Tuesday, December 6, 2016

k

သစ္ခက္သံလြင္ကဗ်ာရွည္၊ သုထက္မွဴ း ၏ " တခင္းလံုး အခါးခ်ည္းသက္သက္သီးတဲ့ရာသီ"



တခင္းလံုး အခါးခ်ည္းသက္သက္သီးတဲ့ရာသီ

KT#
 ကဗ်ာဆရာကေတာ့
ကဗ်ာဆရာလိုပဲ ေတြးပါတယ္
ဒီလိုမ်က္ဝန္းငယ္ေလးေတြထဲ
အေၾကာက္တရားကို ဘာေၾကာင့္မ်ားပစ္စိုက္
ဘာတခုမွ မခမ္းနားဘူး
ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကီးက်ယ္သြားႏိုင္ပါသလဲ
အဆင့္ဆင့္
အေၾကာက္တရားေပၚမွာ အမုန္း
အမုန္းမ်ားေပၚမွာ ဒဏ္ရာ
အခ်စ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးေလသလား
ကဗ်ာဆရာကေတာ့ ကဗ်ာဆရာလိုပဲ
ေမးခြန္းေပၚ သံသယေတြဆင့္
သူတို႔ … ညေတြ
သူတို႔ေန႔ေတြ
အိပ္ေရးမဝတဲ့မ်က္၀န္းႏုႏုေတြထဲ
အမဲလိုက္ ကႀကိဳးကကြက္
အႏုပညာကေတာ့ ဘယ္လိုဆန္ႏိုင္ပါ့မလဲကြယ္
ေသြးရူးေသြးတန္း …
ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲ ...
အပိုင္းပိုင္း … အျပတ္ျပတ္
ယမ္းေငြ႔ … ေပါက္ကြဲ
ဒါ … က်ဴးလြန္သူရဲ႕အမုန္းလား
ဖိႏွိပ္ခံသူတို႔ရဲ႕အမုန္းလား
ေသျခင္းတရားနဲ႔ ကစားတဲ့စစ္
ဘယ္သူပစ္ခ်ခဲ့တဲ့ ဘဝေတြလဲ
ကဗ်ာဆရာကေတာ့
ေမးခြန္းေပၚ…ေမးခြန္းဆင့္
သူတို႔ခမ်ာ
အမုန္းေပၚမွာ ဒဏ္ရာ …
အေ၀းႀကီးပါလို႔ …ေျပာလို႔ျဖစ္မလား
အစၥေရး … ပါလက္စတိုင္း
အေမရိကန္ … အာဖဂန္နစၥတန္
အိႏိၵယ…ပါကစၥတန္
… … …
စစ္မီးတို႔ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ျမဴးရာ
စစ္နဲ႔အခ်စ္ကို ႏိႈင္းယွဥ္တာေလာက္
ည့ံဖ်င္းေပ့ါပ်က္တဲ့ စကားလံုး
ရွာမေတြ႔ေသးဘူး
ေသျခင္းတရားနဲ႔
တို႔တေတြက အႁမႊာဆိုခဲ့ရင္
သူတို႔က ရင္ခ်င္းဆက္အႁမႊာ
အဲဒီလိုမ်ဳိး ေန႔ေတြညေတြ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ဘယ္လိုေမြးျမဴၾကမလဲ
ဉာဏ္ပညာကို ဘယ္လိုဖြံ႔ထြားေစမလဲ
စိတ္လိုလက္ရ … ဆုေတာင္းသံတခ်ဳိ႕လည္း
အမ်က္သိုတတ္္တဲ့ ဘုရားသခင္အတြက္
မိရိုးဖလာ ဆန္ခ်င္ဆန္ေနလိမ့္မယ္
“ကရုဏာတရားခ်ီးျမႇင့္ေပးပါ”
ဆံုးရံႈးရျခင္းက … ယဥ္ပါးေနလြန္းလို
မိရိုးဖလာ ဆန္ခ်င္ဆန္ေနလိမ့္မယ္
“ကရုဏာတရား ခ်ီးျမႇင့္ေပးပါ”
ဆံုးရံႈးရျခင္းက … ယဥ္ပါးေနလြန္းလို႔
ငိုေႂကြးရျခင္းအတတ္က
တဖက္ကမ္းခပ္သြားလို႔
ႏွလံုးသားကို
က်ဳံ႕ထားရတာ
မထူးပါဘူး မျခားပါဘူးဆိုၿပီး
ပခံုးခ်င္းယွဥ္တာ မဟုတ္ရပါဘူး
ေျခရာတိုင္း … ဒဏ္ရာခ်င္းညိႇတာ
မဟုတ္ဘူး …
ကဗ်ာဆရာကေတာ့ ကဗ်ာဆရာလိုပဲ
ခံစားရမွာေပ့ါ
က်ဳံ႕ဝင္ႏွလံုးသားခ်င္း စြဲကပ္ထိစပ္
ဒီမွာကလည္း …
ထုတ္လုပ္မႈတံဆိပ္ ခဏခဏေျပာင္းတပ္
ခံရတဲ့ …မိႈစြဲအနာဂတ္ႀကီးနဲ႔
ေတာပိုင္ေတာင္ပိုင္ေတြကလည္း
“နတ္ေနကိုင္း” မသိ … ဘာမသိ
တပင္လံုး … သင္းသတ္ျခင္းခံရတဲ့ သစ္ပင္
တကိုယ္ေရ … ဟင္းလင္းေသြ႔ေသြ႔ေမွာင္
ဖားကိုအပူေပးတဲ့ ဥတုပ်က္ပမာ
မသိျခင္းဆင္းရဲ ဝဲကေတာ့ထဲ
မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေမာ
တျဖည္းျဖည္း ေႏြးသထက္ေႏြးလာတဲ့
ဇာတိေျမ … ဝကၤႏၱာအိမ္ထဲ
မင္းတို႔မွာ
ငါတို႔မွာ “ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း“ ႀကီးထဲထိုင္ၿပီး
အာဒမ္နဲ႔ ဧ၀ေရွ႕ေမွာက္က …
မခြာႏိုင္ေသးတဲ့ “အမွန္တရား” ကို
ေမွ်ာ္လို … ေမွ်ာ္ရ
သားစိမ္း ငါးစိမ္းကိုပဲ
ခံတြင္းလိုက္ေနတဲ့ “ အသိတရား” ကုိ
မီးနဲ႔ေတြ႔ပါေစေၾကာင္း
ဆုေတာင္းလို ေတာင္းရ ၊
ရိုမီယုိနဲ႔ ဂ်ဴးလီယက္မ်က္ဝန္းထဲက
“ကရုဏာ” တရားကို ေစာင့္လို … ေစာင့္ရ …
ေရာက္မလာခဲ့ဘူးေနာ္ …။
မင္းတို႔ … ငါတို႔ … မ်က္ဝန္းေတြထဲ
လျပည့္ညေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲရင္း
နားေတြထဲ …
ဒီေရတက္သံကို ဂီတလိုခံစား
ေထာင္းေထာင္းထ ယိမ္းႏြဲ႕
အိမ္ရွင္ကို ဧည့္သည္က ေစာ္ကားတာလား
ဧည့္သည္ကို အိမ္ရွင္က ေစာ္ကားတာလား
ခရီးဆံုးရင္ ဘယ္လို ၊
ဧည့္ခန္းထဲ
ၿခံထဲ ဝင္းထဲ
အိပ္ရာေတြထဲ
မစံုမညီ တဖက္တည္း
အနိမ့္ဆံုး … အဆင့္
နယူတန္ကိုပဲ ပါးပါးေလး သိလိုက္ပါ
ငါတို႔ညေတြ အိပ္ေရးဝမယ္
စစ္ဆိုတာ …
ဘယ္သူက … ဘယ္သူ႔ကိုမွ မႏိုင္ဘူး
ခင္ဗ်ားတို႔ အေလ်ာ္အစားက
ႏွလံုးသားစစ္စစ္နဲ႔ ဘဝေတြမို႔ …
သံသရာဆိုတာ ပြဲၿပီးထျပန္ခြင့္မရိွတဲ့ ခရီး
ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း …
ဘုရားသခင္နဲ႔ နီးပါေစ …အာမင္ …။      

သုထက္မွဴ း