Friday, November 4, 2016

k

သစ္ခက္သံလြင္၊ ဘဝျဖတ္သန္းမႈမွတ္တမ္းမ်ား၊ စိုးလြင္(၂၁၁)(ဝမ္ခ) ရဲ႕ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဘဝလမ္းမ်ား-၈၈ (ဓား ဓားခ်င္​း လွံ လွံခ်င္​းယွဥ္​မယ္​ဆိုလို႔-၂)



ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဘ၀လမ္းမ်ား(၈၈)..

၁၉၈၈ -ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုေနာက္ပိုင္းကာလ စစ္အာဏရွင္စနစ္ အဆုံးတိုင္ပ်က္သုဥ္းခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (မ.က.ဒ.တ) ရဲ႕ ေတာ္လွန္​​ေရးခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ က်ေနာ္ပါဝင္ခဲ့ရာ (၁၉၈၈-၁၉၉၄) ကာလ ကိုယ္ေတြ႔ၾကဳံဆုံခဲ့ရမႈမ်ား ကို က်ေနာ္နဲ႔အတူ သက္စြန္႔ဆံဖ်ားတိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္မ်ားအား အမွတ္ရဂုဏ္ျပဳျခင္းအျဖစ္​​ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းက လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားသိရွိေလ့လာႏိုင္ရန္အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း..သစ္ခက္သံလြင္ အြန္လိုင္းမွ တဆင္ေရးသားတင္ဆက္လိုက္ပါသည္။ 
 စိုးလြင္
(၂၁၁) (၀မ္ခ)

 ဓား ဓားခ်င္း …လွံ လွံခ်င္း ယွဥ္မယ္ဆိုလို႔



ဒုတိယပိုင္း 
ဒါနဲ႔ပဲ ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္​​ေနရာမွာ လုပ္မယ္ဆိုတာကို ေဆြေႏြးၿပီး ဖိတ္စာေတြကို ဒီည အၿပီးရိုက္ထားဖို႔ မွာၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္ေနာက္​​ေန႔မနက္ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာ က်ေနာ္ ေရာက္သြားေတာ့ ရိုက္ထားတဲ့ဖိတ္စာေတြယူၿပီး က်ေနာ္ကေတာ့ ေမာင္ငံဘက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကိုေတာ့ ဒိုင္းရင္ကြင္းဘက္ကို လိုက္​​ေဝ လိုက္ၾကတယ္
ေနာက္​​ေန႔မနက္ သမဂၢဖြဲ႔ဖို႔ခ်ိန္းထားတဲ့ ေမာင္​​ေမာင္တိုးအိမ္ကို ေစာေစာေရာက္သြားၿပီး ဘယ္သူေတြလာမလဲလို႔ စိတ္​​ေစာစြာနဲ႔ေစာင္ေနမိတယ္။ လူ ၂၀ ေလာက္လာရင္ပဘဲ မဆိုးလွဘူးလို႔ ေတြးေနမိ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ခ်ိန္ထားတဲ့အခ်ိန္မတိုင္ခင္မွာဘဲ ေမာင္​​ေမာင္တိုးအိမ္​​ေရွ႕မွာ လူ ၁၀၀ ေလာက္စုမိလာေတာ့ မူလလုပ္မယ္ေမာင္​​ေမာင္တိုးအိမ္ကေန မ်က္​​ေစာင္းထိုးမွာရွိတဲ့ တရုတ္ဘုံေက်ာင္း တခု မွာ အစည္းအေဝးကို ေျပာင္းလုပ္ခဲ့ရတယ္
(ဘုံေက်ာင္းကို ဘယ္သူေျပာေပးလည္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး)
က်ေနာ့္ပထမရည္႐ြယ္ခ်က္က သူငယ္ခ်င္ေတြျဖစ္ခ်င္တဲ့ သမဂၢျဖစ္​​ေအာင္ လူစုေပးဖို႔တခုထဲ ရည္႐ြယ္ထားေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္ေတြေတာင္းဆိုခ်က္နဲ႔ အခမ္းအနားမွဴး လုပ္ရျပန္​​ေရာ။ က်ေနာ္ဝတ္ထားတဲ့ အက်ႌနဲ႔လုံခ်ည္က အခမ္းအနားအမွဴးအေနနဲ႔ ၾကည့္မေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး သူတို႔၀တ္လာတဲ့ ေကာ္လာ ကတုံးေတြ လုံခ်ည္ေကာင္းစားေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္ေတြက ဝိုင္းလဲေပးၾကတယ္
(မိုက္ခရိုဖုံးေတြကိုလည္း ဘယ္သူေတြက ဘယ္ကငွားၿပီး လုပ္​​ေပးသြားမွန္ မသိေတာ့ဘူး။ လိုအပ္ာ ကို ကိုယ့္အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ကိုယ္လုပ္သြားၾကတာ)
အခမ္းအနားကို အစီစဥ္အတိုင္းက်င္းပၿပီး ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ သမဂၢဖြဲ႔ဖို႔လုပ္​​ေတာ့ က်ေနာ့္ကို အေထြေထြအတြင္ေရးမွဴးတာ၀န္​​ယူဖို႔ အားလုံးက ဝိုင္းတိုက္တြန္းၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္အားလုံးကို ရွင္းျပ လိုက္တယ္။ ကေနာ္ ႏိုင္ငံေရးကို နားမလည္ပါဘူး၊ က်ေနာ့္ထက္နားလည္တဲ့ ၇၄ ထြက္ ႏိုင္ငံေရး သမားအကိုႀကီးေတြ တာ၀န္ယူၿပီးလုပ္ၾကပါ။ က်ေနာ္​​ေတာ့ ရုိးရိုးအဖြဲ႔ဝင္ေယာက္ေနနဲ႔ပဲ အဖြဲ႔ကို အကူအညီေပးပါရေစလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ကိုေျပာမရေတာ့ က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္ေတြကိုပါ တာဝန္ယူဖို႔ေျပာၾကေပမဲ့ သူတို႔လည္း ျငင္းလိုက္ၾကတယ္(အဖြဲ႔တိုင္းမွာ ေနရာလုတတ္တဲ့ ဓေလ့ကို ေတြ႔ဖူးခဲ့တဲ့က်ေနာ္အဖို႔ေတာ့ ေနရာမလုတတ္တဲ့ ကေနာ့္သူငယ္ခ်င္ေတြကို ေလးစားမိတယ္)
ေကာ္မတီ၀င္​​ေတြလည္း က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစုကိုရုံးကိုေနတိုင္းလာဖို႔ ဖိတ္တယ္။ သြားတိုင္း လည္းအကိုႀကီးေတြက က်ေနာ္တို႔ကို မုန္႔႔ဖိုးေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ကေနာ္လည္း သမဂၢရုံးကို သြားလိုက္ မသြားလိုက္ စက္ရုံရွိတဲ့ ဘားအံကို တက္သြားလိုက္ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ျပန္လာလိုက္နဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ၁၉၈၈ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္​​ေန႔ကိုေရာက္လာေရာ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
အဲဒီေန႔မနက္မွာ သမဂၢအစည္းအေဝးျပဳလုပ္​​ေတာ့ ေမာ္လၿမိဳင္တၿမိဳ႕လုံး အေထြေထြသပိတ္ပြဲႀကီးကို မနက္ဖန္မွာျပဳလုပ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၾကတယ္။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ တၿမိဳ႕လုံးကို စည္ရုံးလႈံ႕ေဆာ္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစုကို တာ၀န္​​ေပးတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ၿမိဳ႕ပတ္လႈ႔ံေဆာ္ဖို႔ ကားေတြ၊ စပီကာေတြ ငွားေပါ့။
အကုန္လုံးအဆင္သင့္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ စစ္တပ္အာဏသိမ္ေၾကာင္းကို ေရဒီယုိက ေၾကညာပါေလ ေရာ။ လူႀကီးေတြလည္း ဘာဆက္လုပ္ရမွန္မသိ ေတြေဝကုန္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္တစု ကေတာ့ ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့ကိစၥ ေနာက္ဆုတ္စရာမရွိဘူးဆိုၿပီး(စစ္တပ္ရဲ႕အပစ္ တခါမွမခံဘူးေတာ့ မ်က္ကန္း တေစၧမေၾကာက္ ျဖစ္​​ေနတာ) လူႀကီးေတြခြင့္ျပဳခ်က္ကိုမေတာင္ေတာ့ဘဲ မနက္ဖန္ေထြေထြသပိတ္ျပဳလုပ္မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ၿမိဳ႕လုံးပတ္​​ေၾကညာလိုက္တာ ည ၉ နာရီထိုးမွပဲ အိမ္ျပန္​​ရာက္ၾကေတာ့တယ္
ေနာက္​​ေန႔မနက္ ၆ နာရီေလာက္ က်ေနာ္ သမဂၢရုံးေရွ႕ေရာက္သြားေတာ့ လူ ၁၀ ေယာက္​​ေလာက္ဲ ရုံးေရွ႕မွာေတြ႔ရတယ္။ ၇ နာရီေလာက္အထိ လူအင္အားက ၅၀ ေလာက္ဲရွိေသးလို႔ က်ေနာ္လည္း ဘာလုပ္ရမွန္မသိဘဲ စိတ္ပ်က္​​ေနတုန္း တကၠသိုလ္တက္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ေက်ာ္လြင္က" မင္းတို႔က ခ်ိန္းထား တဲ့အခ်ိန္ထက္​​ေက်ာ္​​ေနၿပီး..လုပ္အုံးမလား ဘာလဲေၾကာက္​​ေနၿပီလား"လို႔လဲ ဆိုလိုက္​​ေရာ ဘာျဖစ္လို႔ေၾကာက္ရမလဲ..အခုပဲ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး(အမွန္က ေၾကာက္​​ေနတာ..ဒီေကာင္ ေက်ာ္လြင္ ေျပာလိုက္မွ မခံခ်င္စိတ္​​ေရာ ရွက္စိတ္နဲ႔ေရာ ထလုပ္တာ) က်ေနာ္လည္း သမဂၢရုံးထဲဝင္၊ ခြပ္​​ေဒါင္း အလံေတြယူၿပီး နီးရာ ဝါးလုံးမွာခ်ီၿပီး အလံလည္း ေထာင္လိုက္​​ေရာ ရွိသမွ်လူအုပ္က လက္ခုပ္ိုင္းတီး လိုက္ၾကတာ က်ေနာ္လည္း ၀မ္းသာလြန္လို႔ ေၾကာက္စိတ္ပါ ေပ်ာက္သြားတယ္
အားလုံးလည္း က်ေနာ့္လိုပဲ ခံစားရမယ္ ထင္ပါတယ္။ လူအင္းအားလည္း ၂၀၀ ေလာက္နဲ႔ ေစ်းႀကီးေရွ႕ ေအာက္လမ္းမႀကီးအတိုင္းထြက္လာလိုက္တာ ထား၀ယ္တံတားေရွ႕ေရာက္​​ေတာ့ အင္းအားက ေထာင္​​ေက်ာ္သြားၿပီ။
ဒီလိုလာရင္နဲ႔ ယာဥ္ထိန္းရဲတပ္ဖြဲ႕ရုံးေရွ႕ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ စစ္​​ေၾကာင္းဟာ ရဲေဘာ္ကုန္းဘက္ခ်ဳိး တက္သြားတာကို စစ္​​ေၾကာင္ေနာက္​​ေရာက္​​ေနတဲ့က်ေနာ္ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ (စစ္​​ေၾကာင္းစထြက္ခ်ိန္ကတည္းက ေအာက္လမ္းမႀကီးအတိုင္းသြားဖို႔ က်ေနာ္မွာထားၿပီးသား။ ဘာေၾကာင့္ဆို.. လူစည္တဲ့ေအာက္လမ္းမႀကီးအတိုင္း ခ်ီတက္ရင္ လူအင္အားတိုးပြားလာမယ့္အျပင္ တခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္​​ေတာင္ ပိုးစိုး ပက္စက္မျဖစ္​​ေလာက္ဘူးေပါ့)(ေနာင္ ျပန္စဥ္းစားတိုင္း လမ္ေၾကာင္ေျပာင္ေအာင္ လုပ္သူကို မသကၤာျဖစ္မိတယ္)
က်ေနာ္လည္း လမ္ေၾကာင္းျပန္​​ေျပာင္းဖို႔ စစ္​​ေၾကာင္ေရွ႕အမီသြားေပမဲ့ မမီလိုက္ခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ မထူး ဇာတ္ခင္းၿပီး သြားလိုက္တာ ေထာင္​​ေရွ႕ အဝိုင္းအေရာက္မွာ စစ္ကား ၃ စီးနဲ႔ ပိတ္ဖမ္းတာခံရေတာ့ တာပဲ။ စစ္သားေတြ ခုန္ဆင္းလာတာေတြ႔တာနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းက လိုက္လာသူေတြ ထြက္​​ေျပးသြားေတာ့ ေရွ႕ပိုင္းကလိုက္လာတဲ့ လူ ၅၀ ေလာက္ဲ က်န္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္​​ေျပးရင္ လြတ္တယ္။ ေျပးလဲေျပးခ်င္ပါတယ္...ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္နဲ႔အတူရွိေနၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္​​ေတြကို ငဲွ႔တာေရာ..ေခါင္ေဆာင္ဆိုတဲ့အသိ ရွိတာေရာေၾကာင့္ မေျပးျဖစ္ဘူး။ ဆင္းလာတဲ့စစ္သားေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ကုိဆူဆဲၿပီး တပ္ဦးမွာရွိေနတဲ့အလံေတြကို သိမ္းလိုက္ၾကတယ္
ကားေခါင္းကပါလာတဲ့ ဗိုလ္မွဴးက" ဒီေကာင္​​ေတြကို ရိုက္ပစ္ သတ္ပစ္" လို႔ ေအာ္​​ေနေပမဲ့(ေျခာက္တဲ့ သေဘာနဲ႔ ေအာ္ခဲ့တာပါ။ တိုင္းမွဴးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဉာဏ္လင္းက သူ႔ရဲေဘာ္​​ေတြကို ပစ္ဖို႔ခတ္ဖို႔ အမိန္႔မေပးခဲ့ပါဘူး) ဆင္းလာတဲ့ ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္ကေတာ့ "ညီေလးတို႔ရာ လူႀကီးမႀကိဳက္တာ မလုပ္ၾကပါနဲ႔"ဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ကိုေခ်ာ့ေမာ့ေျပာပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်ေနာ့္ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္မိ လိုက္​​ေတာ့ တကၠသိုလ္တက္ဖက္ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္​​ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ လူ ၅၀ ေလာက္မွာ သူတို႔ႏွစ္​​ေယာက္ဲ မိန္းကေလး။
ဖမ္းခံထိတဲ့မိန္းကေလးေတြကို မုဒိမ္းက်င့္တယ္လို႔ ၾကားဖူးတဲ့က်ေနာ္သူတို႔ႏွစ္​​ေယာက္ကို ထြက္​​ေျပးဖို႔ တိုးတိုးကပ္​​ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ခမ်ာလည္းေၾကာက္ၿပီး ဘာမွလုပ္တတ္တဲ့ပုံမရေတာ့ဘူး။ ဘယ္ကိုေျပးရမလဲလို႔ က်ေနာ္ကိုေမးလာလို႔ က်ေနာ္လည္း လူေတြေျပးဝင္သြားတဲ့ တရုတ္ဘုံေက်ာင္း တခုကို ၫႊန္ျပေပမဲ့ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ၿပီးသာ ရပ္​​ေနတာေတြ႔လို႔...ေျပး ေျပးလို႔ ပါးစပ္ကလည္း သတိေပးရင္း သူတို႔ႏွစ္​​ေယာက္ကိုတေယာက္တဖက္ဆြဲရင္ ဘုံေက်ာင္းထဲကို က်ေနာ္တို႔ ေျပး၀င္လိုက္ယ္။ အေနာက္က စစ္သားေတြရဲ႕မေျပးဖို႔ ေအာ္သံၾကားေပမဲ့ ဂရုမစိုက္​​ေတာ့ဘူး။ ဘုံေက်ာင္းထဲကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အရင္ထြက္​​ေျပးလာတဲ့လူေတြက သူတို႔ေျပးရင္လြားရင္ ကိုးရိုးကာရားျဖစ္ခဲ့တာတြကို ရီေမာေျပာေနၾကတာေတြ႔လို႔.."ေနာက္မွာ ခင္ဗ်ာတို႔ပေထြးေတြလိုက္လာၾကၿပီး" ေျပာလိုက္မွ ဘုံေက်ာင္ေနာက္ဘက္ကို ထြက္​​ေျပးကုန္ၾကတယ္
က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္လည္း ဘုံေက်ာင္ေနာက္ဖက္ကို လိုက္ထြက္လိုက္​​ေတာ့ သံဆူးႀကိဳးကို ေက်ာ္​​ေနတဲ့ လူအုပ္စုကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္ေယာက်္ားေလးေတြက သံဆူးႀကိဳးကို လြယ္လြယ္ကူကူ ခုန္​​က်ာ္သြားေပမဲ့ က်ေနာ္နဲ႔ပါလာတဲ့ မိန္းကေလးနွစ္​​ေယာက္က မေက်ာ္ႏိုင္လို႔ က်ေနာ္လည္း သံဆူး ႀကိဳးကိုၿဖဲၿပီး သူတို႔ကိုထြက္​​ေစတယ္
ပထမတေယာက္ ထြက္ၿပီးသြားလို႔ ဒုတိယတေယာက္ထြက္​​ေနခ်ိန္မွာပဲ က်ေနာ္ေနာက္ကေန "ေဟ့ေကာင္ေျပးနဲ႔"လို႔ ​​ေအာ္သံၾကားလို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္​​ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ၇၉ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္းထားတဲ့ စစ္သားတေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္လည္း ထူပူသြားေပမဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ဆက္ြက္ဖို႔ေျပာလိုက္ၿပီး သူတို႔လြတ္သြားၿပီးဆိုမွ စစ္သားဘက္ကို က်ေနာ္ဦးလွည့္လိုက္တယ္။ မခံခ်င္စိတ္​​ေတြ ေဒါသေတြနဲ႔ က်ေနာ္ ေၾကာက္ကန္ ကန္ပါၿပီ။
စစ္သားရဲ႕ခလုတ္​​ေမာင္းကြင္းမွာရွိတဲ့ လက္ညိႇဳးကိုတည့္တည့္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္ သူ႔ဆီကို တလွမ္းခ်င္း လွမ္း သြားပါတယ္။ သူ႔ ၇၉ တလုံးကို လြတ္​​ေအာင္​​ေရွာင္ႏိုင္ရင္ က်ေနာ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႔ရၿပီးေပါ့။ (တကၠသိုလ္အရံတပ္ရင္း တက္ထားတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံအရ ဒီစစ္သားမွာ G3..G4 ေသနတ္ကိုင္ထားရင္​​ေတာ့ က်ေနာ္ဒီလိုလုပ္မိခ်င္မွ လုပ္မိပါလိမ့္မယ္။ သူက တေတာင့္မဟုတ္ေတာင့္ ထိႏိုင္တာကိုး။ ၇၉ ဆိုတာက တလုံးေကာင္းပဲပစ္လို႔ရတာ။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အကြာအေ၀းမျပည့္ရင္လည္း မကြဲဘူး။ တလုံးလြဲသြားလို႔ ေနာက္တလုံးမထိုးခင္မွာက ဒီေသနတ္က တုတ္ျဖစ္သြားၿပီေလ)
က်ေနာ္တလွမ္းတိုးရင္ စစ္သားကလည္း တလွမ္းဆုတ္တယ္(က်ည္မထိုးထားဘူးျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္)
ဒီလိုနဲ႔တိုးရင္ဆုတ္ရင္းနဲ႔ သူလည္း ဘုံေက်ာင္းထဲေရာက္သြားေရာ..က်ေနာလည္း ဘုံေက်ာင္ေဘးမွာ ရွိတဲ့အိမ္ကိုေျပးတာေပါ့.."ဟိတ္ေျပးနဲ႔ " ဆိုလို႔ၾကည့္လိုက္​​ေတာ့ G4နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ ျပဳံးစိစိမ်က္ႏွာနဲ႔ စစ္သားတေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရျပန္တယ္။ (သူလည္း က်ေနာ္နဲ႔ ၇၉ သမားရဲအျဖစ္ကို ျမင္ထားပုံရ တယ္)..က်ေနာ္လဲ ထူပူၿပီး တျခားအိမ္တအိမ္ထဲ ေျပး၀င္လိုက္ျပန္​​ေရာ။
က်ေနာ္အရင္​​ေရာက္​​ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း သုံးေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အိမ္ရွင္​​ေတြက စိတ္ခ် လက္ခ်ေနဖို႔ေျပာေပမဲ့ မၾကာခင္မွာပဲ စစ္သားေတြေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚထုတ္သြားတယ္ေနာက္မလုပ္ဖို႔ေျပာဆိုဆုံးမၿပီး ျပန္လႊတ္​​ေပးလိုက္တယ္(သူတို႔လည္း ဖမ္းမိန္႔ရထားပုံမရဘူး)
လူက လြတ္သြားေပမဲ့ စိတ္ကနာသြားပါၿပီ။ေသနတ္ရွိတဲ့သူက မရွိတဲ့သူကိုအႏိုင္က်င့္တယ္၊ ငါ့မွာ ေသနတ္ရွိရင္ သူတို႔ ငါတို႔ကို အႏိုင္က်င့့္လို႔မရဘူးဆိုတဲ့အေတြးအေခၚ၀င္လာေတာ့  ေတာခိုမယ္ဆို တာကို တခါထဲ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္​​ေတာ့တယ္
ဒါနဲ႔ပဲ ဘိလပ္​​ေျမစက္ရုံကိုျပန္သြားၿပီး ခရီးလြန္​​ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္ေတြကို အျမန္ျပန္လာဖို႔လွမ္ေခၚရေတာ့တာေပါ့။ ျပန္​​ေရာက္လာတဲ့သူငယ္ခ်င္ေတြကို ဆြယ္​​ေပမဲ့ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာခိုဖို႔ ေတြေဝေနၾကတယ္။ (ေမာ္လၿမိဳင္တုန္းကလည္း တကၠသုိလ္အရံတပ္ရင္းထြက္သူငယ္ခ်င္ေတြကို အစည္းအေဝးေခၚၿပီး ေတာခိုဖို႔စည္းရုံးၾကည္ေပမဲ့ ဘယ္သူမွလိုက္ဖို႔မေျပာဘဲ ေသနတ္​​ေတြသယ္လာဖို႔သာ က်ေနာ္ကိုမွာလိုက္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္ကလည္း သယ္လာမယ္လို႔ ကတိေပးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလုံး လည္း ေသနတ္​​ေတြကို က်ဳိက္ထီးရိုးေသနတ္​​ေတြလို အလြယ္တကူဝယ္လို႔ရတယ္မ်ားထင္​​ေနလား မသိ)။
ေတာခိုဖို႔ ၄ -၅ ေယာက္စုမိေတာ့ လမ္းခရီးအတြက္ လိုတဲ့ေငြရွာဖို႔နဲ႔..ေတာခိုဖို႔ လမ္းျပအဆက္အသြယ္ရွာရင္နဲ႔ က်ေနာ္လည္း ေမာ္လၿမိဳင္နဲ႔ ဘားအံကို တက္လိုက္ဆင္းလိုက္​​ေပါ့။ (ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕က လူေတြက ေမာ္လၿမိဳင္​​ေရာက္ရင္ သူပုန္နယ္​​ေျမထဲ ေရာက္ၿပီးလို႔ ထင္ၾကေပမဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္သားက်ေနာ္ ေတာခိုဖို႔အဆက္အသြယ္ေတာ္ဲ ရွာခဲ့ရပါတယ္) ဒီၾကားထဲ ရုံးကိုလည္း အေျခအေနမပ်က္ ျပန္တက္​​ေနတုန္း လက္​​ေထာက္စက္ရုံမွဴး ဗိုလ္ႀကီးဝင္းႏိုင္ က်ေနာ္တို႔ဌာနကိုေရာက္လာၿပီး " စုိးလြင္..မင္း တို႔ဘာတတ္ႏုိင္​​ေသးလဲ" ဆိုၿပီး လာေျပာေနလို႔ "ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ့ ဗိုလ္ႀကီးရာ" လို႔ ဆတ္ဆတ္ထိမခံ ျပန္​​ေျပာလိုက္​​ေသးတယ္ေတာခိုဖို႔လမ္းစရိတ္ကိုလည္း တကၠသိုလ္​​ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢက ျမန္မာေငြ တေထာင္ထုတ္​​ေပးလို႔ အေတာ္ကိုအဆင္​​ေျပသြားတယ္
က်ေနာ္ ေမာ္လၿမိဳင္​​ေရာက္​​ေနတုန္း က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္း မ်ိဳးလြင္ကလည္း သူလည္းလိုက္မယ္​​ေျပာလို႔ ေခၚဖို႔ကတိေပးၿပီးခါမွ သူ႔အေမက သူမရွိတုန္း က်ေနာ္ကို သားအႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ သူ႔သားကို ေခၚမသြား ဖို႔တားလို႔ မ်ဳိးလြင္ကို ေမာ္လၿမိဳင္ကပဲေစာင္ေန လာေခၚမယ္လု႔ိ လိမ္ၿပီး ထားပစ္ခဲ့ရတယ္
(၂၅ ႏွစ္ ၾကာမွ က်ေနာ္ျမန္မာျပည္ျပန္လို႔ မ်ိဳးလြင္နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ သူ႔ကိုလိမ္ၿပီးထားသြားရေကာင္းလားလို႔ က်ေနာ့္ကို စကားနာထိုးတယ္​​ေလ။ မင္းအေမက မင္းကိုေခၚမသြားဖို႔ ေမတၲာရပ္ခံလို႔ ထားခဲ့ရတယ္​​ေျပာမွ သူလည္း အ့ံၾသသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ မိဘေမတၲာကို ပိုသိသြားၿပီး သူ႔အေမကို အခုမွ ပိုဂရုစိုက္ေနေလရဲ႕)
က်ေနာ္ စက္ရုံကိုျပန္​​ေရာက္​​ေတာ့ ေထြ/စီ ဌာနမွာလုပ္​​ေနတဲ့ ကိုဝင္းကိုက "မင္းတို႔ ကိုယ္​​ေရးရာဇာ၀င္​​ေတြကို ေထာက္လွမ္ေရးက လာစစ္​​ေနၿပီ..အျမန္လစ္ၾက" လို႔သတိေပးလာလို႔..က်ေနာ္လည္း သူငယ္ခ်င္ေတြကို အသိေပးၿပီး အျမန္ထြက္ဖို႔ စီစဥ္ေတာ့တယ္
( ကင္ဆာျဖစ္​​ေနတဲ့က်ေနာ့္အေမဆုံးတဲ့အထိေစာင့္ခ်င္​​ေပမဲ့ အေျခအေနက မေပးေတာ့ဘူး)..က်ေနာ္တို႔ မူလေတာခိုမယ့္အုပ္စုက က်ေနာ္၊ တင္​​ေ႐ႊ၊ ကိုဘိန္း(ခ)ကိုသန္းစိုး၊ ကိုဖိုးခ်ိဳ(ခ)ကိုခင္​​ေအာင္သန္႔၊ ေအာင္၀င္း၊ ဒါေပမဲ့ G.T.I အုပ္စုက သိန္းဦးနဲ႔ ျမင္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူလိုက္မယ္ဆိုလို႔ ၇ ေယာက္ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ေနာက္​​ေန႔မနက္က်ေတာ့ ဘားအံဘက္ကမ္းကူးၿပီး ေတာခိုဖို႔အဆက္အသြယ္လုပ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကိုသြားခဲ့ေပမဲ့ လူေတြရႈတ္​​ေထြေနတာေတြ႔လို႔ ကိုယ္အစီစဥ္နဲ႔ကိုယ္သြားဖို႔လုပ္ေတာ့တယ္။ အတူပါလာတဲ့ သိန္းဦး(ေနာက္မွသိရတာက သူက K.N.U ကလူ၊ ဘိလပ္​​ေျမစက္ရုံကို မိုင္းခြဲဖို႔ ၫြန္းၾကားခဲ့တာလည္း သူပဲ၊ က်ေနာ္တို႔က ဒီအေၾကာင္ေတြ လုံး၀မသိခဲ့ဘူး) က ဒီခရီးလမ္ေတြကို ကၽြမ္းက်င္တဲ့အတြက္ သူ ဦးေဆာင္ၿပီး ေခၚသြား မယ္လို႔ ကတိေပးတယ္
သူရွင္းျပတာက ဘားအံကေန က်ဳံဒိုးအနီးက ေလးတိုင္႐ြာအထိ လိုင္းကားစီး သြားၿပီး အဲဒီကတဆင္ေဒါနေတာင္ကိုျဖတ္ၿပီး K.N.U စခန္းတခုခုကို ေျခလွ်င္သြားဖို႔၊ က်ေနာ္တို႔ လည္းသေဘာတူၿပီး လိုင္းကားစီးကာ က်ဳံဒိုးကိုသြားခဲ့ေပမဲ့ အိႏၵဴ႐ြာမွာ ေပၚတာဖမ္ေနတယ္ဆိုလို႔ ကားေပၚကဆင္ေျပးရတာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔လည္း မူလအစီစဥ္နဲ႔လြဲသြားလို႔ ဘာလုပ္ရမွန္မသိ ျဖစ္​​ေန ခ်ိန္မွာ ကေနာ္တို႔နဲ႔အတူ ေပၚတာေျပးလာတဲ့ခရီးသည္ေယာက္က သူဦးေဆာင္ၿပီး ေခၚသြားေပး မယ္​​ေျပာလို႔ သူ႔ေနာက္လိုက္ရျပန္တယ္။ သူလည္း က်ဳံဒိုးဘက္မသြားဘဲ ကခ်င္ ၂ တပ္ရင္းနဲ႔ မိုင္း ကြင္ေတြၾကားျဖတ္ၿပီး ဇာသျပင္႐ြာဘက္ကို က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚလာခဲ့တယ္
ခရီးတ၀က္​​ေလာက္ေရာက္မွာ လိုင္းကားေတြ႕လို႔ တက္စီးရုံရွိေသး ဇာသျပင္ဘက္ကလာေနတဲ့ စစ္ကားတန္းကိုေတြ႔လို႔ ဆင္ေျပးရျပန္​​ေရာ။ လမ္းျပေနာက္ကိုအမီလိုက္​​ေနရတဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြလည္း ေမွာင္လာလို႔ ေတြ႔တဲ့႐ြာမွာ ညအိပ္လိုက္ရတယ္။ တေနကုန္​​ေျပးထားတဲ့ဒဏ္နဲ႔ ေနာက္​​ေန႔မနက္က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အိပ္ရာက မထခ်င္​​ေတာ့ဘူး။ (လယ္ကြင္းထဲမွာ အိပ္ရတာ)..ဒါေပမဲ့ လမ္းျပမရွိရင္ မသြားတတ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြ လမ္းျပေနာက္ လိုက္ရျပန္တာေပါ့။
န႔လည္​​ေလာက္မွာ ေကာ့ဘိန္းတဖက္ကမ္းက တဲအိမ္စုကိုေရာက္သြားၿပီး မနက္စားနဲ႔ ေနလည္စာ မစားရေသးတဲ့က်ေနာ္တို႔တေတြကို တဲအိမ္ရွင္က သူ႔ရွိတဲ့ ထမင္းနီတာရဲနဲ႔ ငပိရည္ကို ထုတ္​​ေကၽြး ရွာတယ္။ ငတ္လို႔လားမသိ စားေကာင္းလိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း..။ စားၿပီးေတာ့ လမ္းျပက က်ေနာ္တို႔ကို ေလွနဲ႔ တဖက္ကမ္းကိုေခၚသြားၿပီး တျခားလမ္းျပတေယာက္နဲ႔ လက္လြဲေပးျပန္တယ္။ လမ္းျပအသစ္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔လည္း ဆက္ထြက္ရျပန္တာေပါ့။ လမ္ေလွ်ာက္တဲ့ အေတြ႔အၾကဳံလည္းမရွိ၊ ပင္ပမ္းတဲ့ဒဏ္လည္းမခံဘူးေတာ့ လမ္းျပေနာက္ကို က်ေနာ္တို႔တေတြ မ်က္​​ေျခမျပတ္​​ေအာင္ေတာ္လိုက္ယူရ တယ္။ ဒီၾကားထဲ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔မွာပါတဲ့ ဖိုးခ်ဳိက...လုံခ်ည္က ေျခမ်က္စိတိုက္ဝတ္ထား၊ ကတီၲပါဖိနပ္ကိုလည္း ဗြတ္ထဲေရထဲ မခၽြတ္ဘဲစီးထားေတာ့ ေျခေထာက္​​ေတြေပါက္ၿပီး မသြားႏိုင္​​ေတာ့ဘူး။(လုံခ်ည္​​ေလး မကာမကာနဲ႔ သူသြားေနတဲ့ပုံက ေတာခိုဖို႔သြားေနတယ္လို႔ေတာင္ ထင္စရာမရွိဘူး)
က်ေနာ္တို႔လည္း သူ႔ကိုေစာင္ေခၚႏိုင္ဖို႔ လမ္းျပကိုပါ ေစာင္ေခၚေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ရတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ မြန္႐ြာတ႐ြာကို ညဘက္​​ေရာက္သြားၿပီး လမ္းျပက က်ေနာ္တို႔ကို အိမ္တအိမ္မွာ အပ္သြားကာ သူက တျခားတအိမ္မွာ သြားအိပ္တယ္
ေနာက္​​ေန႔မနက္​​ေရာက္လို႔ လမ္းျပအလာကိုေစာင္ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြ လမ္းျပမလာႏိုင္တာနဲ႔ အိမ္ရွင္ကိုေမးၾကည္ေတာ့ လမ္းျပက ျပန္သြားၿပီးတဲ့။ ​​ေလးတိုင္႐ြာအထိပို႔ေပးဖို႔ လမ္းျပကို ပိုက္ဆံေပး ၿပီးသား။ လမ္းျပလိမ္တာခံလိုက္ရတာေပါ့။ ကားခ၊ ထမင္းစာရိတ္၊ လမ္းျပခေတြနဲ႔ ကုန္ေလာက္ရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့က်ေနာ္တို႔တေတြလည္း ရွိစုမဲ့စုပိုက္ဆံေလးေတြစု၊ အိမ္ရွင္ကိုေတာင္းပန္းၿပီး လမ္းျပ အသစ္ကို ငွားခိုင္းရေတာ့တာေပါ့။
လမ္းျပအသစ္နဲ႔ စထြက္လို႔ ႐ြာထိပ္ပဲေရာက္​​ေသးတယ္ K.N.U စစ္​​ေၾကာင္းနဲ႔ေတြ႔လို ရပ္ရျပန္​​ေရာ။
မြန္လမ္းျပကိုလည္း သနားလို႔ က်ေနာ္တို႔ျပန္လႊတ္​​ေပးလိုက္တယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္က မြန္နဲ႔ ကရင္က တိုက္ပြဲေတြျဖစ္​​ေနတာ၊ မေတာ္ ကရင္က မြန္လမ္းျပကို သတ္မွာစိုးလို႔ ျပန္လႊတ္​​ေပးလိုက္တာ)
က်ေနာ္တို႔လည္း ပိုက္ဆံကုန္ၿပီျဖစ္လို႔ လမ္းျပမငွားႏိုင္​​ေတာ့ဘူး။ ေလးတိုင္႐ြာကို ဘယ္လိုသြားရတယ္ဆိုတာ K.N.U ကိုေမးၿပီးသြားလိုက္တာ ေလးတိုင္႐ြာအနီးကို မိုးမခ်ဳပ္ခင္​​ေရာက္သြားေပမဲ့ ေလးတိုင္႐ြာအေရွ႕မွာ စစ္တပ္စခန္းရွိေနတာေၾကာင့္ ညေမွာင္မွာပဲ ေလးတိုင္႐ြာထဲကို ေျပး၀င္ရတယ္
ကံေကာင္ေထာက္မစြာပဲ ေလးတိုင္း႐ြာထဲမွာ အထက္တန္ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး သူစီစဥ္​​ေပးမႈနဲ႔ ေဒါနေတာင္​​ေျခက ႐ြာတ႐ြာကို လမ္းျပတေယာက္က လိုက္ပို႔ေပးခဲ့တယ္။ဒီ႐ြာမွာလည္း K.N.U စစ္​​ေၾကာင္းတေၾကာင္ေရာက္​​ေနတာကိုေတြ႔ရတယ္။ အတူပါလာတဲ့ သိန္းဦး က ဒါ K.N.U နယ္​​ေျမျဖစ္သြားၿပီး ဘာမွေၾကာက္စရာမလိုဘူးေျပာလို႔ စစ္တပ္ရန္က ေဝးရာကိုေရာက္လာတဲ့ က်ေနာ္တို႔တေတြ ဝမ္းသာလိုက္တာ။
ေနာက္​​ေန႔မနက္က်ေတာ့ ကရင္ရဲေဘာ္တဦးလိုက္ပို႔လို႔ ေဒါနေတာင္ကို ျဖတ္​​ေက်ာ္ၾကၿပီး လမ္းမွာ တညအိပ္ကာ ေနာက္​​ေန႔ေနလည္​​ေလာက္မွာ K.N.U အထူးတပ္ရင္း ၁၀၁ ရွိရာ ၀မ္ခစခန္းကိုေရာက္ခဲ့ၾကတယ္
အရင္​​ေရာက္​​ေနၾကတဲ့ ကိုလွသြင္၊ ဦးတိတ္ခင္ေမာင္​​ေမာင္သန္းတို႔ ရန္ကုန္အုပ္စုေတြနဲ႔ ေတြ႔ရၿပီး ႏွစ္ရက္အၾကာမွာေတာ့ ဘားအံက အတူတူထြက္မယ္လို႔စီစဥ္ၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔လမ္းခြဲခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာေသာင္းထြန္း၊ ကိုသိန္းထြန္းတို႔ေရာက္လာတာကို ေတြ႔ရတယ္
ေနာက္​​ေတာ့ ေအာင္ျမင့္ဟန္၊ နီမင္း၊ ေဇာ္ထြန္းတို႔ရဲ႕ ျမင္းၿခံ အုပ္စုေတြ၊ ေအာင္​​ေက်ာ္လိႈင္၊ ခ်စ္ပို၊ မ်ဳိးေဆြမြန္ေက်ာ္​​ေက်ာ္ဝင္းတို႔အုပ္စုေတြ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဒီအုပ္စုေတြနဲ႔ သီေဘာဘိုတပ္ရင္ေတြကေန ကြန္မန္ဒိုသင္တန္းတက္ဖို႔ လႊတ္လိုက္တဲ့ရဲေဘာ္​​ေတြ ဘားအံ့ၿမိဳ႕ကေရာက္လာတဲ့ ဘားအံသား​​ေတြေပါင္းၿပီး K.N.U က ေပးတဲ့ စစ္သင္တန္းကို အတူတက္ၾကတယ္
စစ္သင္တန္းၿပီးဆုံးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔တပ္ရင္းကို ABSDF ရဲ႕တပ္ရင္း(၂၁၁) ဝမ္ခစခန္း အျဖစ္ ေအာင္ျမင္စြာ ဖြဲ႔စည္းနိင္ခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး က်ေနာ္တို႔တေတြလည္း သူပုန္ဘဝကို ကူးေျပာင္းသြားၾက တယ္​​ေပါ့ဗ်ာ။

စိုးလြင္(၂၁၁)(ဝမ္ခ)

ပထမပိုင္း- http://www.jojar.net/2016/11/blog-post_42.html