Monday, April 10, 2017

Mimi Thaw

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာသံုးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း၏ "စင္ျမင့္ေပၚကလြင့္လာတဲ႔အသံ "

ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၈ )
စင္ျမင့္ေပၚကလြင့္လာတဲ႔အသံ
ကိုႏိုင္း

က်ေနာ္တို႔ျမန္မာနိုင္ငံက ေခတ္ပ်က္ႀကီး ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ေခတ္ဆိုးထဲက ဆယ္ယူလိုက္တဲ့ေခတ္ဟာ အပ်က္ႀကီး ျဖစ္ေန ပါတယ္။ ဒီေခတ္အပ်က္ႀကီးကုိ ျပန္ျပင္ဖို႔အတြက္လည္း ဝိုင္းဝန္း ႀကိဳးစားေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနရာတိုင္းမွာပ်က္ေနေလေတာ့ ႀကိဳးစားျပင္ေနေပ မယ့္၊ အပ်က္ေတြကေတာ့ ဆက္ၿပီး ပ်က္ေန တာပါပဲ။ ဒီအပ်က္ေတြက ရုပ္လကၡဏာတင္မဟုတ္ပဲ၊ စိတ္ သဘာ၀ေတြပါ စြဲေလာင္ေနၾကပါတယ္။ ရုပ္လကၡဏာေတြကျပင္လို႔ လြယ္ကူေကာင္းလြယ္ကူပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ေတြကပ်က္သြားရင္ ျပန္ျပင္ဖို႔ အရမ္း ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ဓေလ့ထုံးစဥ္လာအရဆိုရင္ လက္မခံနိုင္စရာေတြပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တိုင္း ျပည္ရဲ႕ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စရိုက္ပ်က္ေတြကုိ စာနာ  သနားစရာအျဖစ္ ျမင္ေကာင္း ျမင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီဆင္းရဲမြဲေတမႈေတြကုိအခြင့္ေကာင္းယူၿပီး မပ်က္ပ်က္ေအာင္ ဖန္တီးဖ်က္ဆီးေနၾကတဲ့ ေလာဘေတြ၊ တဏွာမီးေတြေၾကာင့္လည္း ရိုးသားတဲ့ဘဝေတြ တစစနဲ႔ မီးစြဲ ေတာက္ေလာင္ေနရပါတယ္
ဒါကုိ ပုဂံေညာင္ဦး တနဂၤေႏြစာေပစကားဝိုင္းေပ့ခ်္ထဲက ကဗ်ာတပုဒ္က ျပေနပါတယ္။
ဒါကုိျပေနေျပာေနတာက ကဗ်ာေရးသူ မုတ္သုံသြန္းဆိုသူပါ။ သီခ်င္းဟာ အရက္ပရိုမိုးရွင္းလုပ္ဖို႔ဂီတလား ဆိုတဲ့ကဗ်ာမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။

နာမည္ရ အမွတ္တံဆိပ္ရဲ႕
အင္ဘားဒုိင္းဆင္းလွည့္ကြက္မွာ
လွလွပပ အသုံးခ်ခံေနရ
ဂီတဟာ စိတ္သက္သာယာမွန္ေပမယ့္
ေနရာေတြဟာ လြဲလြဲေနရ
ဘဝဟာ အရက္ထက္ခါးတယ္
ဘဝဟာ အရက္ေတြထက္ ပုိပူတယ္
ေလာင္ၿမိဳက္ေနဆဲမီးေတြနဲ႔
သံစဥ္ေတြ ဖရိုဖရဲ
ဆင္းရဲတာအျပစ္လား၊ မျပည့္စုံမႈဟာအျပစ္လား

ဒီအထိ ဆင္းရဲမႈ၊ ဘဝမျပည့္စုံမႈေတြေၾကာင့္ ခက္ခက္ခဲခဲရုန္းကန္ရွာေဖြစားေသာက္ေနရတဲ့ မိန္းကေလး ေတြရဲ႕ဘဝေတြကုိအျပစ္လို႔ မထင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီမိန္းမပ်ိဳေလးေတြဆိုတာကလည္း ၿမိဳ႕ျပက မိန္းမပ်ိဳေတြထက္ ေက်းလက္ေတာရြာေတြက မိန္းမပ်ိဳေတြ အမ်ားစုပါပဲ။ အားလုံးသိေနၾကတဲ့အတိုင္း ျမန္မာဓေလ့အေနနဲ႔ ေက်းလက္ေတာရြာကမိန္းကေလးေတြဟာ ရိုးသားျဖဴစင္ၾကတယ္ဆိုၿပီးသိထားခဲ့ၾက ပါတယ္။ ေက်းလက္ေတာရြာမွာ ေအးခ်မ္းစြာလုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနထိုင္ခ်င္ၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ လယ္ေျမ ေတြ၊ ယာေတြအသိမ္းခံခဲ့ရတဲ့ ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲမွာ ေက်းလက္ေတာရြာေတြရဲ႕ စရိုက္ေတြပါ ဖ်က္ဆီးပစ္ ျခင္းခံခဲ႔ရတာ အားလုံးအသိပါပဲ။ ဒီလို ၿမိဳ႕ျပႀကီးေတြေပၚ စြန္႔စားတက္ၿပီး ဘဝရွင္ သန္ေရးအတြက္ ရုန္းကန္ ေနရတဲ့ဘဝကုိေရာက္ခဲ႔ရပါတယ္။ ဒီကမွ ေနာက္တဆင့္အေနနဲ႔ ျမိဳ႕ျပႀကီးရဲ႕ လွည့္ဖ်ားမႈကြန္ယက္ထဲကုိ တိုးဝင္ခဲ႔ရေတာ့တာပါပဲ။

ပန္းကုံးလို႔အမည္ရတဲ့လက္နက္ပုန္းနဲ႔ပစ္ခတ္ျခင္းမွာ
အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေတြ ဘယ္ေလာက္ဆုံးရံႈးခဲ့ၿပီလည္း
အကြဲဝတ္တာ ျမႇဴဆြယ္မႈလား
လြန္ဆန္မရတဲ့ယူနီေဖာင္းလား
စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းနဲ႔ရွန္သန္လည္း
ဘယ္သူကမွအတည္မၾကံၾက
ညေတြရဲ႕အေမွာင္ဟာ
ေခ်ာက္ခ်ားစရာျဖစ္ရမယ့္အစား
ပုံေသဝတၱရားနဲ႔ အလိုမတူေပ်ာ္ပါးေနရ
ညက်ရင္ အျပင္လိုက္မလားဆိုတဲ့
လူႀကီးလူေကာင္းအမည္ခံမ်ားၾကား
ဘဝဟာ ေစ်းေကာင္းရတဲ့အခါလည္းရ
အေႂကြးက်တ့ဲအခါလည္းက်
ဂီတကုိေစ်းခ်ၿပီးလည္းဆိုရ
ကီးမေၾကာင္တဲ့အသံဟာ
ေငြဒဏ္မွာ ဘဝေတြေၾကာင္ခဲ့တယ္
အနာဂတ္ဟာ ေမွာင္ခဲ့တယ္
ေလွာင္ေျပာင္ရယ္သံေတြဟာ လက္ခုပ္ေပါ့
လက္ခုပ္ထဲေရာက္လာေအာင္တီးတဲ့လက္ခုတ္
မနည္းရုန္းထြက္ေနရ
အရက္ဆိုင္ထဲကဂီတဟာ စိတ္ညစ္ညဴးစရာသာ
ဆိုေနတဲ့သီခ်င္းက၊ သူ႔စိတ္ထဲဒဏ္ရာမ်ွသာ။
 

ဒါေတြဟာ ေခတ္ဆိုးႀကီးမွာျဖစ္လာခဲ့တဲ့ တကယ့္အျဖစ္မွန္ ဘဝေတြပါပဲ။ ေခတ္ဆိုးႀကီးထဲက ဆယ္ယူလိုက္တဲ့ေခတ္ပ်က္ႀကီး ထဲမွာလည္း ဆက္ျဖစ္ေနတဲ့အျဖစ္ဆိုးေတြပါ။ ဒါကုိ မုတ္သုံသြန္းက ဘဝသရုပ္ေဖာ္ျပပါ တယ္။ ဖတ္သူေတြ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း နားလည္ ေအာင္လို႔ ရိုးရိုးေလး ေရးသြားပါတယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာရဲ႕ပုံသ႑ာန္ေတြကုိ ဒီကဗ်ာမွာမသုံးထားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူျပထားတဲ့သရုပ္မွန္က ေပၚလြင္ပါတယ္။ ကဗ်ာထက္ ဝတၳဳတိုတပုဒ္လို သရုပ္ေဖာ္ျပသြားတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
ေနာက္ စင္ျမင့္ေပၚကလြင့္လာတဲ့ အသံကုိ ထပ္နားေထာင္ လိုက္မိ ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကုိေရးတဲ့သူကေတာ့ ကဗ်ာဆရာညီမင္းညိဳပါ။ သူကေခတ္ရနံ႔မဂၢဇင္းထဲက ကဗ်ာကုိ ဇာတ္ပ်က္နိုင္ငံေတာ္လို႔ အမည္ေပးထားပါ တယ္။ ကဗ်ာကေတာ့ ကဗ်ာရွည္တပုဒ္ပါ။ တခ်ိဳ႕ခံစားမိတဲ့အပုိဒ္ေတြကုိ ထုတ္နုတ္ညႊန္းဆိုျပခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးပိတ္အိတ္နဲ႔လြယ္မယ့္ညလို႔ ပြဲခင္းကႂကြားတယ္
ေနာက္ဆုံးေတာ့ အိတ္ထဲအကုန္ထည့္ၿပီး
တိုင္းျပည္ကုိ အေႂကြးေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာလြဲခဲပစ္ခဲ့တယ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ဆိုတယ္
ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးနိုင္ငံအဆင့္ကေ
ကမၻာ့အစုတ္ျပတ္ဆုံးတိုင္းျပည္အေျခအေနထိ
နိုင္ငံေတာ္ညံ႔ခဲ့ဖ်င္းခဲ့တယ္လို
နိုင္ငံေတာ္ ခပ္ရဲရဲေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။

ေရႊပြဲလာ ေရႊပြဲလာ ေရႊပြဲလာလို႔
ပြဲခင္းက တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚတယ္
ဖ်ာေနရာေသးေသးကုိ တင္ႀကီးႀကီးနဲ႔ကုပ္ကပ္ထိုင္ရသလို
တိုင္းျပည္ေသးေသးကုိ
သူခိုးသူ၀ွက္ႀကီးႀကီးေတြ ထင္ရာစုိင္းခဲ့ၾကတယ္လို႔
ကြ်န္ေတာ္ေအာ္တယ္
အရွက္အေၾကာက္တရားကင္းမဲ့သူေတြ
မတရားသျဖင့္ ေနရာယူ အုပ္မိုး ဆိုးၾကတယ္လို႔
နိုင္ငံေတာ္က ျပန္ေအာ္တယ္။

စင္ေပၚကလြင့္လာတဲ႔အသံကတမ်ိဳး၊ ကဗ်ာဆရာေအာ္လိုက္တဲ့အသံကပုိဆိုး၊ ေနာက္ နိုင္ငံေတာ္ ျပန္ေအာ္ လိုက္သံေၾကာင့္အဆိုးဆုံး ကုိေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ က်ေနာ္တို႔နိုင္ငံရဲ႕အေျခအေနက အေတာ့္ကုိ ဆိုးေနပါ ၿပီ။ ေခတ္ဆိုးႀကီးထဲကျပန္ဆယ္လိုက္ေပမယ့္ ေကာင္းတာေတြ တခုမွမျပင္နိုင္ေသးပါဘူး။ ျပန္ျပင္မယ့္လူေတြအေနနဲ႔အေတာ္ႀကီးကုိ အခ်ိန္ယူရဦးမွာပါ။ တိုင္းျပည္ျပန္တည္ေဆာက္ဖို႔ထားဦး အပ်က္ေတြျပင္ဖို႔ေတာင္ ခက္ေနမွာပါ။ ျပင္မယ့္သူေတြကလည္း အားမရွိေတာ့ ပုိပ်က္ေနရတာပါပဲ။

ႏွင္းေပ်ာက္တဲ့ေႏြဦးေရာက္ၿပီေလ
အဖြင့္သီခ်င္းနဲ႔ ပြဲခင္းကနိဒါန္းပ်ိဳးတယ္
အခက္အခဲေတြၾကားက ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေႏြဦးလို႔
ကြ်န္ေတာ္က ဟစ္ေႂကြးတယ္
သီလ သမာဓိ ပညာေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့ေႏြဦးေရာက္ေနတာလို႔
နိုင္ငံေတာ္က ရက္ရက္စက္စက္ နိဂုံးခ်ဳပ္ပစ္တယ္။

ပြဲခင္းထဲ
ငါးမည္ရျပည္ေရႊဘိုသီခ်င္းျပီးေတာ့
လူဆိုသည္မွာ လူနဲ႔တူေအာင္ေနစမ္းပါသီခ်င္းဆက္လာတယ္
ကြ်န္ေတာ္က နိုင္ငံသားေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕
တာ၀န္၀တၱရားေက်ဖို႔ ဆုံးျဖတ္တယ္
နိုင္ငံေတာ္ကလည္း နိုင္ငံေတာ္နဲ႔တူေအာင္
ေနခ်င္လွတဲ့အေၾကာင္းဖြင့္ဟတယ္။

ေအာ္၊ ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာနိုင္ငံဟာ နိုင္ငံခ်င္းယွဥ္ရင္ မ်က္ႏွာမျပခ်င္ေလာက္ေအာင္၊ တျခား နိုင္ငံက နိုင္ငံငံသားနဲ႔နိုင္ငံသားခ်င္းယွဥ္ရင္ေတာင္ အဖိႏွိပ္ခံေနရတဲ႔အျဖစ္ေတြကုိေရာက္ေနရပါတယ္။ အင္မတန္မွရွက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒီေလာက္ပဲထုတ္ျပညႊန္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကဗ်ာဆရာနိဂုံးခ်ဳပ္ လိုက္တာကေတာ့

ဒီလိုနဲ႔
သန္းေခါင္ထက္ ညဥ့္ထပ္မနက္နိုင္ေတာ့တဲ့
မေပ်ာ္မရႊင္ ပြဲခင္းထဲ
ေနာက္ပုိင္း ဇာတ္ထုပ္မပီတဲ႔
ေနာက္ပုိင္းဇာတ္ရႈပ္
ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ တဒုန္းဒုန္း တဒုိင္းဒုိင္း
၀ုန္းဒုိင္းၾကဲ ဇာတ္ပြဲအျပီးမွာေတာ့
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔နိုင္ငံေတာ္
ရင္ဘတ္ၿပိဳင္တူမရင္း
ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိခဲ့ၾကပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာနဲ႔ နိုင္ငံေတာ္ႀကီးဟာ ဘယ္အခ်ိန္ကာလအထိ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိေနၾကဦးမွာလဲ။ နိုင္ငံေတာ္ႀကီးငုိေနရင္ နိုင္ငံသူ နိုင္ငံသားေတြလည္း ငုိေနၾကရဦးမွာပါ။   ေခတ္ဆိုးႀကီးထဲက ဆယ္ယူ လိုက္တဲ့ေခတ္ပ်က္ကုိ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပန္ျပင္နိုင္ဖို႔အတြက္လုပ္ေဆာင္နိုင္မယ္ဆိုတာ မေျပာနိုင္ေသးပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ေခတ္၊ က်ေနာ္တို႔ဘ၀အခ်ိန္ေတြမွာမျဖစ္ရင္ေတာင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ေ နာက္မ်ိဳးဆက္ေတြ အတြက္ တိုင္းျပည္ႀကီးကုိၿငိမ္းခ်မ္းစြာျပန္တည္ေဆာက္နိုင္မယ္ဆိုရင္ ကေ်နာ္တို႔ ဘဝေတြေပးဆပ္ခဲ့ရက်ိဳးနပ္မွာပါ။ ဒီအေၾကာင္းကုိအမွတ္မထင္ပဲ ေရရိုင္းေျမရိုင္းအလြန္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ကဗ်ာအင္အားစု ဂရုေပ့ခ်္ထဲမွာ ဝင္ေရာက္ေရးထားတဲ႔ ကုိထြန္းထြန္းဆိုသူရဲ႕ ဆုေတာင္းကဗ်ာကုိ ဖတ္လိုက္မိတယ္။

မၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔ရင္ခြင္ရပ္ဝန္း
တလွမ္းခ်င္းလွမ္းဝင္လာခဲ့မယ့္သူမရွိ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အသိအျမင္ေပးမယ့္သူမရွိ
ျမင္းခြာတခ်က္ေပါက္ရင္ မီးဟုန္းဟုန္းထေတာက္တဲ့သတၱိနဲ႔
ကူညီေဖးမလာေပးမယ့္သူမရွိ။
ကုိယ့္ေနရာ ကုိယ့္ရပ္ဝန္း ကုိယ္ပုိင္မ်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔
ကုိယ့္ရဲ႕မ်ိဳးဆက္သစ္ရင္ေသြးကုိခ်ီ
ကုိယ္မသိတဲ့အရပ္က ကုိယ့္ကုိႀကိဳဆို
မ်ိဳးဆက္သစ္ရင္ေသြးအတြက္လည္းအနာဂတ္မဲ႔
တရက္တနပ္ ထမင္းေတာင္ႏွပ္မမွန္ခဲ႔ဘူး။

ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ဆုေတာင္းထဲကအတိုင္း က်ေနာ္တို႔ရဲ႕မ်ိဳးဆက္ေတြကုိေတာ့ အနာဂတ္မမဲ႔ေစခ်င္ပါဘူး။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ အနာဂတ္မ့ဲေနရမယ္ဆိုရင္၊ ကဗ်ာဆရာမုတ္သုံသြန္းေရးတဲ့ကဗ်ာလို မ်ိဳးဆက္ေတြ ရဲ႕ဘဝေတြဟာ ေလာဘေတြရဲ႕မီးေတြေလာင္ၿမိဳက္ၿပီးျပာက်သြားရမွာပါ။

ငါဆုေတာင္းတယ္
လူလားေျမာက္တဲ့အသိ
လူလားေျမာက္တဲ့ ဘ၀
လူလားေျမာက္တဲ့ပညာေတြ ရေစခ်င္ပါတယ္ 
နိုင္ငံကုိနိုင္ငံပီပီ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ 
လူသားကုိ လူသားပီပီ ေနထိုင္နိုင္ေစခ်င္ပါတယ္။ 
ငါတို႔ဟာ ျမန္မာနိုင္ငံသားဆိုၿပီး 
နိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္းယွဥ္ရင္ ဂုဏ္ယူေနေစခ်င္ပါတယ္။ 

အခုၾကားေနရတဲ႔စင္ျမင့္ေပၚကအသံေတြကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္ၿပီး ေျပာင္းလဲပစ္ရမွာပါ။ အနုပညာကုိ တန္ဖိုး ထားနိုင္သူေတြအတြက္ အဆင့္အတန္းျမင့္မားတဲ့ေျဖေဖ်ာ္မႈအသံေတြနားဆင္ၿပီး တေန႔တာအတြက္ အေမာ ေျဖနိုင္ၾကတဲ့ေခတ္ကုိေရာက္ပါေစ။

ကုိႏိုင္း

ထုံကူးခဲ့ေသာကဗ်ာမ်ား

၁။ မုတ္သုံသြန္း(သီခ်င္းဟာ အရက္ပရိုမိုးရွင္းလုပ္ဖို႔ ဂီတလား)၊ ပုဂံေညာင္ဦးတနဂၤေႏြစာေပစကား၀ုိင္း Page၊ ၃၀ မတ္၊၂၀၁၇။
၂။ ညီမင္းညိဳ(ဇာတ္ပ်က္နိုင္ငံေတာ္)၊ ေခတ္ရနံ႔မဂၢဇင္း၊ ဧၿပီ၊၂၀၁၇။
၃။ ကုိထြန္းထြန္း(ဆုေတာင္း)၊ ေရရိုင္းေျမရိုင္းအလြန္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ကဗ်ာအင္အားစု Groud Page၊  မတ္၊၂၀၁၇။ 

-စာေရးသူခြင့္ျပဳခ်က္အရ- မူရင္း -သူရိယေနဝန္းဂ်ာနယ္ -Vol 1.No 144 .8 April 2017