔အရပ္မွာ
သူ႔ဇာတ္နဲ႔ကုိက္ညီမယ့္ ေဆး
ေတ့လြဲေနသလို၊ ပရဟိတေဟာၿပီး
အတၱပ်ိဳးခင္းေအာက္၊ ဟထားတဲ႔ပါးစပ္ႀကီးေတြ။

ေရေဆးငါးတေကာင္လို
ရမၼက္မ်က္လုံးနဲ႔ၾကည့္၊ သြားရည္တျမားျမားက်ေနပုံမ်ား
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္၊ စိတ္ခ်င္းဆက္ဆုံမွတ္
နယ္စပ္မ်ဥ္းတားထားသလို
ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖုံး၊ တျဖည္းျဖည္းကြာက်
၀ါဒစုိးရိမ္ေရမွတ္ျပေန။

ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ
ေဖာက္ျပန္တဲ႔ရာသီဥတုေနာက္
ေဟာင္းေလာင္းေပါက္မ်ားစြာ
အဆာပလာေတြ၊ တျဖည္းျဖည္းဗိုက္ဖြင့္ခံေနရ။

စားက်က္ေတြ၊ ရွားပါးလာတဲ႔၀န္းက်င္
ေမတၱာတရားရွားပါးတာ၊ ထိခ်က္အျပင္းဆုံး
ပခုံးခ်င္းထိခတ္တိုင္း
မနိုင္၀န္ေတြ၊ ေပတရာလမ္းေတြေပၚ
ဟုိတစဒီတစျပန္႔က်ဲ
လွည္းက်ိဳးထမ္းသူဟု၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ခံယူေနသူမ်ား
လွည္းကုိတစစီ ခ်ိဳးဖဲ႔ေန။  ။

နိုင္ငံေရးသမားေတြ နိုင္ငံေရးအက်ိဳးကုိခံစားေနၾကတာ၊ အပြင့္လင္းဆုံးေျပာရရင္ အမတ္ဆိုသူေတြ အမတ္ ဆိုတဲ႔အမည္ကုိ အခြင့္ထူးခံအျဖစ္ခံစားေနၾကသလားဆိုတာ ကဗ်ာဆရာက ေရးျပလိုက္သလိုပါပဲ။ ေခတ္ တခတ္ကေနေခတ္တေခတ္ကုိေျပာင္းလဲတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာေျပာသသလိုျဖစ္ေနမွာပါပဲ။စစ္ေျမ   ျပင္ကတိုက္ပြဲတခုကုိ အေသခံတိုက္ခိုက္ခဲ႔သူေတြက တိုက္ပြဲေအာင္ျမင္တဲ႔အခ်ိန္မွာ အားအင္ေတြကုန္ၿပီး ပင္ပန္းႏြမ္းလ် ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ေအာင္ပြဲရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရွ႕တန္းကုိတက္လာၾကတဲ့လူမ်ားအထဲမွာ အခြင့္ေရးသမားေတြ ေရာေယာင္ပါလာတတ္ပါတယ္။ အေခ်ာင္ခိုသမားေတြက သူတို႔ဒီတိုက္ပြဲကုိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက္ခဲ့တဲ့သူရဲေကာင္းေတြအျဖစ္ ေႂကြးေၾကာ္တတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ သူတို႔က အေျပာေကာင္းတတ္ သူ ေတြျဖစ္ေနတဲ့အခါ လူမ်ားအေနနဲ႔သူတို႔ေျပာတာကုိ ယုံခဲ႔ၾကမွာပါ။ ဒါဟာ ကူးစက္ေရာဂါျဖစ္ေတာ့ တာ ပါပဲ။ ကူးစက္ေရာဂါဆိုတာအရမ္းျမန္ေအာင္ကူးစက္ျပန္႔ပြားတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္တာဘယ္သူကမ်ား တာ၀န္ခံပါ့မလဲ။ တာဝန္ရွိတဲ႔သူေတြေတာင္ ေခါင္းေရွာင္ေနၾကတဲ့အေျခအေနျဖစ္ေနေရာက္ေနၿပီ ဆိုရင္။
စိတ္၏ေစရာ လို႔ပဲသေဘာထားေနရေတာ့မွာပါပဲ။
ဒီအေၾကာင္းကုိ မိုးမခအြန္လိုင္းထဲက ေဆာင္းယြန္းလ ေရးတဲ႔ကဗ်ာမွာ သြားေတြ႔လိုက္ရတယ္

တိမ္ေတြကုိမီးညိႇရင္း
ေဆးျပင္းလိပ္တလိပ္လိုဖြာၾကည့္မိခ်ိန္မွာ
ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့အိမ္ကေလးတလုံးဟာ
အိပ္မက္ထဲမွာ ပန္းလိုပြင့္လို႔။

အျမင့္မားဆုံးေတာင္တလုံးကုိ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္၊ ေခါင္းအုံးအိပ္ေနရသလိုမ်ိဳးပါပဲ

ေတြးေတာ ၾကံစည္ေနမႈထဲမွာေတာ့
အသံဟာ၊ ျပန္ရွာမေတြ႔နိုင္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္လို႔ေပါ့။

ေႏြကုိထုပ္ပုိးစရာ
ေလေအးစက္ေတြမရွိေပမယ့္

ၾကားမိတဲ႔သတင္းက ေဆာင္းထက္ေအးတယ္။
ခဲရာခဲဆစ္ခုတ္ေမာင္းျဖစ္ခဲ႔ဖူးတဲ့ရထားဟာ
အေႏြးေထြးဆုံး ေန႔ရက္ဘူတာထဲကုိ
ၿငိမ္သက္စြာထိုးဆိုက္လာခဲ႔ပါတယ္

ကုိယ့္အေရျပားကုိယ္ျပန္ဆြဲဆိတ္ၾကည့္ဖို႔
မ်က္လုံးတစုံမွာ၊ ဖြင့္စရာ တံခါးရြက္ေတြေတာ့ 
ပါမလာခဲ႔ေသးပါ။

အမွတ္တမဲ႔
ေလတိုက္ရင္းပြင့္ထြက္သြားတဲ႔
စာမ်က္ႏွာထက္ကေခါင္းစဥ္ဟာ
စိတ္၏ေျဖရာ တဲ႔။

ဒီကဗ်ာကုိဖတ္ၾကည့္တဲ႔အခါ စိတ္ေျဖရာရသလိုနဲ႔ တကယ္တမ္းမွာက်ေတာ့မရပါဘူး။ ရုတ္တရက္မို႔ စိတ္ေျဖ ရာလုိ႔ထင္မွတ္မွားခဲ႔တာပါ။ ဒါကုိလည္း ကဗ်ာဆရာက မသိမသာေဖာ္ျပသြားတာကုိ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

အိပ္မက္ထဲမွာ ပန္းလိုပြင့္ေပမယ့္ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာေတာ့ ပန္းေတြအဖူးအျဖစ္ေတာင္ မဖူးရေသးပါဘူး။ အဖူးအျဖစ္ဖူးခြင့္မရတာလည္း ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ေခတ္ကုိမပြင့္လင္းနိုင္ေအာင္ပိတ္ပင္ထားတဲ႔ အရာေတြေၾကာင့္လို႔ပဲေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ေခတ္ကုိ ဘာေတြကပိတ္ပင္ထားခဲ႔သလဲဆိုတာ သစ္ခက္သံလြင္ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္းထဲက မတ္လမွာဖတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဟိန္းနိုင္(မႏၱေလး)ေရးတ့ဲ ခ်ဳပ္ထားေသာစာအုပ္အစိမ္း ကဗ်ာ ကုိ ညႊန္းရပါလိမ့္မယ္။
နလန္မထူ အသက္ရႈမဝ
ထေလ်ွာက္လွမ္းနိုင္ေရးတိုက္ပြဲ
အေျပာင္းအလဲကုိေတာင္းဆိုတယ္
မေျပာင္းရဲသူအုပ္စု
လုယူေကာက္စားလုပ္၊ စာအုပ္စိမ္းႀကီးဆုပ္ကုိင္
တစ္က်ပ္ထဲက တစ္မတ္ႏႈတ္
သုံးမတ္ ေရွ႕သြားမရေအာင္
သုံးခုယူၿပီး တားထားတယ္။  ။

ကဗ်ာကေတာ့ ခပ္ရွင္းရွင္းပါပဲ။ ဖတ္သူေတြအားလုံး နားလည္နိုင္ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေခတ္က အဖူးေတြ မပြင့္နိုင္တာလို႔ ညႊန္းဆိုျပ ခ်င္တာပါ။ ဒီေခတ္ႀကီးကေန အေျပာင္းအလဲကုိ ေတာင္းဆိုခ်င္ေန ၾကတာပါပဲ။   ေခတ္ကိုပိတ္ထားတဲ႔တံခါးကုိသိေနေပမယ့္ ဒီတံခါးကုိ ဆြဲမဖြင့္နိုင္ေသးပါဘူး။ ဖြင့္နိုင္ဖို႔ကုိလည္း ႀကိဳးစားခ်င္တဲ႔အသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္။ ဖြင့္နိုင္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြလည္း ေပ်ာက္ေနပါတယ္။ တခ်ိန္တုန္းက ဒီတံခါးကုိပြင့္ေအာင္ဖြင့္ဖို႔ဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူက ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့သူ႔ကုိဝန္းရံေနတဲ့အနီးကပ္ဆုံးလူေတြရဲ႕အားကုိ ယုံခဲ့တာမွားတယ္လို႔ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒီလိုမွားတာကုိေရာ ေခါင္းေဆာင္သိမွသိပါ့မလားလို႔ေတြးေနမိပါတယ္။ ဒီအေျခအေနသာသိခဲ႔ရင္...
ျဗဴတီ မဂၢဇင္းထဲက ကဗ်ာဆရာ စုိးရိမ္ ေရးသလို လမ္းခြဲည ဆိုတဲ႔ကဗ်ာကုိမ်ားရြတ္နိုင္မွာလား။

“တည္ၿငိမ္နိုင္ပါ့မလား”ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းက
လိႈင္းေတြထဲ ေမ်ာပါသြားတယ္
ဒီအလင္း မႈန္မႈန္ေအာက္
ညဟာ ျပန္႔က်ဲလို႔
“ဘယ္လိုသတၱိေတြနဲ႔ စိန္ေခၚပစ္လိုက္တာလဲ”
အျပင္ကုိရုန္းထြက္မလာတဲ႔ေမးခြန္းတခုသာ
ရင္ထဲမွာ ပဲ႔တင္ထပ္က်န္ခဲ့
အရိပ္ေတြတုန္ခါ၊ နံရံေတြယိမ္းထိုး
အရာရာအားလုံးက ကင္းလြတ္သြားတယ္
နာက်င္ခဲ႔ရပါတယ္
အခ်စ္ႀကီးသူမွာ နာက်င္လြန္းခဲ႔ရပါတယ္။  ။

ခံစားတတ္သူတိုင္းလည္း နာက်င္ေနရမွာပါ။ နာက်င္ေလာက္ေအာင္လည္း အခ်စ္ႀကီးခဲ့ၾကပါတယ္။
အရိပ္ေတြတုန္ခါၿပီး နံရံေတြယိမ္းထိုးေနေလာက္ေအာင္နာက်င္ေနရပါတယ္။ ဒါဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ အား လုံးသိၾကမွာပါ။ လူေတြနာက်င္ေနတာ၊ ခ်စ္ခဲ့သူေတြနာက်င္စြာခံစားေနၾကတာ ေခါင္းေဆာင္သိပါေလစ။ ဒီေျမကုိခ်စ္သူေတြအေနနဲ႔ ေနာက္ဆုံးယုံၾကည္ခ်က္ကုိ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ထဲေလာင္းထည့္မလား။ ျမည္းစရာမရွိ ရင္ ယုံၾကည္ခ်က္ကုိျမိဳခ်ပစ္လိုက္ဖို႔ပဲရွိပါေတာ့တယ္။ ဒီအေၾကာင္းကုိ ကဗ်ာဆရာဖိုးေရႊညီမိႈင္းက လက္က်န္ ရွင္းပြဲဆိုၿပီးေရးျပသြားပါတယ္။

ပုလင္းထဲက
လက္က်န္အိပ္မက္
ႏွစ္ပက္ေလာက္ကုိ
ဖန္ခြက္ထဲက
ခဲေနတဲ႔ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြအေပၚ
ေလာင္းထည့္ေဖ်ာ္လိုက္ၿပီး
တက်ိဳက္ထဲ အၿပီးေမာ့ခ်
ျပင္းရွလိုက္တာ။

ျမည္းစရာမရွိ
ေဟာဒီမွာ မီးေသေနတဲ႔
ယုံၾကည္ခ်က္ အတိုကုိကုိက္
မ၀ါးေတာ့ဘူး ၿမိဳခ်ပစ္လိုက္တယ္။  ။

ေနာက္ဆုံး ယုံၾကည္ခ်က္ကုိၿမိဳခ်လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မြန္းတည့္ခ်ိန္ေက်ာ္လြန္ခဲ့တာေတာင္ ေကာင္းစားခ်င္ေန တဲ့ ေခြးရူးေတြ ေသကုန္ၾကပါေစ။ လွည္းက်ိဳးထမ္းဟန္ေဆာင္ၿပီး လွည္းအက်ိဳးကုိတစစီဖဲ႔ေနတဲ့အေခ်ာင္ သမားေတြ လွည္းက်ိဳးပိေနပါေစ။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကုိယ့္အသားကုိယ္ ဆြဲဆိတ္ေနတဲ့သူမ်ား စိတ္၏ေျဖရာကို အမွန္တကယ္ရနိုင္ပါေစ။ အေျပာင္းအလဲကုိေတာင္းဆိုရဲသူမ်ား စာအုပ္အစိမ္းႀကီးကုိ ဖ်က္နိုင္ပါေစ။ အခ်စ္ ႀကီးသူမ်ားလည္းနာက်င္မႈမွကင္းပါေစ။
ၿမိဳခ်ပစ္လိုက္ရတဲ႔ယုံၾကည္ခ်က္မ်ားကုိလည္း ေခါင္းေဆာင္သိနိုင္ပါေစ။

ေခတ္အအႀကီးမွာ တာဝန္ေက်ခဲ႔တဲ့ ကဗ်ာမ်ား ပန္းလိုပြင့္ၾကပါေစ။

ကုိႏိုင္း

ထုံကူးခဲ႔ေသာကဗ်ာမ်ား

၁။ ေမာင္လွမ်ဳိး(ခ်င္းေခ်ာင္းျခံ)၊ သတၱေဗဒ၊ Hla Myo Aung TimeLine၊၂၉ မတ္ ၂၀၁၇။
၂။ ရာမညမင္းၿငိမ္းခ်မ္း(လွည္းက်ိဳးထမ္းသူမ်ား)၊ သစ္ခက္သံလြင္အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း၊ ၁၉ ဧၿပီ ၂၀၁၇။
၃။ ေဆာင္းယြန္းလ(စိတ္၏ေျဖရာ)၊မိုးမခအြန္းလိုင္း၊ ၂၈ ဧၿပီ ၂၀၁၇။
၄။ ဟိန္းနိုင္(မႏၱေလး)၊ ခ်ဳပ္ထားေသာစာအုပ္အစိမ္း၊ သစ္ခက္သံလြင္အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း၊၂၄ မတ္ ၂၀၁၇။
၅။ စုိးရိမ္ ၊( လမ္းခြဲည)၊ ျဗဴတီမဂၢဇင္း၊ ဧၿပီ ၂၀၁၇။
၆။ ဖိုးေရႊညီမိႈင္း၊(လက္က်န္ရွင္းပြဲ)၊ Utin Htut TimeLine၊ ၂၉ ဧၿပီ ၂၀၁၇။

---သူရိယေနဝန္းဂ်ာနယ္ vol 1.no 146 . 6 may 2017 မွ...