Friday, March 31, 2017

k

သစ္ခက္သံလြင္ ကဗ်ာသံုးသပ္ခ်က္၊ ကိုႏိုင္း၏ "ဘဝကုိေရးေနတဲ႔ကာရန္မ်ား "

ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၇ )
ဘဝကုိေရးေနတဲ႔ကာရန္မ်ား
 ကိုႏိုင္း

က်ေနာ္တို႔ကေခတ္ကုိအမီလိုက္ေနရသလို၊ တခါတရံမွာေတာ့ ေခတ္ကုိေငးၾကည့္ေနရတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ ရႈပ္ေထြးမႈေတြ၊ လုပ္ၾကံမႈေတြ၊ မနာလိုမႈေတြ၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိအထင္ႀကီးမႈေတြနဲ႔၊ ဒီလိုနဲ႔ဘ၀ေတြ ရွင္သန္ေနၾကတယ္။ အေခ်ာင္ခိုၿပီး ေနတတ္ေအာင္ ေနေနၾကသူေတြလည္းမ်ားလြန္းတဲ့ေခတ္က ၿမိဳ႕ျပဟန္ေဆာင္လို႔ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ၿမိဳ႕ျပဆိုတာကလည္း လိမ္လည္မႈေတြ ကြ်မ္းက်င္ ေယာင္ ေဆာင္တတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ၿမိဳ႕ျပေတြက ေက်း လက္အေယာင္ေဆာင္၊ ေက်းလက္ေတြက ၿမိဳ႕ျပ အေယာင္ေဆာင္ ေနၾကတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ၿပီးပါၿပီဆိုတဲ့ စာ တမ္းတခုေတာ့ ထိုးလိုက္မွာပါပဲ။ အခုေနေတာ့ သူရဲေကာင္းေတြ၊ ဗီလိန္ေတြ ေရာေႏွာလို႔ေကာင္းတုန္းပါပဲ။ ဒါကုိ မိုးမခ မဂၢဇင္းထဲမွာ ကဗ်ာဆရာနရီမင္းက ဒီဇာတ္ညႊန္းဆိုၿပီး ကာရန္ဖြဲ႔ေျပာလိုက္ပါတယ္

လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ဇာတ္ခုံတခုလို႔
ရွိတ္စပီးယား ေျပာတာမ်ဳိးကုိ
လူတိုင္းနားလည္နိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့
ဇာတ္ညႊန္းတခ်ဳိ႕က
အျဖစ္အပ်က္ေတြ အစီအစဥ္ခ်ထားတာမဟုတ္ပဲ
အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ရိုက္ခတ္ခ်က္ေတြကုိ
တြက္ခ်က္စီစဥ္ထားတာမ်ဳိးဆိုတာ
လူတိုင္းနားမလည္နိုင္ပါဘူး။

လူတိုင္းနားမလည္နိုင္ပါဘူးဆိုတဲ့အေတြးကုိေတာ့ ျပန္ေတြးမိပါလိမ့္မယ္။ လူသားေတြရဲ႕ဘဝျဖစ္စဥ္ေတြမွာ ကဗ်ာဆရာကေျပာသလို အစီအစဥ္မခ်ထားေပမယ့္ အစီအစဥ္ခ်ထားသလိုမ်ဳိး ျဖဖစ္ေနတာေတြ ႀကံဳဖူးပါလိမ့္မယ္။
ဒါကုိ ကံၾကမၼာက ဖန္တီးတာလို႔ ထင္မွတ္ေကာင္း ထင္မွတ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဘ၀အမ်ဳိးမ်ဳိး ႀကံဳေတြ႔ရမွာပါ။

ငုိလိုက္ ရယ္လိုက္ ခံစားေနမွာထက္
ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ကုိသြားရမယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ဇာတ္ညႊန္းအတိုင္း
တကယ့္ဘ၀က ျဖစ္ပ်က္ေပးေနရတာေတြဟာ
ဘုရားသခင္ရဲ႕ရက္စက္မႈလား
က်ီစယ္တာလား
ဒဏ္ခတ္မႈေတြပဲလား။

ဘုရားသခင္ဟာ ေပ်ာက္ဆုံးေနတာမို႔
ဒီဇာတ္လမ္းမွာ
သူရဲေကာင္းရယ္ ဗီလိန္ရယ္ဆိုတာမရွိ
ဓားစာခံေတြသာရွိခဲ႔တယ္။

ကဗ်ာဆရာရဲ႕အျမင္အရဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ဘဝတိုင္းဟာ ဓားစာခံျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒါကုိလက္ခံတဲ့လူေတြလည္း ရွိမွာပါ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္သူရဲေကာင္းလို႔ထင္ေနသူေတြလည္း ရွိတယ္ဆိုတာ အားလုံးသိၾကပါတယ္။ ေလာကရဲ႕ဒဏ္ခတ္ခံမႈကုိ ေခါင္းေပၚ အက်မခံပဲ ေခါင္းေရွာင္တတ္သူေတြကလည္း သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ သူရဲေကာင္းအမည္တပ္ၿပီး ဝင့္ႂကြားသူေတြရွိတဲ့အေၾကာင္းကုိၾကံဳမွ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
ဒါကုိ Idea မဂၢဇင္းထဲက ေနမ်ဳိး ေမးသလို ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာ ေနမ်ဳိးက လူကေလးဖတ္ဖို႔ပုံျပင္(၇)တဲ႔။

လ ရထားဟာ ညအခါ အိမ္ေခါင္ ေပၚကေန
ျဖတ္သန္း ခုတ္ေမာင္းသြားလိမ့္မယ္
ေန ရထားဟာ ေန႔အခါေတာအုပ္ထဲကေန
တရိပ္ရိပ္ ခုတ္ေမာင္းသြားလိမ့္မယ္
အထုပ္အပုိးေတြျပင္ထားပါ လူကေလးရယ္
မင္း ဘယ္ဘူတာအထိလိုက္သြားမယ္။

ကဗ်ာဆရာေမးတဲ့အေမးကုိလူကေလးကေရာ ေျဖနိုင္ပါ့မလားဆိုတာ ေတြးေနမိတယ္။ အထုပ္အပုိးေတြထဲမွာေရာ ဘာေတြ ပါသြားရမလဲ။ လူကေလးေတြေရာက္သြားမယ့္ဘူတာေတြကုိမသိပဲ ဘာေတြထုပ္ပုိး သြားရမွာလဲဆိုတာလည္း မသိနိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ေရာ၊ ထုပ္ပုိးသြားရမွာေတြက ဘာေတြလဲဆိုတာ သိနိုင္ၿပီလား။ ဘယ္ဘူတာအထိေရာက္မယ္ဆိုတာကုိေရာ သိၿပီလား။ က်ေနာ္ကေတာ့ရိုးရိုးေလး ေျဖခ်င္ပါတယ္။ 

အေမးရွိေပမယ့္အေျဖခက္တဲ႔ကာရန္ကုိ အေျဖမရွာခ်င္ေတာ့ပါ ဘူး။ ေလာကမွာေျဖဖို႔ခက္တဲ႔အေမးေတြမ်ားပါတယ္။ ဒါကုိ လြယ္ပါတယ္  ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ ကုိ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္းထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ကဗ်ာေရးသူက တိုးေဝပါ။

ခက္တယ္ဗ်ာ
အဲဒီေအာ္သံေတြကုိ နားမလည္နိုင္ဘူး
မ်က္ႏွာက်က္မွာ
ပင့္ကူမ်ွင္ေတြရွိတာ
ပင့္ကူေတြ အိမ္ေဆာက္လို႔ေပါ့၊

အေမးကုိေျဖတတ္ရင္ အလြယ္ေလးဆိုတာမ်ိဳးပါပဲ။ လူေတြဇာတ္ရႈပ္ခဲ႔သမ်ွ ေတြးၿပီးေျဖရင္ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အလြယ္တကူမစဥ္းစားပဲ ေျဖလိုက္ရင္လည္း အလြယ္ေလးပါပဲ။ ေလာကႀကီးရဲ႕ေအာ္သံေတြကုိနားမလည္ရင္ နားမေထာင္နဲ႔ေပါ့။ ဆက္ၿပီးေရးတာက...

အိုက္စပ္စပ္ရွိေနရင္ ယပ္ခတ္ေနပါလား
ကမၻာပ်က္တဲ႔အခါ ရြာျပန္ေနလိုက္
ေလာက္လန္းေတြဆယ္ပစ္ ေရဟာ အသန္႔ပါပဲကြယ္
တံဆိပ္တုံးဆိုတာ ထုဖို႔ထားတာ ထုသာထု၊ ထုသာထု
အဲဒီေမာင္းကြဲႀကီးရဲ႕အသံကလည္း မဆိုးပါဘူး၊ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ရွိသား
ခက္ပ၊ အလင္းထဲကေန အေမွာင္ကုိၾကည့္ေနတာကုိး
စိတ္မရွည္နိုင္ၾကေတာ့ဘူးလား၊ ေစာင့္ပါဦး
တသက္တန္သည္ ႏွစ္သက္တန္သည္
ေကာ့ေကာ့မသြားပါနဲ႔
ေက်ာသပ္ေပးတာပါ
တခါတေလေတာ့ အခန္႔
ေနာက္တခါေတာ့ အလွန္႔
ဒါ ေခတ္ဂီတပါ
အစြယ္ေဖြးေဖြးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမွာ
နိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ေက်းဇူးတရားကုိသိထားဖို႔လိုတယ္
သူတို႔ကေတာ့ လြယ္လြယ္ပဲ
တို႔မွာသာ ဒုကၡေတြေရာက္ မီးေတြေတာက္လို႔။

အစပုိင္းမွာေျပာလိုက္တာေတြ လြယ္လြယ္ေလးပါလို႔ ထင္ၾကမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘဝေတြဟာ မလြယ္ပါ ဘူး။ တကယ့္ဘဝေတြကုိ ခက္ခက္ခဲခဲျဖတ္သန္းဖူးမွ အင္မတန္ခက္ခဲတယ္ဆိုတာကုိ သိႏိုင္ပါတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္အထင္ႀကီးၿပီး ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းထားသူေတြအတြက္ လြယ္လြယ္ေလးေျဖေနေပမယ့္ ကုိယ့္ ဘဝကုိ ကုိယ္အမွန္အတိုင္းသိေနတဲ႔သူေတြအတြက္ ဘဝဆိုတာ အင္မတန္ခက္ခဲေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုခက္ခဲတဲ့ဘဝေတြကုိ ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခဲ႔ရသလဲ။ သံသရာလမ္းကုိေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း ျဖတ္သန္းခဲ့ ရသလား။ ခက္ခက္ခဲခဲျဖတ္သန္းခဲ႔ရသလား။ ဒါကုိလည္း ဘယ္သူမွမသိနိုင္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ဘဝလမ္း၊ သံသရာလမ္းကုိ ဒယီးဒယုိင္နဲ႔ျဖတ္သန္းေက်ာ္လြန္ခဲ႔ရတယ္ဆိုတာကုိ မိုးမခမဂၢဇင္းထဲက ကဗ်ာ ဆရာကုိေပြးရဲ႕ကဗ်ာကုိဖတ္ၾကည့္ရင္ သိနိုင္ပါတယ္။

တရားဆိုတာ အထက္ဆုံးဓားပဲ
ရဲရဲခုတ္ထစ္ လႊင့္ပစ္လိုက္ပါ
မတြယ္တာသင့္တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြကုိ
သိပ္ခ်စ္တယ္ သိပ္ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီး
ျပီး မင္းသစၥာဆိုပါ
မင္းျပဳခဲ႔သမ်ွ ကုသုိလ္ပ်ိဳ အိုေတြကုိေခၚပါ
မင္းတတ္နိုင္သေလာက္ေအာ္ၿပီး
အမ်ွေ၀ပါ
မင့္ေရွ႕က ေရတခြက္ကုိ ေပါက္ခြဲပစ္ပါ

တကယ္ေတာ့
ငါတို႔ဟာ
လည္ပင္းမွာ ဘုရားပုလည္ဆြဲနဲ႔
သိပ္ရက္စက္တဲ့သားသတ္သမားေတြ
သတ္စရာမရွိရင္
ကုိယ့္လည္ပင္းကုိ ကုိယ္တကုိင္ကုိင္နဲ႔
ဒုန္းခနဲ ဒုိင္းခနဲ
ဘဝအဆက္ဆက္ျဖတ္ခဲ႔ရပါတယ္
ေဟာဒီ တုံးတိတိဓားႀကီးလြယ္ၿပီး။

ကဲ၊ ဘယ္သူေတြမျဖတ္ခဲ႔ပဲ သံသရာလမ္းကုိျဖတ္သန္းခဲ႔ပါသလဲ။ အတၱေတြကပ္ပါလာတာကုိ ဓားထက္ ထက္နဲ႔ျဖတ္ခဲ့ဖူးပါသလား။ က်ေနာ္တို႔ဟာ အတၱေတြနဲ႔မာန္တက္ေနၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အထင္ႀကီး ေမ့ ေလ်ာ့ေနၾကသူေတြဆိုရင္ က်န္တဲ့ဘဝတိုင္းမွာ အရက္စက္ဆုံး သားသတ္သမားေတြျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အေမးလြယ္ေပမယ့္ အေျဖခက္တဲ့ ဘဝပုစၦာေတြကုိ ေျဖၾကည့္ၾကပါ။

ကုိႏိုင္း

ထုံကူးခဲ႔ေသာကဗ်ာမ်ား

၁။ နရီမင္း( ဒီဇာတ္ညႊန္း )၊ မိုးမခမဂၢဇင္း၊ မတ္လ၊၂၀၁၇
၂။ ေနမ်ိဳး( လူကေလးဖတ္ဖို႔ပုံျပင္ ၇ )၊ Ideaမဂၢဇင္း၊ မတ္လ၊၂၀၁၇
၃။ တိုးေ၀( လြယ္ပါတယ္ ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ )၊ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္း၊ မတ္လ၊၂၀၁၇
၄။ ကုိေပြး( ဒယီးဒယုိင္ )၊ မိုးမခမဂၢဇင္း၊ မတ္လ၊၂၀၁၇
  
-စာေရးသူခြင့္ျပဳခ်က္အရ ေဖာ္ျပသည္။ မူရင္း -သူရိယေနဝန္းဂ်ာနယ္ -Vol 1.No 143 .1 April 2017