သစ္ခက္သံလြင္၊ ခင္လြန္း- အႏွစ္ ၃၀ က မိမိကဗ်ာ

အႏွစ္ ၃၀ က မိမိကဗ်ာ
ခင္လြန္း
 
ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ဖမ္းမိျခင္း
------------
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၂ ေက်ာ္က က်ေနာ္တုိ႔သူငယ္ခ်င္း ၅ ေယာက္ ရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ လုံးခ်င္းကဗ်ာ စာအုပ္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔ အဲဒီ့ အထဲမွာ ပါဝင္ေရးသားခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ကဗ်ာတပုဒ္ကို မန္းကဗ်ာ ဆရာ စံညိမ္းဦးက တခုတ္တရ ျပန္တင္္ေပးထားတဲ့အတြက္ အင္မတန္ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူး လြမ္းေမာသြားမိပါတယ္။

(ဗိုလ္စံကို အတိုင္းထက္အလြန္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္လုိ႔ ဒီေနရာ ကေန အေလးအနက္ေျပာပါရေစ)

က်ေနာ္ တခါလည္း ေျပာဖူးပါတယ္။ ငါ့ကိုဇန္နဝါရီျပန္ေပးဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ အမည္ကို ခရမ္းျပာ ျမင္းရိုင္းႀကီး (ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ေဝး) က ေပးခဲ့တာပါလို႔။

ဇန္နဝါရီျပန္ေတာင္းတယ္ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲဆိုတာကိုေတာ့ ကဗ်ာေမြ႔ေလ်ာ္တတ္သူမ်ားအဖို႔ သိပ္ အပမ္းတႀကီးေတြးယူေနရမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ထင္ျမင္မိပါတယ္။

စာေပကင္ေပတိုင္ေတြမ်က္ေစ့လည္ၿပီး လြတ္ကၽြတ္ပြင့္လန္းခြင့္ရတဲ့ ကဗ်ာေတြေပါ့ဗ်ာ။

မွတ္မွတ္ရရ ဒီစာအုပ္အေရွ႕မွာ က်ေနာ္တို႔ထြက္ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးေျခလွမ္းက"ဒို႔လည္းလိုက္မယ္ ခ်န္မထားနဲ႔" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ပါ၊ ၁၉၈၀ ဇန္နဝါရီကပဲ ထြက္ခဲ့တယ္လို႔ထင္ေနမိပါတယ္။ (မေသခ်ာပါ)

"မင္းကိုငါရွာမယ္" ဆိုတဲ့ အခုေဖာ္ျပထားတဲ့ ကဗ်ာကို(တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ျပန္လိုခ်င္လို႔ ျပည္တြင္းမွာ က်ေနာ္နဲ႔နီးစပ္သူေတြဆီ) လွမ္းေတာင္းေနခဲ့တာၾကာပါၿပီ။

ဒီကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာစရာအနည္းအက်ဥ္းရွိပါတယ္။

ဒီကဗ်ာထြက္ၿပီးစ တေန႔သားအခါမွာေတာ့ ကဗ်ာသမားတုိ႔ ထုံးစံအတိုင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွာ ပါဝင္ေရးသား ခဲ့တဲ့သူေတြထဲက အသက္အငယ္ဆုံးျဖစ္တဲ့ ေနစိမ့္နဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ကိုယ့္ကဗ်ာ သူ႔ကဗ်ာေတြအေၾကာင္း ျပန္ၿပီး စျမဳံျပန္ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။

ဒီကဗ်ာကို ဘာရည္ရြယ္ၿပီး ေရးတယ္ ဟိုကဗ်ာက ဘာျပခ်င္တယ္ ဘာဆိုခ်င္တယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။
တကယ္က ေနစိမ့္က ကဗ်ာအေရးေကာင္းပါ။ အထူးေျပာေနစရာမလိုပါ။ ဒီေန႔အထိ ကဗ်ာေတြ ေရးအား ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လိုက္ပါေရးသားေနဆဲပါ။

က်ေနာ္ကေတာ့ ကဗ်ာကို ကိုယ္ေရးတတ္သလိုပဲ (ဒီေန႔အထိ) ေရးေနတဲ့သူပါ။ ကဗ်ာစေရးတဲ့ကာလကေန (အခု တင္ျပထားတဲ့ကဗ်ာအပါအဝင္) ဒီေန႔ထိ ႀကိဳၾကားေရးျဖစ္ေနေသးတဲ့ ကဗ်ာမ်ားအေပၚ ကိုယ္တိုင္ ေက်နပ္အားရလွတယ္ မရွိစဖူးပါ။
ဒါ အရိုးသားဆုံးေျပာတာပါ။
ထားပါ။

ေျပာလက္စကိုဆက္ရရင္ ေနစိမ့္က သူ႔ကဗ်ာေတြကို ဘယ္္လိုေရးျဖစ္ ေတြးျဖစ္ပုံကို က်ေနာ့္ကိုေျပာေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း ကိုယ့္အလွည့္က်ေတာ့ ေျပာရ(ေမးရ)ပါေတာ့တယ္။

ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့ ရွာေနတဲ့ခ်စ္သူကိုေရာ မင္းသိလားလို႔မဝံ့မရဲေမးရတာပါ။
မဝံံ့မရဲဆိုတာက ကိုယ္ေျပာခ်င္ေရးခ်င္တာကို ေပၚေအာင္ေရးႏိုင္ခဲ့ရဲ႕လားလုိ႔ မဝံ့ရဲတာပါ။ က်ေနာ္က စိတ္ကူးယဥ္နဲ႔ အခ်စ္ရူး ရူးေနတဲ့လူလိုျဖစ္ေနမလားလဲ စိုးရိမ္မိပါတယ္။ ေပးတာနဲ႔ ရတာနဲ႔ တလြဲျဖစ္ေနရင္ သြားၿပီမဟုတ္လား။

ေနစိမ့္က က်ေနာ္သိပါတယ္ဗ်ာ တဲ့... ။ က်ေနာ္ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ဘယ္လိုမ်ားသိပါလိမ့္လို႔ အသက္ ေတာင္ဝေအာင္မရွဴဝံ့ပဲ သူ႔ကိုစိုက္ၾကည့္ရငး္ နားစြင့္ေနမိပါတယ္။

ကိုခင္လြန္းေျပာခ်င္တာက ".........." မဟုတ္လားလားတဲ့။
က်ေနာ္ အင္မတန္ေပ်ာ္သြားခဲ့ရပါတယ္။
က်ေနာ္ ေတာ္လို႔မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ့္ဘာသာ သိပါတယ္။
က်ေနာ္က ၾဆာစိမ့္လို႔ေခၚတဲ့ က်ေနာ္တု႔ိအုပ္စုထဲက အေထြးဆုံး ကဗ်ာဆရာေလး ေနစိမ့္က ေတာ္လြန္းလို႔ ပါ။
ဟုတ္ကဲ့။ ေနစိမ့္ ဘာေျပာခဲ့လဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ကဗ်ာေမြ႔ေလ်ာ္တတ္တဲ့လူေတြဆို ကဗ်ာကိုဖတ္ရင္း အေျဖရၿပီးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီကေန႔ (ျမန္မာျပည္က အေဝးတေနရာ ပစိဖိတ္သမုဒၵရာထဲက ကၽြန္းေလး တကၽြန္းေပၚ) ေရာက္ေနျပန္ေတာ့လည္း က်ေနာ့္လူငယ္ဘဝက စၿပီးရွာေနရတဲ့ အဲဒီ့ခ်စ္သူကို ယခုတိုင္ လည္း ဆက္လက္ရွာေဖြေနဆဲဘဝနဲ႔ပါ။
....

မင္းကို ငါ ရွာမယ္ 

ညက
လမင္းနဲ႔အတူ
ခ်စ္သူဆီ ထြက္ခဲ့တယ္။
လမ္းမွာ၊ နာဝါေလွငယ္တစင္း
ရႈခင္းေပၚက လူတေယာက္
ငါးေကာက္ေနတဲ့ကေလးငယ္
ေတးညည္းေနတဲ့ အုန္းလက္ရဲ႕
ရြက္ခတ္သံကို ၾကားရတယ္။
ပင္လယ္ေလက
ေျပညင္းတယ္ ခင္းျပန္႔တယ္
လမင္းက
အခင္းသာတယ္၊ ဝင္းဝါတယ္
ခ်စ္သူဆီ လာတဲ့လမ္းဟာ
သာယာျခင္းနဲ႔အမွ် သာယာတယ္။
မိုးေပၚက တိမ္
ဣေႁႏၵမရွိ၊ ခိုင္မာသည့္တိုင္မဲ့
ခ်ည့္နဲ႔သည့္ အရံအကာ
ဘာမွမရွိ
ပကတိျဖဴစင္တယ္
အလ်င္တခုနဲ႔ ေရြ႕လ်ားျခင္းျပဳတယ္။
ခ်စ္သူ
ၾကယ္ျဖဴတလံုးမွာ ပုန္းေနမယ္
ငါက
လ, ဖန္မီးအိမ္ထြန္းညိႇ
မသိဟန္ျပဳ၍ ရွာရမယ္။
ခ်စ္သူ
မင္းက တိမ္ျဖဴျပာဝါထဲမွာ
အာကာသထဲမွာ ၾကယ္တာရာနံေဘးမွာ
အသံေပးရင္းေျပးေနတယ္
ဒါလည္း ငါသိပါရဲ႕
ဒါေပမယ့္
မသိဟန္ျပဳေနမယ္
ငါရွာေနတာသိတဲ့အခါ
မင္း ေပ်ာ္ေနရမယ္။
အို အခ်စ္ရယ္
တကယ္ မင္းေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္
ပင္လယ္ေရထဲမွာ ကမၻာေျမထုထဲမွာ
တခါ ပုန္းလိုက္ပါဦး
ငါနဲ႔ လမင္းဟာ
ဘာမွမျငင္းပါဘူး
သီခ်င္းဆိုကာ
နာဝါေလွငယ္တစင္းနဲ႔
တံငါသည္ တသင္းနဲ႔
အခ်စ္….
မင္းကို ငါ ရွာမယ္။ ။
-
ကိုခင္လြန္း

(သံုး×သံုး ရာသီ ႏွစ္လည္ခ်စ္သူသို႔ လြမ္းခ်င္းကဗ်ာ)

အမွတ္ရခ်က္။ ။ က်ေနာ္ ကဗ်ာစေရးစဥ္က ကိုခင္လြန္းဆိုၿပီး ေရးတာပါ။ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ခုလိုထုတ္ေဝ ၿပီး ေနာက္ မဂၢဇင္း ဂ်ာနယ္ေလးေတြမွာလည္း ကဗ်ာေလးေတြ(မဆိုစေလာက္) ေဖာ္ျပခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ တေန႔သားမွာ က်ေနာ္တို႔ခပ္ငယ္ငယ္ထဲက ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳရင္းစြဲရွိတဲ့ ကဗ်ာဆရာႀကီး(ဦး) တင္မိုး နဲ႔ ဆုံၾကပါတယ္။ 
ကိုယ့္ဘဝမွာ ပုံရိပ္ႀကီးမားလွတဲ့ဆရာတဆူက က်ေနာ့္ကို ကေလာင္အမည္အတိုင္း 'ကိုခင္လြန္း' ကိုခင္ လြန္းနဲ႔ခ်ည္း ေခၚေခၚေနေတာ့ က်ေနာ့္မွာ လိပ္ျပာမလုံျဖစ္လာၿပီး  ကိုယ္ေတာ့ 'ကို' ဆိုတာခ်ည္းကို ျဖဳတ္ လိုက္ေတာ့မယ္ကြာဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားေၾကညာကာ 'ခင္လြန္း' ဆိုတဲ့ကေလာင္အမည္ကိုပဲ ခံယူ လိုက္ပါတယ္။ မိုးေဝ(၁၉၈၀)မွာ စေရးေတာ့ ကိုခင္လြန္းေတာ့မဟုတ္ဘဲ ခင္လြန္း ...သာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ 
ဒီလိုနဲ႔ ေနာင္ ဆရာ(ဦး)တင္မိုးနဲ႔ဆုံျပန္ေတာ့လည္း လူငယ္ေတြကို အေလးထားဆက္ဆံတတ္တဲ့ ဆရာဟာ ကိုခင္လြန္းလုိ႔ပဲ ေခၚခဲ့ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ကဗ်ာစာအုပ္ -
( ''ငါ့ကို ဇႏၷဝါရီ ျပန္ေပး'')
ယမံု၊ ေနစိမ့္၊ ခ်စ္လြမ္းေႏြး၊ ကိုခင္လြန္း၊ ေမာင္သာခ်ဳိ
၁၉၈၄။
အဖံုး- မုတ္သုန္
အတြင္းသရုပ္ေဖာ္- ကိုၿမိဳး
အမွာစာ - တင္မိုး

Comments