Tuesday, April 18, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ကဗ်ာ၊ ေမာင္ေနာင္မြန္ ႏွင့္ ရာမည မင္းၿငိမ္းခ်မ္းတို႔၏ ကဗ်ာမ်ား

အိမ္ျပန္ခ်ိန္
POS
ေရႊအိုေရာင္ကေန ပုစြန္ဆီေရာင္သမ္းလာတဲ့ တိမ္စိုင္ပါးပါးေတြက ၿငိမ္သက္ေနတယ္။
လက္တန္းေတြခေနာ္ခနဲ႔နဲ႔တံတားေပၚကေန ဆည္းဆားရဲ႕အလွက ဣေႁႏၵရလြန္းေနခဲ့။
ေႏြဦးရဲ႕ေန၀င္ခ်ိန္ကတိမ္အလႊာပါးပါးဇာပ၀ါကိုျခံဳလို႔။

ဂ်င္းေဘာင္းဘီအိတ္ထဲကဇစ္ပိုမီးျခစ္ကိုထုတ္ကာ မာဘိုလိုစီးကရက္ကိုတရႈိက္မတ္မတ္ ရႈသြင္းလိုက္တယ္။
ေဆးလိပ္မီးခိုးေတြကေလထုထဲေပ်ာက္ကြယ္တဲ့ပံုက ျဖည္းျဖည္းညင္းညင္းညင္သာလိုက္ပါဘိ။
တိုးတိုးတိတ္တိတ္နဲ႕ညေနခင္းအလွထြက္ခြာခ်ိန္မွာ ေခ်ာင္းေရစီးကတသဲ့သဲ့ၾကားေနခဲ့။
အလင္းတဝက္နဲ႔အေမွာင္တစက္တေျပာက္ၾကား
ဆည္းဆားအလွက အပ်ိဳေဖာ္ဝင္ေနတုန္း။

ေယာနသံစင္ေယာ္ေတြအုပ္စုဖြဲ႔အိမ္ျပန္ေနတဲ့ျမင္ကြင္း
မ်က္ဝန္းထဲမွာမရွိေတာ့ေပမဲ့
အိမ္ျပန္လမ္းမွာေတာ့ ေျခရာေတြအထပ္ထပ္ထင္က်န္ေနတုန္း။   

ေမာင္ေနာင္မြန္
....

လွည္းက်ိဳးထမ္းသူမ်ား
 
  ကူးစက္ေရာဂါ
ျပန္႔ပြားႏႈန္းျမန္တ့ဲအရပ္မွာ
သူ႔ဇာတ္နဲ႔ကုိက္ညီမယ့္ေဆး
ေတ့လြဲေနသလုိ
ပရဟိတတရားေဟာၿပီ
အတၱပ်ဳိးခင္းေအာက္
ဟျဖဲထားတ့ဲပါးစပ္ႀကီးေတြ ...။

ေရေဆးငါးတေကာင္ကုိ
ရမၼက္မ်က္လုံးနဲ႔ၾကည့္
သြားရည္တျမားျမားက်ေနပုံမ်ား
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္
စိတ္ခ်င္းဆက္ဆုံမွတ္
နယ္စပ္မ်ဥ္းတားထားသလုိ
ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖုံး
တျဖည္းျဖည္းကြာက်
ဝါဒစုိးရိမ္ေရမွတ္ျပေန။

ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ
ေဖာက္ျပန္တ့ဲရာသီဥတုေနာက္
ေဟာင္းေလာင္းေပါက္မ်ားစြာ
အဆာပလာေတြ
တျဖည္းျဖည္းဗုိက္ဖြင့္ခံေနရ။

စားက်က္ေတြ
ရွားပါးလာတ့ဲဝန္းက်င္
ေမတၱာတရားရွားပါးတာ
ထိခ်က္အျပင္းဆုံး။

ပခုံးျခင္းထိခတ္တုိင္း
မႏိုင္ဝန္ေတြ
ေပတရာလမ္းေတြေပၚ
ဟုိတစဒီတစျပန္႔က်ဲ
လွည္းက်ဳိးထမ္းသူဟု
ကုိယ့္ကုိခံယူေနသူမ်ား
လွည္းကုိတစစီခ်ဳိးဖ့ဲေန။ ။

   ရာမညမင္းၿငိမ္းခ်မ္း