Friday, October 21, 2016

k

သစ္ခက္သံလြင္၊ ဘဝျဖတ္သန္းမႈမွတ္တမ္းမ်ား၊ စိုးလြင္(၂၁၁)(ဝမ္ခ) ရဲ႕ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဘဝလမ္းမ်ား-၈၈။ " ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ထြက္ေတာ္မူ နန္းကခြာ"


ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းဘဝလမ္းမ်ား

၁၉၈၈ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုေနာက္ပိုင္းကာလ စစ္အာဏရွင္စနစ္ အဆုံးတိုင္ပ်က္သုဥ္းခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားမ်ားဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (မ.က.ဒ.တ) ရဲ႕ ေတာ္ လွန္ေရးခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ က်ေနာ္ပါဝင္ခဲ့ရာ (၁၉၈၈-၁၉၉၄) ကာလ ကိုယ္ေတြ႔ၾကဳံဆုံခဲ့ရမႈမ်ားကို က်ေနာ္နဲ႔အတူ သက္စြန္႔ဆံဖ်ားတိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား အမွတ္ရဂုဏ္ျပဳျခင္း အျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းက လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား သိရွိေလ့ လာႏိုင္ရန္အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း မုိးမခ/သစ္ခက္သံလြင္အြန္လိုင္းတို႔မွ တဆင့္ ေရးသားတင္ဆက္ လိုက္ ပါသည္။ 
စိုးလြင္ 
(ဝမ္ခ)(၂၁၁) 
ဒီဇိုင္း မိုးမခ

ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ထြက္​​ေတာ္မူ နန္းကခြာ


စစ္
အစိုးရနဲ႔ ကလလတအဖြဲ႔ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္ေရးေဆြးေႏြးပြဲက ျပန္လာတဲ့ ကေနာ္က်ေနာ့္ဘ၀ေရွ႕ေရး အတြက္ စဥ္းစားရပါၿပီ။
ရန္သူနဲ႔အပစ္အခတ္ ရပ္စဲလိုက္ၿပီးျဖစ္တဲ့ ကလလတနယ္​​ေျမမွာ ရန္သူကို လက္နတ္ကိုင္လမ္းစဥ္နဲ႔ ေအာင္ပြဲခံမယ္လို႔ယုံၾကည္ထားတဲ့က်ေနာ္တို႔ ABSDF အဖြဲ႔အေနနဲ႔ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္​​ေတာ့ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္သိလိုက္ပါတယ္
ဒါဆိုရင္ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဲစဥ္းစားလိုက္​​ေတာ့ လက္နက္ခ်မလား...။ ဒါေတာ့ လုံးဝ မလုပ္ႏိုင္။ (ABSDF ဗဟိုမကြဲခင္ကထဲက ေခါင္ေဆာင္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေသာက္တလြဲလုပ္တာေတြ၊ ကိုယ္က်င့္တရားပ်က္တာေတြ၊ အုပ္စုဖြဲ႔ေနရာလုတာေတြေၾကာင့္ အဖြဲ႔ရဲ႕အေျခအေနမေကာင္းဘူးဆိုတာ သိထားေပမဲ့ ရန္သူ႔ထံ ဘယ္​​ေတာ့မွ လက္နက္မခ်ဘူးဆိုတာ ဆုံးျဖတ္ထားသူပါ)။
ဒါဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္ရင္​​ေကာင္းမလဲလို႔စဥ္းစားလိုက္​​ေတာ့ ျမန္မာျပည္မျပန္ဘဲ ထိုင္းႏိုင္ငံထဲမွာပဲ ျဖစ္သလိုလုပ္ကိုင္စားေသာက္ၿပီး ဘ၀ကိုျမဳပ္ႏွံေတာ့မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဆုံျဖတ္ခ်က္က်တာနဲ႔ ႏႈတ္ထြက္စာကို ေကာက္​​ေရး။ ၿပီးေတာ့ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ေယာက္ကို ေပးၿပီး ႏႈတ္ထြက္ခြင့္ျပဳေၾကာင္းစာကို ေစာင္ေနလိုက္တယ္
တပတ္​​ေလာက္အထိအေၾကာင္းမျပန္လို႔ ႏႈတ္ထြက္စာေပးထားတဲ့ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ကို ေမးျပန္​​ေတာ့ တျခားဗဟိုေကာ္မတီ၀င္​​ေတြကို အသိမေပးရေသးဘူးလို႔ ေျပာလာတယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲစရိယန္ၿမိဳ႕မွာဖြင့္ထားတဲ့ ရုံးခြဲရွိရာမွာ သြားေနေနလိုက္တယ္
ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္​​ေနထိုင္ဖို႔ အဆက္အသြယ္ရွာရင္​​ေပါ့ေလ။
ဒီလိုနဲ႔ေနရင္းကေန တေန႔က်ေတာ့ ကလလတ စီးပြားေရးတာ၀န္ခံ စိုင္းစိုးလြင္ အလုပ္ကိစၥတခုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရုံးကိုေရာက္လာတယ္။ စကားေျပာၾကရင္ ခင္မင္သြားၾကၿပီး (ၿငိမ္းခ်မ္ေရးပြဲတုန္းက သူ က်ေနာ့္အေၾကာင္းကို ေလ့လာမိထားပုံရတယ္) သူ႔ရုံးကိုလာလည္ဖို႔ က်ေနာ္ကို ဖိတ္သြားခဲ့တယ္
က်ေနာ္လည္း ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရမရွိေတာ့ သူ႔ရုံးကို မၾကာမၾကာသြားလည္တယ္
ၾကာလာေတာ့ ပိုခင္မင္မႈေတြမ်ားလာၿပီး က်ေနာ္မသြားျဖစ္ရင္​​ေတာင္ေယာက္​​ေယာက္နဲ႔ေခၚခိုင္း တဲ့အထိ ခင္လာၾကတယ္
သူတို႔အဖြဲ႔နဲ႔ စီးပြားေရးအရဆက္ဆံေနတဲ့ ထိုင္ေထာက္လွမ္ေရးအိမ္ကိုပါေခၚသြားၿပီး မိတ္ဆက္​​ေပးတယ္ကုန္ကုန္​​ေျပာရရင္ သူနဲ႔ဆက္သြယ္ၿပီး ေက်ာက္ေရာင္းအ၀ယ္လုပ္​​ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သူ(ရွမ္းလူမ်ဳိး)အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ပါ ႏွစ္​​ေယာက္ထဲ လႊတ္​​ေပးတဲ့အထိ (ေကာင္ေလးကေတာ့ က်ေနာ္လိုငႏူေကာင္ကို သူ႔အဆင့္နဲ႔ ဘယ္ေဘာက်မလဲ။ သူ႔ဆရာစကား မပယ္ရဲလို႔သာ အေတြ႔ခံတာ)
(ေအးေလး ေကာင္ေလးဘက္က မႀကိဳက္လို႔ေပါ့။ ႀကိဳက္လို႔ကေတာ့ ကိုယ္​​ေတြအဲဒီတုန္းက ခြာယွက္ ဂ်ဳိ(ခ်ဳိ)ေသြပုံမ်ဳိးနဲ႔ဆို ပြဲၿပီးေပါ့) က်ေနာ္ကို ခင္လာတယ္
ဒီလိုနဲ႔ေနၾကရင္း တရက္မနက္​​ေစာေစာ ၅ နာရီေလာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ရုံးတံခါးကို လာေခါက္လို႔ ဖြင္ေပးလိုက္​​ေတာ့ ထိုင္းနယ္ျခားေစာင့္စစ္တပ္က ျဖစ္​​ေနတာေတြ႔ရတယ္
တရုံးလုံးကို ေသနတ္​​ေတြနဲ႔ ၀ိုင္းထားၾကတာ။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ဘာလူမ်ဳိးလဲ ဘာကိစၥနဲ႔လာေနတာလဲေမးေတာ့မွ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားမွန္းသိသြားေတာ့တယ္(ေနာက္​​ေတာ့မွသိရတာက.. ေဘးအိမ္ကတိုင္တာ။ ေသနတ္​​ေတြနဲ႔ မသကၤာစရာလူတစု ဒီအိမ္မွာ ရွိေနတယ္​​ေပါ့)
ေနာက္​​ေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ယာယီေနထိုင္ခြင့္လက္မွတ္ရွိမရွိ စစ္ပါေလးေရာ။ က်န္တဲ့သူအားလုံး လက္မွတ္ရွိေပမဲ့ လက္မွတ္မရွိတဲ့က်ေနာ္နဲ႔ လက္မွတ္ရွိေသာ္လည္း ရက္လြန္​​ေနတဲ့ ေအာင္လင္းကို ဖမ္ေရာေပါ့ဗ်ာ။
(အလုပ္ကိစၥနဲ႔မဟုတ္ဘဲ လာေနေနတဲ့က်ေနာ္ကို ရုံးတာ၀န္ခံက လက္မွတ္မလုပ္​​ေပးရုံမဟုတ္ဘူး..သူ႔ရုံးမွာ တာ၀န္နဲ႔မဟုတ္ရင္ေနဖို႔ ေျပာလာခဲ့လို႔..ငါ ထြက္စာတင္ထားတယ္..ႏႈတ္ထြက္စာ မရေသးခင္အထိေနမယ္၊ ရတဲ့ေန႔ မေနပါဘူးလို႔ ေျပာထားၿပီသား)
ေအာင္လင္းနဲ႔ က်ေနာ္ကို နယ္ျခားေစာင့္တပ္ရင္းဌာနခ်ဳပ္ရွိရာကို ေခၚသြားၿပီး စစ္​​ေမးျပန္​​တယ္။ ေက်ာင္း သားမွန္ပိုႀကိမ္ေသသြားမွ နယ္ျခားေစာင့္အရာရွိေတြလည္း လာဖမ္းတုန္းကလို မ်က္ႏွာတင္းတင္းမာမာ မဟုတ္​​ေတာ့ဘဲ ရီရီျပဳံးျပဳံးျဖစ္လာတယ္။ (ေအာ္...ထိုင္းအရာရွိေတြနဲ႔ေျပာတယ္ဆိုလို႔ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာ​က္​လုံးကိုအထင္မႀကီးနဲ႔…ထိုင္းစကားကို တလုံးႏွစ္လုံးပဲ ေျပာတတ္ၾကတာ။ အမ်ားအားျဖစ္ လက္ဟန္​​ေျခဟန္ဲ)။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ရဲစခန္းအခ်ဳပ္ထဲ ပို႔လိုက္​​ေရာေပါ့ဗ်ာ။ အခ်ဳပ္တခါမွမက်ဖူးတဲ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္​​ေယာက္လည္း စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာနဲ႔ နံရံသံတိုင္​​ေတြမွီၿပီး ကိုယ့္အဖြဲ႔က ဘယ္​​ေတာ့လာထုတ္မလဲလို႔ ေမွ်ာ္ရတာေပါ့။
နာရီ၀က္​​ေလာက္​​ေနေတာ့ ေအာင္လင္းနဲ႔ က်ေနာ့္နံမည္ကို ထိုင္းသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔လွမ္ေခၚသံကို ၾကားရလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္​​ေတာ့ ထိုင္းအရပ္၀တ္ဝတ္ေယာက္နဲ႔ ရဲေတြ က်ေနာ္တို႔ကို ၾကည္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ေတြ ငါတို႔ႏွစ္​​ေယာက္ေၾကာင္ေျပာေနတာျဖစ္မွာပဲဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ႏွစ္​​ေယာက္လည္း ရဲေတြကို ေက်ာေပးၿပီး ျပန္ထိုင္​​ေနလိုက္တယ္
ခဏေနေတာ့ ထိုင္းရဲတေယာက္​​ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္တို႔ႏွစ္​​ေယာက္ ေက်ာကိုပုတ္လို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္​​ေတာ့ ျပဳံးၿပံးႀကီးၾကည္ေနတဲ့ စိုင္းစိုးလြင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕စီးပြားဘက္ ထိုင္ေထာက္လွမ္ေရးကို အံၾသစြာေတြ႔လိုက္ရတယ္
(အ့ံၾသမွာေပါ့ ကိုယ္​​ေမွ်ာ္​​ေနတာက ကိုယ့္အဖြဲ႔ကိုး)..ဒီေတာ့မွပဲ သိလိုက္ရတယ္ ကိုစိုင္း သူ႔ေထာက္လွမ္ေရးကိုေခၚလာၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို လာထုတ္တယ္ဆိုတာ။
အခ်ဳပ္အျပင္​​ေရာက္တာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဖမ္းခံထိတာ ဘယ္လိုသိလဲလို႔ ကိုစိုင္းကိုေမးလိုက္​​ေတာ့ " အခ်ိန္တန္လို႔ ခင္ဗ်ားမေရာက္လာတာနဲ႔ က်ေနာ္ေက်ာက္ကုန္သည္ေလးကို ခင္ဗ်ာတို႔ရုံးကိုလြတ္ၿပီး ေခၚခိုင္းလိုက္တာ ဖမ္းခံထိမွန္သိသိခ်င္း လာေခၚထုတ္တာ"လို႔ ေျပာျပတယ္
ေနာက္​​ေတာ့ ေအာင္လင္းကို ရုံးျပန္ပို႔ၿပီး ကိုစိုင္ေခၚလို႔ တေနရာကိုလိုက္သြားျပန္​​ေရာ။ ေရာက္သြားမွ မယ္စရီယန္ၿမိဳ႕ ရဲမွဴးရဲ႕မယားငယ္အိမ္ျဖစ္​​ေနမွန္သိရေတာ့တယ္
ေရာက္​​ေနတဲ့ ရဲမွဴးနဲ႔ ကေနာ့္ကို မိတ္ဆက္​​ေပးတယ္။ မယ္စရီယန္ၿမိဳ႕ ေရႀကီးေနလို႔ လိုအပ္ရင္ ကူညီရေအာင္ဆိုၿပီး လာတာလို႔ကိုစိုင္ေျပာေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ဘာမွ အေထြအထူးမလုပ္ရပါဘူး။ ၿမိဳ႕နယ္ရဲမွဴးနဲ႔ အတူ ေရႀကီးတဲ့ေနရာေတြလိုက္ၾကည့္တာပဲ။
ေနေစာင္းလို႔ျပန္ၾကမယ္လုပ္​​ေတာ့ ရဲမွဴးက က်ေနာ္ကိုေမးတယ္ " မင္းတို႔ရုံး ဘယ္မွာဖြင့့္ထားတာလဲ" တဲ့...ေနရာေျပာျပလိုက္​​ေတာ့.."အဲဒီေနရာမေကာင္းဘူး ငါ့အိမ္​​ေရွ႕မွာ အိမ္တလုံးငွားဖို႔ရွိတယ္ အဲဒီမွာ ေျပာင္းဖြင့္ၾကပါလား။ ငါ တာ၀န္ယူတယ္" လို႔ေျပာတယ္။ ကိုစိုင္းလည္း က်ေနာ္ကို ၿပဳံးၿပဳံးၾကည္ေနေတာ့ တယ္
(မယ္စရီယန္​​ေရႀကီးတာ က်ေနာ္ဘာမွအကူအညီမေပးႏိုင္တာသိရက္နဲ႔ ရဲမွဴးအိမ္​​​ေခၚလာတဲ့ကိုစိုင္းကို ေခၚလာခါစက နားမလည္ေပမဲ့ ျပန္ခါနီး ရဲမွဴးရဲ႕ေျပာစကားနဲ႔ ကိုစိုင္းရဲ႕အျပဳံးကိုၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္နားလည္းလိုက္ပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕လုံျခဳံေရးကို ေကာင္ေစခ်င္လို႔ဆိုတာ)
ဒီအေၾကာင္းကို က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ရဲ႕တာ၀န္ရွိသူကို ၀မ္းသာအားရေျပာျပေပမဲ့ ဘာမွအေၾကာင္းျပန္ၾကားခ်က္မရခဲ့ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔
ေနၾကရင္ တရက္က်ေတာ့ က်ေနာ္ကို သူနဲ႔အေဖာ္လိုက္​​ေပးဖို႔ ၀င္းႏိုင္ဦး(ဗဟိုေကာ္မတီ) လာေခၚ တယ္။ ဘာကိစၥလဲေမးေတာ့ ေထာင္၀င္စားသြားေတြ႔ဖို႔လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔လိုက္သြားရင္ လမ္းမွာေမးၾကည္ေတာ့ ဝင္းတင့္ဟန္(ေဆးမွဴး)နဲ႔ ကမ္းပူးျခား(နံမည္အရင္း မမွတ္မိေတာ့)(မိုင္းထိၿပီး ေျခ တဖက္ျပတ္သြားေသာ တပ္ရင္း ၂၀၄-၂၀၅ ရဲေဘာ္) ဆိုတဲ့ ရဲေဘာ္ႏွစ္ဦး မူးယစ္​​ေဆးမႈနဲ႔ အဖမ္းခံေနရ ေၾကာင္း သိရတယ္။ (အမွန္က...ႏိုင္ငံျခားသားအလွဴရွင္​​ေတြေပးတဲ့ေဆးေတြကို Dr.စင္သီယာ ေဆးခန္း(မဲေဆာက္) ကေန မဲစရီယန္ကိုသယ္​​ေဆာင္လာရာမွာ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ကိုမေၾကနပ္တဲ့ ကရင္​​ေထာက္လွမ္ေရးေတြက ထိုင္းရဲေတြကို အတို႔အေထာင္လုပ္လိုက္လို႔ ဒဏ္ရာရရင္ထိုးရတဲ့ေဆးေတြ ကိုမူးယစ္​​ေဆးေတြဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပအဖမ္းခံရတာ)
တရားရုံးကိုေရာက္သြားေတာ့ အမႈစစ္ၿပီးလို႔ အခ်ဳပ္ထဲျပန္ထည္ေတာ့မယ့္ ၀င္းတင့္ဟန္တို႔ႏွစ္​​ေယာက္ကိုေတြ႔ရတယ္အက်ဳိးအေၾကာင္ေမးၾကည့္​​ေတာ့ သူတို႔ေထာင္ထဲေရာက္တာ သုံးလေလာက္ရွိၿပီ။ တရားရုံးထုတ္တာလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ရွိၿပီ။ အခုထိ တရားရုံးက အမိန္႔မခ်ေသးေၾကာင္း သိရတယ္။သူတို႔ႏွစ္​​ေယာက္လုံးလည္း မ်က္ႏွာမေကာင္းၾကဘူး။ ကိုယ္လည္း ကိုယ္ရဲေဘာ္​​ေတြကို ဒီလိုေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ေကာင္ေပမဲ့ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္ကိုတိုင္​​ေတာင္ ေနထိုင္ခြင့္လက္မွတ္မရွိလို႔ ရဲေၾကာက္​​ေနရတာ။ က်ေနာ္နဲ႔ဝင္းႏိုင္ဦးလည္း သူတို႔ႏွစ္​​ေယာက္ကို ေပးစရာရွိတာေပးၿပီး ရုံးကိုျပန္လာခဲ့ၾကတယ္
ရုံးေရာက္လည္း ဒီအေၾကာင္းပဲေတြးေနမိလို႔ စိတ္​​ေျပလက္​​ေပ်ာက္ ကိုစိုင္းတို႔ရုံးကို ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာမေကာင္းဘဲေရာက္လာတဲ့က်ေနာ္ကို ဘာျဖစ္လာခဲ့တာလဲလို႔ ကိုစိုင္ေမးလို႔ အက်ဳိးအေၾကာင္ေျပာျပလိုက္တယ္ေနာက္​​ေတာ့ ကိုစိုင္းက..သူ မဲစရီယန္ရဲမွဴးရုံးကို သြားစရာရွိလို႔ လိုက္ခဲ့ပါ အုံးေခၚတာ မလိုက္ခ်င္​​ေပမဲ့(ဘာလက္မွတ္မွမရွိဘဲ ကိုယ့္ကိုဖမ္းႏိုင္တဲ့ရဲေတြဆီသြားရမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သြားခ်င္ါ့ မလဲ) အားနာတေရာ… သူ႔အားကိုးနဲ႔ေရာေၾကာင့္ လိုက္သြားခဲ့တယ္
ရဲစခန္ေရာက္​​ေတာ့ ပိုေၾကာက္သြားခဲ့တယ္။ ျမင္​​ေတြ႔ေနက်ရဲအင္းအားထက္ပိုမ်ားေနလို႔ ကိုစိုင္းကိုေမးၾကည္ေတာ့ မဲစရီယန္ၿမိဳ႕ေရႀကီးလို႔ ခရိုင္တခုလုံးမွာရွိတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ရဲမွဴးေတြ ေရာက္​​ေနတာတဲ့။ ကိုစိုင္းကေတာ့ ေရာက္တာနဲ႔ မယ္စရီယန္ရဲမွဴးနဲ႔ စကားသြားေျပာေနတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေခ်ာင္ေခ်ာင္မွာ ကုပ္ကုပ္​​ေလး ထိုင္​​ေနေပါ့။
ခဏေနေတာ့ မဲစရီယန္ရဲမွဴးက ကိုစိုင္းကို ခရိုင္တခုလုံးရဲ႕ရဲမွဴးႀကီးျဖစ္တဲ့ ခ်င္းမိုင္ရဲမွဴးနဲ႔ မိတ္ဆက္​​ေပးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔လည္း ရယ္ရယ္​​ေမာေမာေျပာေနၾကၿပီး စကားနားမလည္တဲ့က်ေနာ္ ငုပ္တုပ္​​ေပါ့။ နာရီ၀က္​​ေလာက္ၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုစိုင္းက က်ေနာ့္ကိုလွမ္ေခၚၿပီး က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ႏွစ္​​ေယာက္ဖမ္းခံထိ တဲ့အေၾကာင္း ခ်င္းမိုင္ရဲမွဴးအေရွ႕မွာ က်ေနာ္ကိုေမးပါေလးေရာ။
က်ေနာ္​​ေျပာသမွွွ်ကို ခ်င္းမိုင္ရဲမွဴးကို ကိုစိုင္းက ဘာသာျပန္​​ေပးတယ္။ က်ေနာ္​​ေျပာလို႔ၿပီးတာနဲ႔ ခ်င္းမိုင္ရဲမွဴးက ၀င္းတင့္ဟန္တို႔ကိုဖမ္းတဲ့ရဲမွဴးကိုေခၚၿပီး ေမးျပန္တယ္။ ရဲမွဴးႏွစ္​​ေယာက္​​ေျပာတာ က်ေနာ္နားမလည္​​ေပမဲ့ ဖမ္းခဲ့တဲ့ရဲမွဴးရဲ႕မ်က္ႏွာက အေတာ္ေက်မနပ္ျဖစ္​​ေနပုံပဲ။
ေနာက္​​ေတာ့ ကိုစိုင္းက တရားရုံးသြားၾကမယ္လို႔ က်ေနာ့္ကိုေခၚလို႔သြားၾကရင္ လမ္းမွာေမးၾကည္ေတာ့ က်ေနာ္​​ေျပာျပတာေတြကိုသိသြားတဲ့ ခ်င္းမိုင္ရဲမွဴးက ရဲေဘာ္ႏွစ္​​ေယာက္ကိုဖမ္းတဲ့ရဲမွဴးကို ေျပလည္​​ေအာင္လုပ္​​ေပးဖို႔ ေျပာသတဲ့။ ဖမ္းတဲ့ရဲမွဴးက ပထမေတာ့ လုပ္​​ေပးဖို႔ျငင္ေပမဲ့ ရာထူးႀကီးတဲ့ ခ်င္းမိုင္ရဲမွဴးရဲ႕အမိန္႔ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တာနဲ႔ မေၾကမနပ္နဲ႔ သေဘာတူလိုက္ရတာတဲ့။
ဖမ္းတဲ့ရဲမွဴးလည္း မ်က္ႏွာရွစ္​​ေခါက္ခ်ဳိးနဲ႔ တရားရုံးကို လိုက္လာတာေပါ့ဗ်ာ။
တရားရုံးေရာက္​​ေတာ့ ကိုစိုင္းနဲ႔ မယ္စရီယန္ရဲမွဴးက အခ်ဳပ္ခံတာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ သြားေျပာေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က တရားရုံးအေရွ႕မွာ မ်က္ႏွာေသနဲ႔ထိုင္​​ေနတာေပါ့။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဖမ္းတဲ့ရဲမွဴးကလည္း က်ေနာ္​​ေဘးနားမွာ မ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္နဲ႔လာထိုင္တယ္။ သူ႔ႏိုင္ငံလည္းျဖစ္ျပန္၊ ကိုယ္ကလည္း တရားမ၀င္​​ေနလို႔ သူ႔ကိုေၾကာက္ရမယ့္အျပင္ သူကလည္း ကိုယ့္ကိုမေၾကနပ္မွန္သိေနေတာ့ ကိုယ့္အေျခအေနက ထဘဲေျပးရေတာ့မလိုလို အေနအထုိင္ၾကပ္လိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။
ေနာက္​​ေတာ့ ရဲမွဴးက ေဒါသမ်က္ႏွာနဲ႔ ထိုင္းလိုက်ေနာ့္ကိုေမးလို႔ ငါထိုင္းလိုမတတ္ဘူး အဂၤလိပ္လိုနည္းနည္း ရတယ္​​ေျပာလိုက္​​ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ေဒါသေတြေပ်ာက္ၿပီး က်ေနာ့္ကို အထင္ႀကီးတဲ့ပုံေပါက္လာတယ္။ မင္း အဂၤလိပ္လို ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ေျပာတတ္တာလဲလို႔ ေမးလာလို႔ က်ေနာ္ရဲ႕အျဖစ္ကို က်ေနာ္တတ္တဲ့ အဂၤလိပ္အက်ဳိးအပဲ့နဲ႔​​ေရာ လက္ဟန္​​ေျခဟန္နဲ႔ေရာ ေျပာျပလိုက္တယ္
ငါ ျမန္မာျပည္မွာ သခ်ာၤနဲ႔ ဘြဲ႔ရလာတာ၊ အစိုးရကိုမေၾကနပ္လို႔ ေတာခိုလာတာ။ ငါတို႔ရဲေဘာ္​​ေတြ သယ္လာ တဲ့ေဆးေတြဟာ မူးယစ္​​ေဆးဝါးေတြမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေျပာျပလိုက္တယ္
ထိုင္းရဲမွဴးေျပာျပလို႔ သူလည္းခ်ဴ လာေလာင္ကြန္တကၠသိုလ္က Physics နဲ႔ ဘြဲ႔ရလာေၾကာင္းသိလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္​​ေယာက္ ရီရီေမာေမာျဖစ္သြားၾကတယ္​​ေပါ့ဗ်ာ
မၾကာခင္
မွာပဲ ကိုစိုင္းလာေခၚလို႔ အခ်ဳပ္က်ေနတဲ့ရဲေဘာ္​​ေတြရွိရာ လိုက္သြားလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ကိုေတြ႔ေတာ့ ၀င္းတင့္ဟန္တို႔ႏွစ္​​ေယာက္ အ့ံၾသေနၾကတယ္
(သူတို႔အ့ံၾသလည္း အ့ံၾသစရာ၊ အခ်ဳပ္သားေတြကို တရက္ထဲ ႏွစ္ႀကိမ္ရုံးထုတ္ရိုးထုံစံမရွိဘူးေလ။ သူတို႔ကိုလာထုတ္တဲ့ကိုစိုင္းကို သူတို႔မသိေတာ့ လူမွားၿပီးလာထုတ္တယ္ဲထင္​​ေနၾကတာ)
ကေနာ္လည္း အျဖစ္အပ်က္ကို သူတို႔ကိုရွင္းျပလိုက္တယ္ေနာက္​​ေတာ့ ထိုင္းရဲေတြ တရားသူႀကီးေတြနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းလာတဲ့ကိုစိုင္းက အေျခအေနေတြကို ကေနာ္ကိုရွင္းျပတယ္။ ဒီတခါ တရားရုံးထုတ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ႏွစ္​​ေယာက္က ဟုတ္မွန္​​ေၾကာင္း၀န္ခံလိုက္ရင္ တရားသူႀကီးက တေယာက္ကို ထိုင္ေငြတေသာင္းစီ ဒဏ္ရိုက္ၿပီး လြတ္​​ေပးမယ္။ ၀န္မခံရင္ ဒီလိုပဲ တရားရုံးထုတ္လိုက္ အခ်ဳပ္ထဲထည့့္လိုက္လုပ္​​ေနအုံးမယ္လို႔ေျပာတယ္
ဒီအေၾကာင္းကို ရဲေဘာ္ႏွစ္​​ေယာက္ကို ရွင္းျပေတာ့ သူတို႔ကလက္မခံခ်င္ဘူး။ ဟုတ္မွမဟုတ္ဘဲ ၀န္မခံခ်င္ဘူးလို႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ကို ေျဖာင့္ဖ်ရေတာ့တာေပါ့။
ဟုတ္တာမဟုတ္တာ အဓိကမဟုတ္၊ လြတ္​​ေျမာက္ဖို႔က အဓိကလို႔ ရွင္းျပေတာ့မွ သူတို႔လည္း လက္ခံေတာ့ တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုစိုင္းကိုသေဘာတူေၾကာင္းျပန္​​ေျပာျပေတာ့ ဒဏ္​​ေငြကို သူစိုက္ထားေပးမယ္လို႔ ကိုစိုင္းကေျပာတယ္..
က်
ေနာ္လည္း ရုံးကို၀မ္းသာအားရျပန္လာၿပီး ၀င္းႏိုင္ဦး(ဗဟိုေကာ္မတီ)ကိုေျပာျပေတာ့ ဒီေငြႏွစ္​​ေသာင္းကို သူမရွာေပးႏိုင္ဘူးတဲ့။ က်ေနာ္​​ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္သြားတယ္(ေငြ ႏွစ္​​ေသာင္းကို လြယ္လြယ္နဲ႔ရွာလို႔မရဘူးဆိုတာ က်ေနာ္သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရဲေတြနဲ႔ညႇိေပးမယ့္သူ ေငြစိုက္ထားေပးမယ့္သူ မရွိရင္ ဘယ္​​ေလာက္ၾကာေအာင္ ေထာင္ထဲမွာေနရမွန္မသိတဲ့ ရဲေဘာ္ႏွစ္​​ေယာက္အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ဒီေငြကိုရေအာင္ႀကိဳးစားၾကတာေပါ့လို႔ မေျပာသင္ေပဘူးလာဗ်ာ)
က်ေနာ္ဟာ အဖြဲ႔ရဲ႕တာ၀န္အရွိဆုံးသူလည္းမဟုတ္၊ မၾကာခင္မွာဘဲ အဖြဲ႔ကထြက္​​ေတာ့မယ္သူျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါအုံးမလဲ။
နွစ္
ရက္​​ေလာက္​​ေနေတာ့ ေအာင္သူၿငိမ္း(ဒုဥကၠ႒) ဘန္​​ေကာက္ကေန မယ္စရီယန္ကို ေရာက္လာတယ္ေတာထဲကစခန္းကိုသြားဖို႔ က်ေနာ့္ကိုေခၚလို႔ အေဖာ္လိုက္သြားခဲ့တယ္။ တညအိပ္ၿပီးျပန္လာေတာ့ လမ္းမွာသူ႔ကို က်ေနာ္ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ ထြက္စာတင္ထားၿပီးၿပီ။ လမ္းစရိတ္လည္း ရွိေနၿပီ။ (ဘန္​​ေကာက္မွာေနတဲ့ ၫြန္႔၀င္း(တပ္ရင္း ၂၀၄-၂၀၅) က က်ေနာ္ကို လမ္းစရတ္ပို႔ထားေပးတယ္)။
က်ေနာ္ကို ဘန္​​ေကာက္​​ေခၚသြားေပးဖို႔ေျပာေတာ့ သူ သေဘာတူတယ္။ ကေနာ္တို႔ မယ္စရီယန္ရုံးေရာက္​​ေတာ့ ရုံးကမရွိေတာ့ဘူး၊ ေျပာင္းသြားၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္​​ေယာက္လည္း စုံစမ္းၿပီး ရုံးသစ္ကို လိုက္သြားေတာ့ ေထာင္ကလြတ္ၿပီး ရုံးေရာက္​​ေနတဲ့ဝင္းတင့္ဟန္နဲ႔ ကမ္းပူးျခားကို ဝမ္းသာစြာေတြ႔လိုက္ရတယ္
(သူတို႔ဘယ္လိုလြတ္လာလဲဆိုတာ က်ေနာ္​​ေမးဖို႔အခ်ိန္မရွိခဲ့ဘူး။ ကိုစိုင္ေက်းဇူးေၾကာင့္ လြတ္လာတယ္ဆိုရင္လည္း ဒီေငြေတြကို ျပန္​​ေပးခဲ့လား က်ေနာ္မသိေတာ့ဘူး)(က်ေနာ္ထြက္လာတာကို ကိုစိုင္းကို ေျပာမျပခဲ့တဲ့အတြက္ သူမသိခဲ့ဘူး။ က်ေနာ္ အဖြဲ႔ကထြက္မယ္ဆိုတာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကိုစိုင္းကိုေျပာျပဖို႔ ရွက္​​ေနခဲ့တယ္)
က်
ေနာ္နဲ႔ ေအာင္သူၿငိမ္းတို႔ႏွစ္​​ေယာက္ ညကားနဲ႔ ဘန္​​ေကာက္ကိုတက္လာခဲ့ၾကတယ္
မနက္​​ေရာက္ၿပီး ညဘက္မွာေတာ့ မိုးသီးဇြန္နဲ႔ ေတြ႔ရတယ္။ က်ေနာ္ထြက္မွာကိုသိသြားတဲ့ မိုးသီးဇြန္ကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳီးေျပာၿပီးတားေပမဲ့ ေနာက္ေန႔မနက္​​ေစာေစာ အားလုံးအိပ္​​ေကာင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ သူတို႔ႏိိုးတဲ့အခ်ိန္မွာ မထြက္ခ်င္ဘူး
ရဲေဘာ္ရဲဘက္ဆိုတဲ့သံေယာဇဥ္ႀကိဳးနဲ႔ ၿငိေနမွာစိုးလို႔.။ ဒါေတာင္ ရုံးအျပင္​​ေရာက္​​ေတာ့ လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ မ်က္ရည္ကထြက္က်လာေသးတယ္
ေနာက္​​ေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးကို ငါႏိုင္ေလာက္လုပ္ခဲ့တာပဲေလဆိုၿပီး စိတ္ကိုေျဖက ထြက္လာပါေတာ့တယ္

စိုးလြင္(၀မ္ခ)(211)