Thursday, December 22, 2016

k

သစ္ခက္သံလြင္အက္ေဆး၊ မင္းလြင္ရဲ႕ "ခရီးကျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔"



ခရီးကျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔

မင္္းလြင္
 
 Toronto Film Review
         သယ္စရာပစၥည္းေတြ မရွိေတာ့ေပမယ့္ ေလးလံမႈက ပိုလာတယ္။ ညႇပ္ဖိနပ္စီးထားတဲ့ ေျခေထာက္ဟာ အားကစားဖိနပ္စီးၿပီး ေျခနင္းကိုနင္းရတဲ့ ေျခေထာက္ထက္ေတာင့္ တင္း ေညာင္းညာေနတယ္။ ေျခအိတ္ေဟာင္းဆီကရတတ္တဲ့ ေအာက္သိုးသိုး အနံ႔ကိုမရေတာ့ တခုခု လိုေနသလို။ ခရီးတုန္းက အနည္းငယ္ထိခိုက္မိၿပီး ေသြးစို႔ေနတဲ့ ညာဘက္ေျခသလံုးက ဒဏ္ရာကိုၾကည့္ၿပီး ငါအနည္းငယ္ေပ်ာ္ရႊင္လာတယ္။
           
              မနက္က ကားသံေတြနဲ႔ တျခားဘာမွန္းမသိတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ ႏိုးသြားတယ္။ အျပင္ဘက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေန႔ကလိုသစ္ပင္ေတြ လယ္ကြင္းေတြအစား ကြန္ကရစ္တိုက္ေတြ ဝန္းရံ ထားတယ္။ ဒီေနဘာေန႔လဲဆိုတာ မမွတ္မိေပမယ့္ ဘယ္ႏွရက္ေန႔ ဆိုတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ဂီယာပ်က္လို႔ ျပင္ဆိုင္ပို႔ထားတဲ့ စက္ဘီးကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ကိုယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုင္းေတြ အားလံုးပံုမွန္ပဲ။ 

         ၿမိဳ႕ျပႀကီးက ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ငါ့ေျခေထာက္ေတြ ေကာင္းေကာင္းအလုပ္မလုပ္ဘူး။ အထပ္ျမင့့္တိုက္ခန္းေတြေပါ္တက္ရတာ ကုန္းတက္ေတြကို ဂီယာႀကီးနဲ႔ နင္းတက္ရတာထက္ ပိုပင္ပန္း တယ္။ လမ္းေပၚက လူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ ခရီးတေလွ်ာက္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ မတူဘူး။ ခရီးတေလွ်ာက္ ငါ့ေဘးက ကပ္ကပ္ၿပီး အျပင္းေမာင္းသြားတဲ့ ကားေတြလိုပဲ။ အားလံုးဟာ ေခါင္းထဲမွာ ပရိုဂရမ္တစ္ခုရိုက္ထည့္ၿပီး သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာကို ေရာက္ေအာင္သြားေနၾကသလို။  ခရီးမွာ ငါႏႈတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ့ မ်က္ႏွာဟာ လမ္းမွာ ငါက်ေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ ဇစ္ပိုမီးျခစ္နဲ႔အတူ တေနရာရာမွာ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီမွေတာ့ ေက်ာင္းသြားတဲ့ ကေလးေတြဟာ ခရီးမွာ ငါမၾကာခဏ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ သိုးေလးေတြလိုပဲ။ 

             လမ္းေပၚက ကားေတြနဲ႔ လမ္းေထာင့္က လူေတြကိုၾကည့္ေနရင္း ခရီးထြက္တုန္းက မနက္ခင္း တခုကို သတိရတယ္။ ကခ်င္ရြာက တဲတလံုးမွာအိပ္ရာႏိုးၿပီး လမ္းေပၚထြက္ ေျမာက္ဘက္ကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ျမဴေတြ ႏွင္းေငြ႔ေတြၾကားက ေက်ာက္တံုးတင္းၾကမ္းနဲ႔ လမ္း။ အလင္းေရာင္မေမြးဖြားေသးတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က အဲသည္ျမင္ကြင္းဟာ လွ်ဴိ႕ဝွက္စိတ္ကူး ယဥ္ဆန္ၿပီး စိန္ေခၚမႈအျပည့္နဲ႔ ျမင္ကြင္းပဲ။

           ၿမိဳ႕ထဲက ကုန္တိုက္ႀကီးေတြ ေစ်းဝယ္ေနရာႀကီးေတြကို ငါျမန္ျမန္ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ညေနေမွာင္စပ်ဳိးခ်ိန္မွာ ကခ်င္ရြာတရြာအဝင္က (ရိုးရာကိစၥတခုုခု လုပ္ထားပံုရတဲ့) တိရစာၦန္ ႀကီးငယ္ေတြ ရဲ႕ေခါင္းေတြခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ သစ္ပင္တန္းကို တအားနင္းၿပီး ျဖတ္ခဲ့သလိုမ်ဳိးပဲ။

            ခရီးကျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔ဟာ ဘာေန႔လဲဆုိတာ ငါမသိဘူး။ ဘယ္ႏွရက္ေန႔လဲဆိုတာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ျမင္ကြင္းေတြ အသံေတြ အနံ႔ေတြ ခံစားမႈေတြ ဟာ ႏွစ္ထပ္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ လက္ရွိခံစားမႈနဲ႔ ခရီးကရတဲ့ အာရံုေတြဟာ တခုနဲ႔တခု ထပ္ေန ရက္ေဖာက္ေနၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာထိုင္ၿပီး ငါမသိတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ေနရင္း ခရီးတုန္းက ငါျဖတ္ေက်ာ္ ခဲ့တဲ့သစ္ပင္တန္းေတြကိုပဲ သတိရေနတယ္။ ခရီးတုန္းက စက္ဘီးနင္းေနရင္း ငါဘာေတြးေနလဲဆိုတာ ခုျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ 
             ခင္ဗ်ားသာ စက္ဘီးနဲ႔ ခရီးရွည္တခုထြက္ဖူးခဲ့ရင္ ခရီးကျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔ကို ပိုနား လည္ႏိုုင္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။

မင္းလြင္