Friday, October 14, 2016

k

သစ္ခက္သံလြင္တကိုယ္ေတာ္၊ ရည္မြန္သင္း၏ "ေတာရ ကဗ်ာ်မ်ား"

ရည္မြန္းသင္းတကိုယ္ေတာ္ ေတာရကဗ်ာမ်ား  
Exposition Art Blog
ေတာရ - ၁ 

ငါရွိလို႔ ငါေတြး
ငါ႔အေတြးနဲ႔ ငါ႔စိတ္ ခ်ာခ်ာလည္
ငါနဲ႔ငါ႔စိတ္ ေဝးတာေတြ႔ၿပီ
အေပါစားစိတ္ရည္စိတ္ေသြးေတြကို
ငါ ေဖာက္ထုတ္ပစ္မွ
ငါ႔ ႏိုင္ငံသစ္မွာ ငါဟာ ။ ။
…..
ေတာရ - ၂

ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္ျခင္းအတြက္ ေလွ်ာ္ဖြတ္ဖို႔
မင့္ကိုယ္ေပၚ မင့္စိတ္ေပၚၿငိေနတဲ႔
အေသးဆုံးအစက္အေပ်ာက္ထိ ၾကည့္ရမွာပဲ
မွ်တတဲ့ရင္အၾကည္ဓာတ္မို႔
ထူးမခတ္မိဘူး။ ။
…..
ေတာရ - ၃

သူ႔ထက္ေသခ်ာတာေတာင္
သူ႔ေလာက္မေသခ်ာေတာ့ဘူး
အၿငိမ္းေတြစိမ္းျမေအာင္
စိတ္ကိုေဘာင္ခတ္ၿပီးစစ္မွ
လက္ေရြးစဥ္ျဖစ္ဖို႔ပဲလိုပါတယ္
ႏွလုံးသားတခုလံုးေပးဆပ္ၿပီး
အားသြန္ခြန္စိုက္ကစားသလိုေပါ႔။ ။
…..
ေတာရ - ၄

ကံေႂကြးက
ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႔ဝင္ဝင္ထိုးတိုင္း
ပစၥဳပၸန္နယ္ထဲ ဓမၼကိုပဲ ကဲကဲထားရ
ဘဝက ေရပြက္ပမာ ခဏတာ။ ။
…..
ေတာရ - ၅

ကိုယ္မပိုင္တဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္
လွည့္ကာလွည့္သြား
တေထာက္နားခဏ
ၿငိမ္သမွ် ၿငိမ္သည့္ၿငိမ္း
စိမ္းျမျမရွလည္း
ၿငိမ္းခက္ခဲ႔သမွ် ၿငိမ္းခတ္တတ္မွ
စိမ္းရွရွက ေအးျမမွာ။ ။
…..
ေတာရ - ၆

ေန႔ကူး လကူး ႏွစ္ကူး ဘဝကူး
အကူးမွာ ပိုးစားပိုးေပါက္တံပိုးမေထာက္ဖို႔
မ်က္ေမွာက္ပစၥဳပၸန္ ဖန္ဖန္တည့္မွ
တည့္သမွ်
ဖန္လာတဲ႔အဖူး ကိုယ့္အကူး။ ။
…..
ေတာရ - ၇

အစိမ္းေႁခြမခံခ်င္လို႔
အစိမ္းေႂကြပဲ ေႂကြခဲ့တယ္
အၿမဲၿငိမ္းေနေစဖို႔။ ။
…..
ေတာရ - ၈

ေဆာင္းလယ္လြန္ည ခ်မ္းျမျမ
ပူဆံုးေအးစ သံသရာျပ
အလင္းတစၿဖိဳးၿဖိဳးဖ်တ္
တတ္ရာမက္ရာဘဝဟာ
တံလွ်ပ္မွာ။ ။
…..
ေတာရ - ၉

ပင္လယ္ကိုဆန္တက္
ကိုယ္နဲ႔ကိုယ့္လိပ္ျပာ
ပူးထြက္ခြာထြက္
မီးအိမ္ဆြဲ ထြက္တဲ႔ပြဲ
ညပ်က္ထဲ ခတ္လွည့္ဆဲ။ ။
…..
ေတာရ - ၁၀

အပူမၿငိမ္းတတ္ေတာ့
ပုရစ္ဖူးေတြ ျပန္ျပန္ဖူးတာ
အပူကိုအံတုတဲ႔ သံသရာတံတား
အပူပင္ခုတ္ အပူငုတ္မက်န္မွ
ေလာကနိယာမ အၿငိမ္းတရား။ ။
…..
ေတာရ - ၁၁

ခႏၶာအိမ္အမိန္႔ကို
မေတာ္လွန္တတ္ေသးရင္
ကိုယ့္ဓားကို ကိုယ္ဘယ္လိုေသြးမွာလဲ
ကိုယ့္တရားကို ကိုယ္ဘယ္လိုေႏြးမွာလဲ
ယုန္ကေလးလို နားစြင့္ေနရုံနဲ႔ေတာ့
ၿငိမ္းခြင့္ေတြက အေဝးမွာ။ ။
…..
ေတာရ - ၁၂

ရြာသူတို႔ဓေလ့ကင္းရာရပ္မွာ
တနပ္စာသာရ တနပ္စာသာစား
တသံသရာစာပင္လယ္ထဲ
ဆင္းဆင္းၿပီးငုတ္ရိုက္ ေပၚလိုက္ျမဳ ပ္လိုက္
အလိုလိုက္ခဲ႔သမွ် မြန္းၾကပ္တပ္ခ်ီ

ျပာႏွမ္းႏွမ္းဘဝ တခါျပန္လွဖို႔
လအိပ္မွ ညရပ္သလို
မကင္းရာ ကင္းေၾကာင္းနဲ႔
မေဝးရာ ေဝးေၾကာင္းေတြကိုလည္း ။ ။
…..
ေတာရ - ၁၃

ကၽြမ္းစိတ္မေပ်ာက္သေရြ႕
အရိပ္က အတိတ္ထဲ
အေႏွးျပကြက္လြန္းတထိုးထိုး

တည္ၿငိမ္ဖို႔
သက္ဆက္သံကိုစစ္တိုင္း
တဖက္ကမ္းၿပိဳ
တဖက္ေသာင္ထြန္းသလို
အလင္းနဲ႔အေမွာင္ဟာ
ဖ်တ္ဖ်တ္လူးထ
အပ်ဳိမ ကႀကိဳးဆင္ရင္း
အမာရြတ္တခုက ေနသားက်ၿပီဆို
အနာတရတခုကလည္း
ပြဲလန္႔ဖ်ာခင္းဖို႔ ဟန္တျပင္ျပင္

အေတြ႔အထိအေငြ႔အသက္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႔
တစ္စကၠန္႔အေကြ႔ကို ေက်ာ္မေကြ႔
တတ္သေရြ႕ေတာ့
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက
ကမာၻကုန္က်ယ္သေရြ႕ တေရြ႕ေရြ႕ေဝး။ ။
…..
ေတာရ - ၁၄

ေသျခင္းကိုသြားတဲ့လမ္း
ဘဝကူးဝဲယာမွာ
သဘာဝကို သဘာဝအတိုင္းေနတဲ့
ပ်ံပ်ံက်က် အတန္းအစားေတြ
တေန႔ သူတို႔ နီးနီးကပ္ကပ္သြားရမွာကို ေမ့ေနၾက

ငါက သူတို႔နားနီးနီးကပ္ကပ္
ငါ႔ဧကစာရီကို ငါက်င့္ရင္း။ ။
 ......................