Monday, March 27, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာသံုးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း၏ " ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ကာရန္"


ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၆ )
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ကာရန္
ကိုႏိုင္း

ကမၻာေပၚကတိုင္းျပည္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပြဲေတာ္ေတြ က်င္းပ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတးသံေတြသီဆိုေနၾက၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကဗ်ာေတြရြတ္ဆိုေနႏိုင္ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ျပည္သူအခ်င္းခ်င္း အယူ၀ါဒေတြကြဲျပားၿပီး လက္နက္စြဲကုိင္တိုက္ခိုက္ခဲ႔တဲ့စစ္ပြဲေတြဆိုတာကလည္း မရွိ သေလာက္ နည္းပါးသြားခဲ့ပါၿပီ။ ေနာက္တတိုင္းျပည္ကတတိုင္းျပည္ ကုိ က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပုိက္တဲ့ စစ္ပြဲေတြ လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ေတြ၊ ေငြေတြကုိအကုန္ခံၿပီး လက္နက္စြဲကုိင္ကာ လူလူခ်င္း သတ္ျဖတ္ေနၾကတဲ့ေခတ္ဟာအေတြးအေခၚေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ တိုင္းျပည္နည္းနည္းမွာပဲက်န္ခဲ႔တာပါ။ 

အဲဒီတိုင္းျပည္နည္းနည္းမွာကြ်န္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္ဟာ အင္မတန္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေကာင္းေလာက္ေအာင္  က်န္ေနပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းခုႏွစ္ဆယ္နီးပါးမ်ွအသံတိုးတိုးတမ်ိဳး၊ က်ယ္ က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ထေအာ္ေနတဲ့ အသံက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိငတ္မြတ္စြာေတာင္းေနၾကတဲ႔အသံေတြပါ။ ဒီအထဲမွာ ကဗ်ာေတြကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေတာင္းဆိုတဲ့ ကာရန္ေတြအျမဲၾကားေနၾကရမွာပါ။ မိုးမခမဂၢဇင္းထဲက ကဗ်ာဆရာ နီဇူလိုင္ကလည္း ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုျပီးကာရန္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ေရပါတာပဲလိုခ်င္ခဲ႔တဲ႔ေန႔ေတြမွာ
ေရဘူးေပါက္ႀကီးေတြနဲ႔ပဲ
ခပ္ ခပ္ေနခဲ႔ၾကရေတာ့
သူ႔ခဗ်ာ
ေခတ္နဲ႔ခ်ီ ခမ္းေျခာက္ခဲ႔။

အခုအထိ
အိတ္ေပါက္ႀကီးထဲပဲ
ေကာက္ ေကာက္ထည့္ခံေနရေတာ့
ထြက္ထြက္က်
ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး။
သူ႔ခဗ်ာ
ေခတ္နဲ႔ခ်ီ အဖတ္ဆယ္မရေသး။

နီဇူလိုင္က ရိုးရိုးေလးေရးထားတာပါ။ က်ေနာ္တို႔ေျပာေနၾကစကားအတိုင္းပါပဲ။ ပလိုင္းေပါက္နဲ႔ဖားေကာက္ ထြက္ေနခဲ႔တယ္ဆိုၿပီး။ က်ေနာ္ထပ္ဆင့္ၿပီးေျပာခ်င္တာက အဲဒီပလိုင္းေပါက္ထဲကထြက္က်သြားခဲ့တာေတြ က က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ကံၾကမၼာေတြပါ။ ကေ်နာ္တို႔ရဲ႕အနာဂတ္ေတြပါ။ ေနာက္ဆုံးေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ တိုင္း ျပည္တျပည္လုံး ထြက္က်သြားခဲ့တာပါ။ ထြက္က်သြားတဲ႔တိုင္းျပည္ကလည္း အသက္ ထြက္လုလု၊ ေသြးစိမ္း ရွင္ရွင္က်ေနခဲ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္းကလည္း ေသတဲ့အထိ ေတာင္းဆိုၿပီး သူေတာင္းခဲ႔တဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိျမင္ မသြားခဲ့ရရွာပါဘူး။ ဒါကုိ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္းထဲမွာ ေမာင္သန္းစုိး(ေခ်ာက္)က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အဘုိးရဲ႕ မ်ိဳးဆက္တခုလုံး ခုထိဆာတယ္ဆိုၿပီး ေရးဖြဲ႔ျပသြားပါ တယ္။

ေဒါင္းတေကာင္ ပ်ားရည္တအိုးနဲ႔
အဘုိးသခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႕ပုံကုိၾကည့္
ႏွလုံးမခ်ည့္ေအာင္ ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာ
‘ငါ မေသခင္
တျပည္လုံး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရတာ ျမင္သြားခ်င္တယ္’ တဲ႔
ရင္နင့္ဖြယ္
သမိုင္းထဲက ကၽြံက်လာတဲ့စကား
ဘယ္တရားနဲ႔ ေျဖလို႔မွမရဘူး နာတယ္။

လြမ္းရတဲ႔စိတ္ေတြက အနာဘက္ကုိေရာက္ခဲ႔ပါၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္းတင္ ဆုံးရံႈး ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ အေတာက္ပဆုံးၾကယ္ေတြေႂကြသြားခဲ႔ရတာလည္း နာတယ္။

လူးလြန္႔တြယ္တက္လာတဲ့ စိတ္
အိပ္လို႔မရတဲ့ညဟာ သံသရာလိုပဲ
အုံခဲေနတဲ့အတိတ္ကုိ တူးဆြ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအရသာကုိ ဆာေလာင္ၾကရင္း
ေဗဒါလမ္းၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
ပ်ဥ္းမငုတ္တိုၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
နရသိန္ၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
မီးပင္လယ္ၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
သမိုင္းပါေမာကၡၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
လူထုၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
ေအာက္စီဂ်င္ပုိက္တန္းလန္းနဲ႔ၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
ပန္းနုေရာင္ၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
ဟံသာ၀တီၾကယ္ႀကီးလည္း ေႂကြသြားေပါ့
တဖိတ္ဖိတ္တ၀င္း၀င္း
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေမ်ွာ္လင့္ေတာင့္တရင္း
အစင္းစင္း ေၾကြသြားၾကတဲ႔ၾကယ္ႀကီးေတြ
တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ေႂကြခဲ့ၾကေပါ့
ငါ ေမာ့ၾကည့္မိတဲ့ ေကာင္းကင္
မီးစင္
ၾကည့္ျပေနတဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရွဴိး
အဘိုးရဲ႕ မ်ဳိးဆက္တခုလုံးကုိလည္းဆာတယ္။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ေကာင္းကင္ေပၚကေႂကြက်သြားခဲ႔ၾကတဲ့ၾကယ္ေတြအေၾကာင္းျပန္ေတြးမိရင္ အင္မတန္မွ ႏွေမ်ာစရာေကာင္းပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတဲ့ၾကယ္ႀကီးက ျမန္မာေျမျပင္ေပၚကုိေႂကြက်မလာပဲ ျမန္မာ ေကာင္းကင္ေပၚက အေတာက္ပဆုံးၾကယ္ေတြကသာ ကမၻာေျမအျပင္ဖက္ကုိ ေႂကြက် ဆုံးရံႈးသြားခဲ့ေပါင္း မ်ားပါၿပီ၊ ႏွေမ်ာစရာေကာင္းပါတယ္။

ႏွေမ်ာတာထက္ ၾကာလာေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ကံၾကမၼာကုိ နာခ်င္လွၿပီ။ ႏွလုံးသားထဲကုိ စူးဆူးေနသလို နာပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္ မမက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ နာက်င္ ေၾကကြဲရပါတယ္။ ေျပာမယ္ဆို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္ကုိ ဘယ္သူမွမ၀ယ္ခ်င္ၾကေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဒီအေၾကာင္း ကဗ်ာဆရာ သင္းရည္လြင္က သစ္ခက္သံလြင္အြန္လိုင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အိပ္မက္ မ၀ယ္ၾက ဘူးလို႔ ေရးလိုက္ပါတယ္။

စစ္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတဲ့
ဘယ္ေတာ့မက္မယ္မသိတဲ႔ အိပ္မက္
ေႏြမွာ ပ်ိဳးမိတဲ့သစ္ပင္
အရိပ္ကုိေစာင့္တဲ့ ကြင္းျပင္တဲ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာကလည္း အရိပ္မရွိတဲ့ကြင္းျပင္ထဲမွာအရိပ္ရေအာင္ ေႏြမွာပ်ဳိးမိတဲ့သစ္ပင္လိုပါပဲ။သစ္ပင္ျဖစ္မယ္ၾကံကာရွိေသး၊အပူေႏြအညိႇဳးနဲ႔ ႏြမ္းေၾကသြားရတာပါပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္ မက္မယ္ ၾကံတုန္း၊ အိပ္မက္က မိုင္းခြဲခံလိုက္ရၿပီး၊ တစစီေၾကမြလြင့္စင္သြားခဲ့ရတယ္။ဒါ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္လဲ။ ကဗ်ာကုိဆက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့။

ကုိယ္ခ်င္းစာတရားဟာ
သည္ေခတ္ထဲ အသုံးမ၀င္ဘူးလား
ကမၻာမီးေလာင္ေနတာမဟုတ္ပဲ
သားေကာင္လိုခ်နင္းခံရတာ
ဘယ္ေလာက္ေၾကကြဲရတယ္ဆိုတာ
ဘာလို႔ ဟန္ေဆာင္ေလးေတာင္
မေျပာျဖစ္တာလည္း စဥ္းစားမရဘူး။

စဥ္းစားမရတာကုိမစဥ္းစားပါနဲ႔ေတာ့လို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဟန္ေဆာင္ေနလို႔မရတဲ႔ေခတ္ႀကီးမွာ ဟန္ေဆာင္ၿပီး တဖက္လွည့္မေနတတ္သူေတြကေတာ့ ေျပာေနရမွာပါပဲ။ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေလာင္ေနတာကုိ တေယာထုိးေနရဲ႕နီရိုးဘုရင္လိုေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ တိုင္းျပည္ပ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္ မွာ အႏုပညာခံစားေနရတာထက္ ပ်က္ေနတဲ့တိုင္းျပည္ႀကီးကုိ အနုပညာစြမ္းအားနဲ႔ကူညီတည္ေဆာင္နိုင္ဖို႔ပဲ စဥ္းစားၾကေစခ်င္တယ္။ တိုင္းျပည္ပ်က္ေနတာအားလုံးသိခဲ့ၾကပါတယ္။ အပ်က္ႀကီးကုိေဘးက ထိုင္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနလို႔လည္းမရဘူး။ ခက္ေတာ့ခပ္ခက္ခက္ပဲဆိုတာ၊ လေရာင္လမ္းခ်ဳိး မဂၢဇင္းထဲက ႏိုင္ထက္နိုင္ရဲ႕ ေျခတုတဖက္ရဲ႕ ခပ္ခက္ခက္ ကဗ်ာကုိဖတ္လိုက္မိတယ္။

ခုမွ ၿငိမ္းခ်မ္းသြားသေယာင္
ေျခတုတဖက္နဲ႔ စစ္သားအိုႀကီးလည္း
ေအးေအးလူလူ ေငးလို႔
စစ္သားပ်ိဳေလးေတြၾကည့္ၿပီး ေလးလံေဆြးရီလို႔
ကဗ်ာဆရာတေယာက္လုံးဆိုင္ထဲမွာ ရွိေနလ်က္နဲ႔
ပူေလာင္တဲ႔ စုိးရိမ္ေသာကမ်က္ႏွာဟာ
ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းတခုလို
ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ပ်က္ေတာ့မယ့္
နံရံေရးထြင္းပန္းခ်ီလို
အလိုမက်မႈကုိ က်က်နနတပ္ဆင္လို႔။

ခက္ေတာ့လည္းခက္တာပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွမေပ်ာက္ပ်က္ေတာ့မယ့္ စုိးရိမ္ပန္းခ်ီကားေတြက လူေတြရဲ႕ စိတ္ကုိလႊမ္းမိုးထားသလို၊ အေၾကာက္တရားကပဲအေၾကာက္စိတ္ကုိျပန္ေျခာက္ေနၿပီလား။ အေၾကာက္ တရားနဲ႔ ရွင္သန္ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ေခတ္ႀကီးထဲကမထြက္နိုင္ေအာင္ က်ိန္စာမိေနၾကၿပီလား...

ခက္တာက
အေမွာင္ထဲမွာ
ေတာက္ပလင္းထိန္ေနတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးကေန
အေမွာင္ထဲက ဘ၀ေတြကုိ
အထပ္ထပ္အေမွာင္ခ်ေနပါတယ္ဆိုတာမ်ဳိး၊

ခက္တာက
အရွက္မရွိ သိကၡာမရွိ
တြန္တြန္ျပတတ္တဲ့
ထစ္အအ အသံကုိ
ေဒါင္းတြန္သံလိုထင္ေနတယ္ဆိုတာမ်ဳိး
အမ်ဳိးမ်ဳိးအေထြေထြ
မရိုးႏိုင္ မကုန္ႏိုင္ ထိုးဇာတ္ေတြနဲ႔
ရိုးမယ္ဖြဲ႔လို႔ မဆုံးနိုင္မေရာင္ရာဆီလူးေတြနဲ႔
စကတည္းက နဲ႔ၿပီးသားကုိထပ္ထပ္ႏွဲ႔ေနရတာနဲ႔
ကုိယ္က်ဳိးေတြလည္း တနင့္တနဲ႔နဲ႔ နဲ႔လို႔
၀မ္းနည္းပူေဆြးျခင္းေတြလည္း
တလိမ့္လိမ့္ တလဲ့လဲ့ လဲ့လို႔
ငါတို႔ရဲ႕၊ ေျခတဖက္ျပတ္ေျမပုံမွာ
စေနမိုးဟာ
ေခတ္အဆက္ဆက္ မိေနေသာ
ရင္နင့္ဖြယ္ရာ က်ိန္စာ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့၊ က်ေနာ္တို႔နိုင္ငံေတာ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို႔ေအာ္လိုက္တာနဲ႔။ ေအာ္ေနတဲ့အသံကုိမိႈင္းခြဲခံလိုက္ရသလို။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္ကုိကေယာင္ကတမ္းထမက္မိလိုက္တာနဲ႔ မက္မိတဲ႔အိပ္မက္ဟာ က်ည္ဆန္မွန္သြားခဲ႔သလုိ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ဖြဲ႔လိုက္မိတဲ႔ကာရန္ကလည္း က်ိန္စာမိေနၿပီထင္ပါရဲ႕။
သည္လိုသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာက်ိန္စာမိေနဦးမယ္ဆိုရင္ ေရွးေရွးတုန္းကလို ယၾတာေျခရေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ယၾတာေခ်လို႔မွမရရင္ေတာ့ ဇာတ္ၾကမ္းတိုက္ရမယ့္ေခတ္ကုိမေရာက္ပါေစနဲ႔လို႔ေတြးေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေလ်ွာက္ေတြးေနမိပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ႕ ကံၾကမၼာ၊ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြ မိေနတဲ့က်ိန္စာ …..  ….  …။
ဒါေတြအားလုံးျဖစ္ပ်က္ေနတာ ငါတို႔ေနထိုင္တဲ့ဲျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ။ ငါတို႔ပုိင္တဲ႔ေျမေပၚမွာ။ ေနာက္ဆုံး သစ္ခက္သံလြင္၀က္ဆိုဒ္ထဲက ပုိင္စုိးဦးရဲ႕တို႔ေျမေပၚမွာ ကဗ်ာနဲ႔အဆုံးသတ္လိုက္မိပါတယ္။

သူမ်ားမီးခိုးထြက္တိုင္း
ငါအူတယ္
အလွတရားရဲ႕နားထင္ကုိေတ့ထားတဲ႔ေသနတ္တလက္
ဆိုေတာ့ကာ
ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ ကၽြဲပါးေစာင္းတီးျဖစ္မယ္။

စာအုပ္ထဲကဥပေဒဟာ
စာအုပ္ထဲမွာေသေန
လမ္းေပၚက မတရားမႈေတြ
ေလတိုက္ရင္လြင့္ေနတဲ႔အမိႈက္လား
မတရားေသာစစ္လည္း မလိုခ်င္ဘူး
တရားေသာစစ္လည္း မလိုခ်င္ဘူး
ဒီမိုကေရစီတံဆိပ္ကပ္ရံုနဲ႔ေတာ့
လူ႔အခြင့္အေရးက ဟုိအေ၀းႀကီးမွာ
က်ဳပ္တို႔ဟာ ဒုကၡကုိေက်ာပုိးထားရတာၾကာၿပီ။

ဒီေျမမွာေန
ဒီဆန္ကုိစား
ဒီေရကုိေသာက္
ေဟ့ ဧရာ၀တီ
နည္းနည္းမွ မတြန္႔ဆုတ္လိုက္ေလနဲ႔
ယမ္းခိုးေတြလႊမ္းသြားေအာင္
အလွဆုံးလိႈင္းခတ္သံနဲ႔စီးဆင္းလိုက္။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ေကာင္းကင္ေပၚမွာထူထပ္မိႈင္းညိဳ႕ေနတဲ့ယမ္းခိုးယမ္းေငြ႔ေတြအေ၀းဆီလြင့္ၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနမိေတာ့တယ္။


ကုိႏိုင္း
ထုံကူးခဲ့ေသာကဗ်ာမ်ား

၁။ နီဇူလိုင္(ၿငိမ္းခ်မ္းေရး)၊ မိုးမခမဂၢဇင္း(မတ္လ)
၂။ ေမာင္သန္းစုိး(ေခ်ာက္)၊(ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အဘရဲ႕မ်ဳိးဆက္တခုလုံး ခုထိဆာတယ္)၊ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္း(မတ္လ)
၃။ သင္းရည္လြင္(ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္မ၀ယ္ၾကဘူး)၊သစ္ခက္သံလြင္၀က္ဆိုဒ္(မတ္လ)
၄။ နိုင္ထက္နိုင္( ေျခတုတစ္ဖက္ရဲ႕ ခပ္ခက္ခက္ကဗ်ာ)၊ လေရာင္လမ္းခ်ိဳးမဂၢဇင္း
၅။ ပိုင္စုိးဦး(တို႔ေျမေပၚမွာ)၊သစ္ခက္သံလြင္၀က္ဆိုဒ္(မတ္လ)

-စာေရးသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ ေဖာ္ျပသည္။
သစ္ခက္သံလြင္