Saturday, February 18, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာသုံးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း၏ ေခတ္ေပၚကဗ်ာမ်ားကို ခံစားၾကည့္ျခင္း


ျပတင္းတံခါးအဖြင့္
ဇာခန္းဆီးအလြင့္
ေခတ္ေပၚကဗ်ာမ်ားကုိခံစားၾကည့္ျခင္း
သူရိယေနဝန္း-Vol 1.No 137. 18 Feb 2017 မွေဖာ္ျပၿပီးေဆာင္းပါး-စာေရးသူခြင့္ျပဳမႈအရ။
သစ္ခက္သံလြင္

ကြ်န္ေတာ္လြန္ခဲ့ၿပီးေသာႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကာလ ပိေတာက္ ပြင့္သစ္မဂၢဇင္းမွာ ကဗ်ာ ေဝဖန္ေရး ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစစ္အာဏာရွင္ေခတ္မွာ စာေပကင္တိုင္ရံုးကုိ ျဖတ္ သန္းၿပီး လြတ္ေျမာက္လာတဲ႔ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေတြကုိ ေဝဖန္ သုံးသပ္ခံစားၿပီး ေရးခဲ႔တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ရွင္သန္ႏိုင္ခဲ႔ေပမယ့္၊ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ ဟာ ေခတ္ကုိမေက်နပ္သံေတြ၊ စိတ္ပ်က္သံေတြ၊ ညည္းညဴသံေတြ၊ မာန္တင္းလုိက္သံေတြ၊ အုတ္တံတိုင္းကုိ ေခါင္းနဲ႔ဝင္တိုက္လုိက္ သံေတြဟာ ကာရန္အျဖစ္ ထြက္ေပၚေနခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးစဥ္ကတည္းက ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြကုိ  အႏုုပညာ စံ၊ ႏိုင္ငံေရးစံဆိုတဲ့စံနဲ႔ တိုင္းတာၿပီီး ေရးခဲ႔တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ေခတ္ေပၚကဗ်ာ ေဝဖန္ေရးေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးစံကုိ ပုိအေလး ထားမိပါတယ္လုိ႔ ဝန္ခံခဲ့ပါတယ္။
ဒါကလြန္ခဲ့ၿပီးေသာ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကာလက ခံစားခ်က္ေတြပါ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ စစ္အာဏာ ရွင္ေခတ္က ရုန္းထြက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။
ဆိုေတာ့…
လြတ္လပ္လာတဲ႔ဒီမိုကေရစီေခတ္ကုိတည္ေဆာက္ေနတဲ႔ေခတ္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ေခတ္တေခတ္ကုိေျပာင္းလဲလာတဲ့ကဗ်ာေတြဟာ ပုိၿပီးလန္းဆတ္ေနလိမ့္မယ္လုိ႔ထင္ၿပီး ေခတ္ကုိျပတင္းတံခါးဖြင့္ၿပီး ၾကည့္လုိက္မိပါတယ္။ ဇာခန္းဆီးဟာ လႈပ္ခတ္သြားပါတယ္။ ညင္ညင္သာသာေလး မဟုတ္ပါဘူး။ ကာရန္ေတြက ေခတ္နံရံကုိခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတိုက္မိလုိက္သံေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရင္ဘတ္ထဲကုိ လာေဆာင့္ပါတယ္။
ပထမဦးဆုံးၾကားလုိက္ရတာက မိုးမခအြန္လုိင္းေပၚက ႏွင္းခါးမိုးရဲ႕အသံေတြပါ။

ဂဏန္းကမၿငိမ္ေသးဘူး
ေသြးစက္ေတြကအုိင္ေနၿပီ
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ အဲဒီျမစ္ကေလးဟာ
ႀကီးလာရင္ ဘယ္ကုိ စီးဆင္းသြားမလဲ။


ဒီလုိကေလးေလးတေယာက္ရဲ႕ခံစားေနမယ့္အသံနဲ႔စေျပာလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲကုိ ဒိုင္းခနဲ လာေဆာင့္ေပမယ့္ မေတြးႏိုင္ေသးဘူး။
ဆက္နားေထာင္ၾကည့္လုိက္ပါတယ္။

လုပ္ဖို႔လုိလုိ႔လုပ္တယ္
ေသဖို႔ျဖစ္လာလုိ႔ေသတယ္။
ဆံုးရံႈးရတယ္ဆိုရင္ေတာင္
ဆုံးရံႈးရမႈသက္သက္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။


ဒီေလာက္အထိေတာ့ သိပ္မဆန္းက်ယ္ေသးပါဘူး။ ဒါမ်ဳိးးေတြ ျျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ေခတ္ႀကီးကုိဘယ္လုိဆက္ေျပာမလဲဆိုျပီး ဆက္နားေထာင္လုိက္တယ္။

ကေလးေတြအေပၚကုိ
ဗံုးေတြက်လာတယ္
ျပခန္းနံရံက ပန္းခ်ီကားေတြေပၚ
ေသြးစက္ေတြလာစင္တယ္
ေျမးကေလးကုိနမ္းေနတုန္းမွာ
ေလာကႀကီးေမွာင္က်သြားတယ္။


ဟာ။ ေတာ္ေတာ္ထိတ္လန္႔စရာပါလားလုိ႔ေတြးလုိက္မိတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးကလူေတြအတြက္ မလုံျခဳံေတာ့သလုိ ခံစားလုိက္မိတယ္။
မလုံျခံဳေတာ့တဲ႔ အနိ႒ာရံုေတြကုိဆက္ဖြဲ႔တဲ႔အသံကုိ ၾကားေနရတုန္းပါလား။

လူကုံထံရပ္ကြက္လည္း မလုံျခံဳဘူး
ၿမိဳ႕စြန္ျခံဝန္းေလးလည္းမေအးခ်မ္းဘူး
တစ္ေယာက္ထဲေနတယ္
တိုက္ခန္းေလးထဲ လက္သည္မေပၚဘူး
အိမ္ႀကီးရခုိင္နဲ႔အေႁခြအရံနဲ႔ေနတယ္
အိပ္ခန္းထဲမွာ အကုန္မရႈမလွ
လူမမယ္သားသမီးေလးေတြလည္း
အလြတ္မေပး
အေဖ့ေဘးမွာတေယာက္
အေမ့ေဘးမွာတေယာက္
ဓာတ္ပုံေတြက ျမင္မေကာင္းဘူး
တရားခံက ဘယ္မွာလဲ။


လူသတ္တရားခံေတြဘယ္မွာလဲ။ ေခတ္ကုိသတ္ေနတဲ႔တရားခံေတြလားလုိ႔ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေတြးေနမိတယ္။ ေတြးမရ။ မဟုတ္ဘူး။ ေတြးၾကည့္ရင္တေျဖးေျဖးေပၚလာႏိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ေတြးရံုပဲ ေတြးႏိုင္ပါတယ္။ တရားခံအစစ္ကုိလက္ထိပ္ခတ္ၿပီး တရားရံုးကုိမတင္ႏိုင္ေသးဘူး။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံဟာ သဲလြန္စေပ်ာက္ေနတဲ့ကႏၲာရထဲေရာက္ေနသလုိ ခံစားမိတယ္။ ေခတ္ႀကီးက ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တာလား။ လူေတြကရက္စက္တာလား။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးရင္း ကႏၲာရထဲမွာ တေစၧအေျခာက္ခံေနရတယ္။

တေစၧေတြကေျခာက္လွန္႔ႏိုင္တယ္
လူေတြက ရွင္သန္ႏိိုင္တယ္
ပန္းေတြမပုိ႔ျဖစ္လည္း
သူတို႔သြားမယ့္လမ္းက ေျဖာင့္ပါတယ္။


ဒီႏိုင္ငံရဲ႕လူတေယာက္အေနနဲ႔တာဝန္ေက်ခဲ႔သူေတြသြားမယ့္လမ္းကေတာ့ ေျဖာင့္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔လူေတြမွာေတာ့ မလုံျခံဳမႈေတြကုိ ရင္ဆိုင္ေနရဦးမယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေငးငုိင္ေနမိတယ္။ ေငးငုိင္ေနရင္းကပဲ အသံေတြကုိ နားစြင့္ေနမိတယ္။ အဲဒီအသံက စားပြဲဝိုင္းကလြင့္လာတဲ႔တယ္။ ေခတ္ရနံ႔မဂၢဇင္းထဲက ဆလုိင္းေႏြ မင္းတပ္က ကာရန္ေတြလာၿပီး ပစ္ထည့္လုိက္တယ္။

သူတစ္က်ပ္ ကုိယ္တစ္က်ပ္ကိစၥ
ေမႊသမွ် မႏွံ႔ေသးဘူးထင္ပါ့
ဇာတ္ေမ်ာႀကီး အံ့ၾသျခင္းေတြနဲ႔
ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ေခါင္းညိတ္
ေခါင္းေအးရမယ့္ကိစၥ
ေခါင္းခ်င္းၿပိဳင္ ေခါင္းခါ
ေခါင္းမာၾကတဲ့ အခါ။


ေအာ္ ေခတ္ႀကီးေခါင္းမာေနတုန္းပါလား။ စားပြဲဝိုင္းမွာအတူထိုင္ၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ လုိက္ၾကရင္ ေႏြးေထြးမႈရႏိုင္တာေပါ့။ ေခါင္းမာေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးဟာ ကေလးတေယာက္အနာဂတ္ေပ်ာက္လုိ႔ ငုိေနရမွာေပါ့။ မခက္တဲ႔အေျဖကုိမရႏိုင္တဲ႔နည္းနဲ႔ရွာေဖြေနပါလားလုိ႔ ေတြးမိရင္းစားပြဲဝိုင္းက ထြက္လာတဲ့ အသံကုိ ဆက္နားေထာင္လုိက္တယ္။

ေကာက္ရိုးပုံထဲက အပ္တေခ်ာင္း
စပါးခြံၾကားက ႏွမ္းတစ္ေစ့
အရွည္ၾကာဆုံးေသာလြန္ပြဲ
ၾကက္လည္းေမာ ယာလည္းညက္ခဲ႔
ပ်ားလည္းစြဲ ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္ပါေစ
မတူတာေတြေဘးဖယ္
အဲဒီသီအိုရီအတိုင္း
အဲသလုိေျဖရွင္းလုိက္ၾကရာ
တူတာမရွိခဲ႔တဲ႔ စားပြဲဝိုင္းဟာ
ခုထိ
ဘဲဥပုံေပါက္လုိ႔။

 
ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသလုိ အေျဖကုိမရႏိုင္တဲ႔နည္းလမ္းနဲ႔ရွာေဖြေနရင္ အစရွာမရတဲ႔စားပြဲဝိုင္းဟာ ဘဲဥပုံေပါက္ေနမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း သဲလြန္စေတြေပ်ာက္သြားတဲ့ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးျဖစ္ေန မွာပါ။ ေခတ္ ႀကီးကပဲ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေနတာလား။ လူေတြကပ ဲစိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေနတာလား။
ကၽြန္ေတာ္လည္း မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။
မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့တာပါ။
အဲဒါနဲ႔ေခတ္အသံေတြကုိ ဆက္နားေထာင္လုိက္တယ္။
ေခတ္ရနံ႔မဂၢဇင္းထဲကေန ေနစိမ့္ရဲ႕ကာရန္ေတြ မ်က္ႏွာဖုံးရွင္ အေနနဲ႔လြင့္ပ်ံလာတယ္။

ေရာက္ရာအရပ္က ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတဲ့အခါ
ရွင္သူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ေသသူေတြ ငုိေႂကြးခဲ႔ရတယ္
ၾကယ္ေငးသူသက္သက္ပါ
ႏွစ္ကာလမ်ားလအကန္႔အသတ္မွာ
အမွန္တရားအတြက္ ဘယ္သူကမ်ား အေရျပားခြာခ်ရဲခဲ႔သလဲ
အတိုင္းအဆမရွိ
လွည့္ဖ်ားေကာက္က်စ္ယုတ္မာရက္စက္မႈေတြရဲ႕
သိပ္သည္းဆ


ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္ေနတဲ့အသံကို ခဏမၾကားလုိက္မိသလုိျဖစ္သြားတယ္။ အေတြးေတြက အေဝးဆီကုိလြင့္ေမ်ာသြားတယ္။
ဒီေခတ္ဟာ ေခတ္ေဟာင္းကျပန္ျပီးေခ်ာင္းေျမာင္းတာခံေနရတယ္လုိ႔ စိတ္ထဲခံစားေနမိတယ္။


တခုခုဟာ အေရျပားေအာက္က
ျဖဲထြက္လာေတာ့မယ့္အတိုင္း
ေခ်ာင္းေျမာင္းေနပုံပဲ
မ်က္ႏွာမွာ မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ထားေပမယ့္
မ်က္ႏွာမွာ မ်က္ႏွာဖုံးရွိမေနခဲ႔ပါ
ေခတ္ႀကီးက ေဆြးျမည့္ေတာ့မယ္လုိ႔ ေကာလဟလျဖစ္ေနၿပီ
အေက်ာက္အကန္ျငင္းဆန္ေနတုန္း
ဒါေတာင္
ၾကယ္ေတြကုိနာမယ္တပ္ေပးမယ္ တကဲကဲ။


ေနစိမ့္ေရ…
မ်က္ႏွာဖုံးရွင္ဟာ ဘယ္သူဆိုတာ ေခတ္က သိေနတယ္ေလ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႔မ်က္ႏွာဖုံးကုိတပ္ထားေပမယ့္ ေခတ္ဆိုးထဲကထြက္လာတဲ႔လူေတြက မ်က္ႏွာဖုံးေတြ ကြာက်ကုန္ပါၿပီ။ ဒါကုိၾကယ္ေတြနာမယ္တပ္ေပးမယ္ဆိုတာကုိေတာ့ ဘယ္သူမွ လက္ခံၾကမယ္မထင္ပါဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ညည္းသံကုိပဲၾကားေနမိတယ္။
ေယာဟန္ေအာင္က မိုးမခအြန္လုိင္းေပၚက ေျပာေနတယ္။


ဒီၿမိဳ႕ဟာ ေနဖို႔မေကာင္းေတာ့ဘူး တဲ႔
ဒီၿမိဳ႕ဟာ ေနဖို႔မေကာင္းေတာ့ဘူး
ငါတို႔ၾကားထဲ ဆူးခံ
သူစိမ္းဆန္ဆန္
ျဖစ္လာကတည္းကေပါ့။


ဟုတ္တာေပါ့။ သူစိမ္းဆန္လာတဲ့ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဘယ္ေနလုိ႔ေကာင္းေတာ့မွာလဲ။
ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြလည္းေပ်ာက္ကြယ္ေနမွာေပါ့။

ဒီၿမိဳ႕ဟာ တတိယကမၻာဆန္ဆန္
မြမ္းမံထားတဲ့ၿမိဳ႕ပါ
ဆင္းရဲသားနဲ႔က်ဴးေက်ာ္ထူေပါတယ္
ေရာဂါဘယနဲ႔တပြဲထိုး ကုထုံး reform ေတြေပါတယ္
ကားလမ္းခ်ဳိင့္ခြက္ေပါတယ္
အေျပာညာမီးျပၿပီး အလုပ္ဘယ္ဖက္ေကြ႔ခ်သြားတဲ႔ကားေတြမ်ားတယ္
လာဘ္ေခၚပါးစပ္ေတြေပါတယ္
အိပ္ကပ္ေဖာင္းေရး ပုိက္ဆံထည့္ဖို႔ေလာက္ပဲ
ၾကည့္ေနတဲ႔သူေတြမ်ားတယ္
မုဆိုးေတြေတာလည္တယ္
လက္ညိႇဳးးတေကြးမွာ မနက္ျဖန္ေတြ
ေထြးခနဲ ပုံက်သြားတယ္


အသံေတြေတာင္စိတ္ပ်က္သြားတဲ႔၊ ဒီၿမိဳ႕ထဲက ထြက္ခဲ႔တယ္။ ေနာက္ေက်းလက္ဖက္ကုိလမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ လာခဲ႔တယ္။ ေက်းလက္ေတာလမ္းတေနရာမွာ ကေလာကရွမ္းႀကီးရဲ႕အသံၾသၾသႀကီးကုိၾကားမိၿပီး နားစြင့္လုိက္တယ္။
လြမ္းမရတဲ႔သီခ်င္းကုိဆိုေနပါလား။

ရင္က်ပ္ေနတဲ့တိတ္ေခြ

ေခြးသြားစိပ္ေႂကြေနတဲ႔ကက္ဆက္
အခန္းပ်က္ေနတဲ႔ဘက္ထရီအုိး
ရြာရိုးတေလွ်ာက္အေမာေဖာက္ေနဆဲ

ေက်းလက္ရဲ႕နားရြက္ထဲကုိ
ဆူးလွည္းႀကီးေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖတ္ေမာင္းသြားခဲ႔ေပါ့။


ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကုိခါယမ္းလုိက္မိတယ္။ ေအးခ်မ္းမယ္ထင္ရတဲ႔ေက်းလက္ေတာင္မေအးခ်မ္းဘူး။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ ဘယ္ကေရာက္လာမလဲ။ မေမွ်ာာ္လင့္ရဲေတာ့စရာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခတ္ကို စိတ္ပ်က္ၿပီး ျပတင္းတံခါးကို ပိတ္လိုက္တယ္။


ကိုႏိုင္း 

အတြဲ(၁၃)၊အမွတ္(၆)၊ ၉-၁၅၊ေဖေဖာ္ဝါရီ၊၂၀၁၇

ရန္ကုန္တိုင္းမ္ ဂ်ာနယ္
+ စာေရးသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ေဖာ္ျပပါသည္။